Βενεζουέλα, η χώρα της φαντασίας

Βενεζουέλα, η χώρα της φαντασίας και του ονείρου. Από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στα χώματά της, καταλάβαμε πόσο ανοιχτόκαρδοι και προσιτοί είναι οι κάτοικοί της. Όλα σε αυτή τη χώρα γίνονται φωναχτά!
Η ζωή διαδραματίζεται στα ραντσίτος, στα κλαμπ, όπου άνδρες και γυναίκες «παίρνουν φωτιά» από τους ρυθμούς της σάλσα, στις «μάχες» της πασαρέλας, στις δαντελωτές παραλίες... Οι Βενεζουελάνοι ξέρουν να ζουν , γι’αυτό κι εμείς αφήσαμε τους εαυτούς μας ελεύθερους να γευτούν τους χυμούς της χώρας.
Ο Κολόμβος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε το πόδι του στη Βενεζουέλα, τον Αύγουστο του 1498. Ένα χρόνο μετά, ο Αμέρικο Βεσπούτσι και ο Αλόνσο ντε Οχέδα κατέπλευσαν στη λίμνη Μαρακαϊμπο. Εκεί είδαν χωριά ιθαγενών με πασσαλόπηκτα σπίτια, δίνοντας στη χώρα το όνομα «Βενεζουέλα» (σημαίνει «Μικρή Βενετία»). Οι ιθαγενείς αντιστάθηκαν σθεναρά στους κατακτητές κονκισταδόρες, όμως κάμφθηκαν όταν οι ευρωπαΪκές ασθένειες εξολόθρευσαν τα 2/3 του πληθυσμού. Η Βενεζουέλα έγινε ισπανική αποικία. Μόλις το 1821 εκδιώχθηκαν από τη χώρα οι κατακτητές, όταν ο νεαρός Σιμόν Μπολιβάρ πέτυχε μια αποφασιστική νίκη και απομάκρυνε οριστικά τους Ισπανούς.

ΚΑΡΑΚΑΣ, Η «ΑΜΑΡΤΩΛΗ» ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ
Το ρεπορτάζ ξεκινά από την πρωτεύουσα Καράκας. Η πιο μοντέρνα κωμόπολη της Λατινικής Αμερικής είναι χτισμένη σε μια στενή κοιλάδα, σε ύψος 900μ., στους πρόποδες του βουνού Άβιλα. Η περιήγηση αρχίζει από την κεντρική πλατεία, την πλάζα Μπολίβαρ, που κάποτε υπήρξε τόπος συναντήσεων κατασκόπων, πολιτικών ζυμώσεων, συναυλιών, δημοσίων εκτελέσεων, ακόμη και ταυρομαχιών. Σε μια από τις γωνιές της βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός της πόλης και δίπλα το Αρχιεπισκοπικό Παλάτι και το Δημαρχείο. Ένας πεζόδρομος μήκους 2χλμ. αποτελεί το πιο ζωντανό σημείο της πόλης, με καταστήματα και υπαίθρια καφέ. Όλο το Καράκας, Κυριακή μεσημέρι, θα περάσει από τη Σαμπάνα Γκράντε.
Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη όψη: τα ραντσίτος που συγκεντρώνουν τη φτωχολογιά. Αυτά τα γκέτο είναι αυστηρά οροθετημένες περιοχές που κυβερνώνται από σπείρες. Εκεί σπάνια θα κινηθεί ξένος αλλά και πλούσιος Βενεζουελάνος. Για το θλιβερό αυτό ανθρώπινο κουβάρι που ζει στις παράγκες σε άθλιες συνθήκες, μόνη διέξοδος είναι τα ναρκωτικά και το εμπόριο σάρκας...

ΣΑΛΣΑ ΚΑΙ ΚΑΥΤΑ ΚΟΡΜΙΑ
Στη Λας Μερσέντες, νοτιοανατολικά της Σαμπάνα Γκράντε, χτυπά η καρδιά της νυχτερινής ζωής. Οι Καρακένιος, βγαίνουν κατά κύματα, κυρίως τα σαββατοκύριακα. Οι ντίσκο γεμίζουν και το γλέντι κρατάει μέχρι το πρωί. Όλα ξεκινούν με σάλσα! Οι Βενεζουελάνοι έχουν πάθος με τη σάλσα. Στα κλαμπ οποιοσδήποτε έχει δικαίωμα να χορέψει με τον οποιονδήποτε: ο καβαλιέρος ζητά από την ντάμα να τον συνοδεύσει και σπάνια οι Βενεζουελάνες θα πουν «Όχι». Σε κάποιες περιπτώσεις, η άρνηση θεωρείται προσβολή, όπως προσβολή θεωρείται και η άσεμνη χειρονομία την ώρα του χορού.

ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΩΝ ΚΑΝΑΪΜΑ
Για να ταξιδέψουμε στη ζούγκλα του Κανάιμα έπρεπε να φτάσουμε με αεροπλάνο στο αεροδρόμιο που βρίσκεται στο Δέλτα του Ορινόκο. Από κει μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να φτάσεις στην καρδιά του εθνικού πάρκου: τα μικρά, μονοκινητήρια 6θέσια αεροπλάνα. Επιβιβαστήκαμε σε ένα από αυτά και πετάξαμε πάνω από το Εθνικό Πάρκο Κανάιμα, με προορισμό το ομώνυμο χωριό, εφαλτήριο για τις ερευνητικές αποστολές προς την Γκραν Σαμπάνα. Το χωριό δεν έχει καμία οδική σύνδεση με την υπόλοιπη χώρα, παρά μόνο αυτό το μικρό αεροδρόμιο. Πενήντα χλμ. βορειοδυτικά του, βρίσκεται ο μεγαλύτερος καταρράκτης στον κόσμο.

ΤΟ ΣΑΛΤΟ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ
Το ταξίδι ως τον «Καταρράκτη των Αγγέλων» διαρκεί περίπου 4 ώρες. Περπατήσαμε μέσα στη ζούγκλα με σκοπό να φτάσουμε στο καλύτερο σημείο για να θαυμάσουμε τους καταρράκτες. Το θέαμα έκοβε την ανάσα! Ο καταρράκτης αναβλύζει από το «Βουνό του Διαβόλου», όπως το αποκαλούν οι ιθαγενείς, έχει σχήμα καρδιάς και είναι από τα μεγαλύτερα βουνά με επίπεδη κορυφή.
Ύστερα από αυτό σειρά είχε κάτι πολύ διαφορετικό... Η λιχουδιά των Ινδιάνων του Δέλτα του Ορινόκο και των Πεμόν: τα μυρμήγκια τερμίτες! Κάποιοι τα τρώνε ωμά, σ’ εμάς όμως τα πρόσφεραν, ευτυχώς, ψημένα!
Οι περισσότεροι Πεμόν είναι καθολικοί. Παρ' όλα αυτά, μέσα στα σπίτια τους συζητούν για κάποια μικρά ανθρωπάκια-ξωτικά-, που επηρεάζουν καθοριστικά όλοι τους τη ζωή. Λένε πως μόνο εκείνοι μπορούν να αφουγκραστούν τους ήχους των ξωτικών, πως μόνο αυτοί καταλαβαίνουν πότε οι μικροί δαίμονες είναι ευχαριστημένοι ή δυσαρεστημένοι μαζί τους.
Οι ιθαγενείς μας έκαναν να νιώσουμε σαν να ήμασταν στο σπίτι μας. Είναι από τις φορές εκείνες που η γλώσσα δε παίζει κανένα ρόλο...