Τα Μουσεία του Βόλου

Εντομολογικό μουσείο Α. Κουτρούμπα

Εδώ θα δείτε την πεταλούδα με το μεγαλύτερο άνοιγμα φτερών στον κόσμο, την Thysania Agrippina από τη Ν. Αμερική, αυτή με την μεγαλύτερη επιφάνεια φτερών την Attacus Atlas, και άλλα σπάνια είδη. Το μοναδικό στην Ελλάδα εντομολογικό μουσείο περιλαμβάνει 35.000 έντομα (την τιμητική τους έχουν τα λεπιδόπτερα) τα οποία ανήκουν σε 10.000 είδη και υποείδη. Το σπάνιο μουσείο που θεωρείται ένα από τα καλύτερα των Βαλακανίων είναι έργο του δρ Γεωπονίας Αθανάσιου Κουτρούμπα. Βρίσκεται στα Παλιά, στην οδό Φερών 15. Στεγάζεται στο κτίριο της πρώην καπναποθήκης Παπάντου, η οποία οικοδομήθηκε περί το 1920. Στον αύλειο χώρο του Μουσείου σώζεται τμήμα της ανατολικής πλευράς του τείχους του κάστρου των Παλαιών.

Λαογραφικό κέντρο Κίτσου Μακρή 

Το σπίτι-μουσείο του λαογράφου και μελετητή του παραδοσιακού πολιτισμού Κίτσου Μακρή κτίστηκε το 1955 με πηλειορίτικη αρχιτεκτονική και το εσωτερικό του εντυπωσιάζει με τις τοιχογραφίες, τις οροφογραφίες, τα ψηφιδωτά και τις ξυλόγλυπτες οροφές. 

Η συλλογή του Μακρή περιλαμβάνει έργα και αντικείμενα λαϊκών δημιουργών που έζησαν στο Πήλιο από τον 18^ο έως τον 20^ο αιώνα. Αξίζει να έρθετε και μόνο για να θαυμάσετε τα 25 έργα του περίφημου λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου (Χατζημιχαήλ). Από το 1997 το μουσείο λειτουργεί ως Παράρτημα της Βιβλιοθήκης & Κέντρου Πληροφόρησης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.  Τηλ. 24210 74369.

Μουσείο Θεόφιλου, στην Ανακασιά

Το αρχικό αρχοντικό Χατζηαναστάση και μετέπειτα οικία Κοντού, χρονολογείται στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα και έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Ο Γιάννης Κοντός θέλοντας να ακολουθήσει τα ρεύματα της εποχής και να εκσυγχρονίσει τον κτίριο με τον φρουριακό χαρακτήρα, το 1912 ζήτησε να γίνει η διακόσμηση της σάλας του 2ου ορόφου από τον Θεόφιλο, τον περίφημο αυτοδίδακτο λαϊκό ζωγράφο της εποχής που απαθανάτισε ιστορικές αλλά και καθημερινές στιγμές από την ελληνική πραγματικότητα με ένα μοναδικό, προσωπικό ύφος. 

Εκείνος δημιούργησε ένα από τα σημαντικότερα και πιο ολοκληρωμένα έργα του, επηρεασμένο από την βυζαντινή τέχνη σε  60 τ.μ. των τοίχων του μεγάλου οντά, με ζωγραφιές χωρισμένες σε δυο ζώνες. Γλάστρες με λουλούδια, πουλιά, αγρίμια και σκηνές κυνηγιού αποτελούν τα θέματα της κάτω ζώνης, ενώ στην επάνω υπάρχουν 14 μεγάλοι πίνακες, με θέματα παρμένα από την Ελληνική Επανάσταση. 

Το έργο του Θεόφιλου στην περιοχή του Βόλου και σε χωριά του Πηλίου είναι πλούσιο: ζωγράφιζε σε καφενεία, ταβέρνες και χάνια για να εξασφαλίσζι τα προς το ζην, μην ξέροντας ότι τα έργα του θα γίνουν αξιοθέατο για τους νεότερους. Τα περισσότερα έργα του καταστράφηκαν από τους σεισμούς του ’55 ή από άγνοια των ιδιοκτητών και άλλα τα έχουν πάρει μακριά από την περιοχή. Ωστόσο κάποια μπορεί κανείς να τα θαυμάσει και σήμερα στο καφενείο της Μακρινίτσας, στο σπίτι του Γκέκα στον Αγιο Βλάση, στο σπίτι του Κοντού στην Ανακασιά ή στο φούρνο του Βελέντζα, στην Αλλη Μεριά. Τηλ. 24210 47340.

Αρχαιολογικοί Χώροι

-Το Σέσκλο. Ο πρώτος από τους δύο προϊστορικούς οικισμούς της περιοχής κατοικήθηκε από την αρχή της νεολιθικής εποχής (7η χιλιετία π.Χ.) μέχρι και τη Μέση Εποχή του Χαλκού. Θεωρείται από τους πιο παλιούς νεολιθικούς οικισμούς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Το Σέσκλο οργανώθηκε πάνω στο λόφο Καστράκι και γύρω του, σε έκταση 100 στρεμμάτων και τη μεγάλη του ακμή γνώρισε κατά τη Μέση Νεολιθική Περίοδο. Παρά το γεγονός πως σήμερα δεν είναι ιδιαίτερα εμφανή τα ευρήματα στον αρχαιολογικό χώρο, εδώ υπήρχε κάποτε μια σπουδαία οργανωμένη προϊστορική πόλη. Βρίσκεται 15 χλμ. δυτικά του Βόλου. 

-Το Διμήνι. Ο αρχαιολογικός χώρος απέχει 5 χλμ. από το Βόλο προς τα δυτικά. Ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτηριστικό του Διμηνίου αποτελεί η συνέχεια της κατοίκησης από τη Νεότερη Νεολιθική (αρχές της 5ης χιλιετίας) έως το τέλος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού καθώς και ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό στοιχείο: οι έξι λιθόκτιστοι περίβολοι που κατασκευάστηκαν γύρω από τον οικισμό κατά ζεύγη. Τα σπίτια βρίσκονται γύρω από την κεντρική αυλή ή στο χώρο που δημιουργείται ανάμεσα στα ζεύγη των περιβόλων, είναι μεγάλα και έχουν βοηθητικά παράπλευρα κτίσματα που αφήνουν ανάμεσα τους αστέγαστο χώρο για κοινόχρηστη αυλή. Στην αρχή της 3ης χιλιετίας ο οικισμός εγκαταλείφθηκε και μόνο το «μέγαρο» της κεντρικής αυλής, ήταν σε χρήση από μία μεγάλη γεωργοκτηνοτροφική οικογένεια, ενώ στη 2η χιλιετία ο λόφος χρησιμοποιήθηκε ως νεκροταφείο.

Κοντά στον νεολιθικό οικισμό ανακαλύφθηκε το 1977 η Μυκηναϊκή πόλη του Διμηνιού με το ανάκτορο που αποτελείται από δύο μέγαρα και είναι το σημαντικότερο μυκηναϊκό μνημείο της Θεσσαλίας. Σε συνδυασμό με την ύπαρξη θολωτών τάφων αποδεικνύει ότι στο Διμήνι κατοικούσε μία άρχουσα τάξη που συγκέντρωνε διοικητικές, θρησκευτικές και οικονομικές λειτουργίες, όπως συνέβαινε και σε άλλα μυκηναϊκά κέντρα της νότιας και κεντρικής Ελλάδας. Το κέντρο αυτό είχε επαφές με όλο το γνωστό μυκηναϊκό κόσμο και με την ανατολική Μεσόγειο. Το ανάκτορο βρίσκεται ανατολικά του λόφου με το νεολιθικό οικισμό και  ιδρύθηκε στις αρχές του 13ου αι. π.Χ. (Πηγή ΥΠ.ΠΟ.).

Διαβάστε ακόμα:

7 μουσεία που ορίζουν την πολιτιστική ταυτότητα των Ιωαννίνων

3 μοναδικά μουσεία υπογραμμίζουν την πολύπλευρη δημιουργική ενέργεια των Βρυξελλών

Οι αρχαιολογικοί χώροι και τα μνημεία των Χανίων