Υπάρχει μια στιγμή, δεν είμαι σίγουρος πότε ακριβώς, λίγο αφότου μπαίνεις στο ποτάμι και βουτάς το κουπί στα παγωμένα νερά του Άραχθου, που ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Ίσως είναι όταν οι πρώτοι βράχοι στενεύουν πάνω από το κεφάλι σου. Ίσως όταν το νερό αλλάζει χρώμα. Από τη Γέφυρα της Πολιτσάς μέχρι την Πλάκα, το ποτάμι λειτουργεί σαν πέρασμα σε ένα άλλο σύμπαν. Ένα σύμπαν από κάθετους ασβεστολιθικούς όγκους που υψώνονται εκατοντάδες μέτρα πάνω από το νερό και σε κάνουν, θέλοντας και μη, να σηκώσεις το βλέμμα.
Η κατάβαση διαρκεί περίπου δύο ώρες μέσα στο νερό, στην πράξη λίγο παραπάνω απ’ όσο νομίζεις, αλλά συνολικά υπολόγισε ένα γεμάτο πεντάωρο με μετακινήσεις και οδηγίες. Παρ’ όλα αυτά, φεύγεις με την αίσθηση ότι άξιζε κάθε λεπτό.
Η Πίνδος λειτουργεί σαν ένας μεγάλος φυσικός ταμιευτήρας, κρατώντας τον Άραχθο «ζωντανό» όλο τον χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι το ράφτινγκ εδώ γίνεται ακόμη και τον Αύγουστο, όταν τα περισσότερα ποτάμια της Ελλάδας έχουν χάσει τη δυναμική τους.
Μπαίνοντας στο εσωτερικό του φαραγγιού
Η εκκίνηση γίνεται συνήθως στη σκιά της παλιάς Γέφυρας της Πολιτσάς, στα Βόρεια Τζουμέρκα. Στη βάση επικρατεί εκείνη η γνώριμη, ελαφρώς ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα πριν από κάτι άγνωστο. Οι οδηγοί μιλούν λίγο και συγκεκριμένα. «Μπροστά», «πίσω», «μέσα». Είναι ο τρόπος με τον οποίο συντονίζεσαι με το ποτάμι. Φαίνεται από τον τρόπο που κινούνται ότι ξέρουν ακριβώς πού βρίσκονται.
Τα πρώτα μέτρα είναι αναγνωριστικά. Μαθαίνεις τη βάρκα, βρίσκεις ρυθμό με την ομάδα. Και μετά, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, μπαίνεις στο φαράγγι. Η αίσθηση είναι περίεργη, σχεδόν μυσταγωγική. Δεν υπάρχουν δρόμοι, δεν υπάρχει σήμα στο κινητό, δεν υπάρχουν σπίτια. Μόνο το νερό, η βάρκα και ο βράχος, από τον οποίο αναβλύζουν δεκάδες μικρές πηγές. Το νερό είναι τόσο καθαρό που σε ξεγελάει, νομίζεις ότι μπορείς να αγγίξεις τον πυθμένα ακόμη κι εκεί που το ποτάμι βαθαίνει.
Τα περάσματα (βαθμού δυσκολίας 2 και 3) είναι όσο παιχνιδιάρικα χρειάζεται: λίγο σπρώξιμο αδρεναλίνης, λίγη ένταση, χωρίς όμως να φτάνεις στο σημείο να σφίγγεσαι. Ακόμη και αν δεν έχεις ξαναμπεί σε βάρκα, νιώθεις ότι μπορείς να αφεθείς.
Ο καταρράκτης της Κλίφκης
Κάπου στη μέση της διαδρομής, το ποτάμι αποκαλύπτει το κρυμμένο του χαρτί. Ο καταρράκτης της Κλίφκης εμφανίζεται από το πλάι του φαραγγιού, ένα υπόγειο ποτάμι που πέφτει από ύψος περίπου 20 μέτρων και σχηματίζει μια φυσική πισίνα δίπλα στην κύρια κοίτη.
Εδώ οι βάρκες δένουν στην άκρη. Είναι η στιγμή της στάσης και, για πολλούς, της δοκιμασίας. Το νερό είναι παγωμένο, σχεδόν «επιθετικό». Για λίγα δευτερόλεπτα σου κόβεται η ανάσα. Όταν όμως βγεις, με το σώμα να καίει, καταλαβαίνεις γιατί αυτό το σημείο μένει χαραγμένο στη μνήμη. Το γεγονός ότι φτάνεις εδώ σχεδόν αποκλειστικά μέσω του ποταμού κάνει την εμπειρία ακόμη πιο ιδιαίτερη.
Κάτω από το Γεφύρι της Πλάκας
Το φινάλε είναι από αυτά που δύσκολα ξεχνιούνται. Καθώς το φαράγγι ανοίγει, εμφανίζεται το Γεφύρι της Πλάκας. Χτισμένο το 1866, κατεστραμμένο από την πλημμύρα του 2015 και αναστηλωμένο. στέκει σήμερα ξανά πάνω από τον Άραχθο. Περνώντας με τη βάρκα κάτω από το πέτρινο τόξο των 40 μέτρων, νιώθεις ότι η διαδρομή κλείνει όπως πρέπει.
Η αποβίβαση γίνεται λίγο πιο κάτω, στις οργανωμένες βάσεις των εταιρειών, όπου σε περιμένουν αποδυτήρια, συνήθως με ένα κέρασμα. Αυτό που πρέπει σίγουρα να προσέξετε, είναι ότι τα συνεχιζόμενα έργα οδοποιίας στην περιοχή επηρεάζουν κατά περιόδους την πρόσβαση στην κλασική αφετηρία της Πολιτσάς. Πολλές εταιρείες μετακινούν την εκκίνηση στη Γέφυρα της Πλάκας, με τερματισμό πιο κάτω. Η διαδρομή παραμένει όμορφη, αλλά δεν περιλαμβάνει τον καταρράκτη της Κλίφκης. Ρωτήστε ξεκάθαρα ποιο τμήμα του ποταμού γίνεται πριν κλείσετε.
Για οικογένειες: Το καλοκαίρι, με πιο ήπια νερά, το ποτάμι είναι φιλόξενο ακόμη και για παιδιά από 4 ετών. Τον χειμώνα, όμως, αλλάζει και το κρύο και η ένταση ανεβάζουν το ηλικιακό όριο στα 10-12 έτη.
Διαβάστε ακόμα:
Πέτρινα, συννεφιασμένα χωριά στην άκρη των κορυφογραμμών: 4 αγαπημένες στάσεις στα Τζουμέρκα
Οι κορυφαίες δραστηριότητες στα Τζουμέρκα
Τζουμέρκα: Ένας χειμερινός παράδεισος στην επιβλητική κορυφογραμμή της Πίνδου
