Φτάνουμε στο Βουτύρο γύρω στο μεσημέρι, την ώρα που ο ήλιος φωτίζει τα πάντα. O δρόμος από το Καρπενήσι είναι σύντομος. Μέσα σε λίγα λεπτά καταλαβαίνεις ότι κάτι αλλάζει. Η πόλη μένει πίσω και το τοπίο ανοίγει μπροστά σου.
Το χωριό εμφανίζεται αμφιθεατρικά στη ράχη της Χελιδώνας. Πέτρινα σπίτια απλωμένα στην πλαγιά, το ένα δίπλα στο άλλο. Η πρώτη αίσθηση είναι ησυχία.
Κοιτάζοντας λίγο καλύτερα, βλέπεις μικρές λεπτομέρειες που δείχνουν ότι το Βουτύρο ζει. Αυλές φροντισμένες, ξύλα στοιβαγμένα για τον χειμώνα, ένα σκοινί με μπουγάδα να στεγνώνει στον ήλιο. Μια γλάστρα βασιλικού δίπλα στην πόρτα, μια μισάνοιχτη πόρτα που αφήνει να βγει μυρωδιά από σαπούνι και ζεστό σπίτι. Αυτές οι μικρές εικόνες σε κάνουν να καταλάβεις ότι το χωριό είναι ζωντανό.
Η πλατεία του χωριού
Στην πλατεία δεσπόζει η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Ένα πέτρινο κτίσμα που τραβά αμέσως το βλέμμα. Η λιθοδομή είναι προσεγμένη και τα σκαλιά, γυαλισμένα από τα χρόνια, δείχνουν ο κόσμος περνά ακόμα από εδώ. Ανάβει ένα κερί και συνεχίζει. Από μακριά ακούγεται ένα κουδουνάκι, μάλλον από ζώο πίσω από τα πρώτα σπίτια.
Περπατήσαμε στα στενά χωρίς ιδιαίτερο σκοπό. Τα καλντερίμια κρατούν δροσιά και ανάμεσα στις πέτρες φυτρώνουν μικρά αγριόχορτα. Από ένα σπίτι ακουγόταν χαμηλά ραδιόφωνο. Ένα παράθυρο ήταν ανοιχτό και η κουρτίνα κινιόταν ελαφρά. Μικρές εικόνες που δείχνουν ότι το χωριό κατοικείται.
Το πράσινο της κοιλάδας
Κάτω, προς την κοιλάδα της Ποταμιάς, το πράσινο γίνεται πυκνό. Τα έλατα είναι βασικό στοιχείο του τοπίου, όπως και η πέτρα. Σε ένα σημείο, έξω από ένα σπίτι, ένας ηλικιωμένος μας χαιρέτησε με την ευγένεια που συναντά κανείς συχνά στα ορεινά χωριά. Ένα απλό «γεια σας» ήταν ίσως το πιο ισχυρό σημάδι ζωής. Η ζωή στο Βουτύρο φαίνεται σε μικρές καθημερινές τελετουργίες. Κάποιος ποτίζει τον κήπο του, κάποιος σκουπίζει την αυλή, κάποιος φροντίζει το σπίτι του.
Φεύγοντας από την πλατεία, σκεφτήκαμε ότι το Βουτύρο είναι ένα χωριό που το ανακαλύπτεις σιγά σιγά. Με την αίσθηση ότι, αν μείνεις λίγο περισσότερο, θα αρχίσεις να παρατηρείς κι άλλες ανθρώπινες στιγμές. Μια πόρτα που ανοίγει, ένα βήμα στον δρόμο, ένα τραπέζι που στρώνεται πίσω από πέτρινους τοίχους.
Διαβάστε ακόμα:
Νέα Βίνιανη Ευρυτανίας: Δεν είναι στην Αμερική, είναι στα Άγραφα
Ανεξερεύνητοι Τόποι: Κρίκελλο Ευρυτανίας, ένα αυθεντικό ορεινό χωριό ανάμεσα στα έλατα
Αποστολή στην Ευρυτανία: Ανακαλύπτοντας τους ανθρώπους, τη φύση και την γαστρονομία του Μεγάλου Χωριού
