Κλείνω τα μάτια, να φανταστώ όσα η λέξη «άνοιξη» κρύβει μέσα της. Το χαμόγελο ανασηκώνει ελαφρά τα μάγουλα, η βαθιά εισπνοή γεμίζει τα πνευμόνια με ξεγνοιασιά και ο νους μαγεύεται από τα αρμονικά φτερουγίσματα χρωματιστών πεταλούδων, από άνθη που προσκαλούν να ανιχνεύσεις το άρωμά τους, από ήχους που υποδηλώνουν την αναγέννηση όσων συντελούν τη Φύση.
Ζωγραφίζω με το νου τον κήπο όπου μεγάλωσα, με τους αμπελώνες του παππού να βγάζουν τα πρώτα πράσινα φύλλα, τις κερασιές να ξεσπούν με τη σειρά τους στο κάλεσμα της εποχής, με ανεμώνες σε μπλε και κυανές αποχρώσεις να με οδηγούν στο περιφραγμένο μποστάνι. Εκεί τα τρυφερά φύλλα μιας ωμής αγκινάρας είναι ο καλύτερος μεζές κάτω από τον πρωινό ήλιο, ενώ κλαδάκια από μάραθο και άνηθο βολεύονται στην ποδιά της γιαγιάς για να αποτελέσουν αργότερα τη γέμιση στη σημερινή πίτα. Είναι μοναδικό να γεύεσαι τη φύση στην πιο αγνή της μορφή και αυτές οι εικόνες κινούν τις σκέψεις μου, αναζητώντας την ίδια θαλπωρή που μου έχουν χαρίσει.
Έτσι, με τη φύση γύρω μου να γιορτάζει με όλη της την ύλη, παρακινούμαι και εγώ να ακολουθήσω τον ρυθμό της. Καταφεύγω σε εκείνες τις μικρές τελετουργίες που με σπρώχνουν να θυμηθώ γιατί η άνοιξη είναι η ομορφότερη εποχή. Μέσα από τέσσερα μικρά βιώματα της γεμάτης χρώμα εποχής βρίσκουμε αφορμή για έμπνευση και αφύπνιση.
1. Πλέκοντας το πρώτο ανοιξιάτικο στεφάνι
Βγαίνουμε στην αυλή να φτιάξουμε το δικό μας χειροποίητο σημάδι ότι η άνοιξη έφτασε πραγματικά. Θα ξεκινήσω νωρίς το πρωί τη διαδικασία, συλλέγοντας μερικά σκληρά, ευλύγιστα κλαδιά κληματαριάς. Θα σταθώ στη μέση του κήπου, με όλα μου τα «εργαλεία» ακουμπισμένα μπροστά μου, αφήνοντας τα δάχτυλα να πλέξουν προσεκτικά τα κλαδιά, δίνοντάς τους κυκλική μορφή, συμβολίζοντας την ανανέωση της φύσης.
Ανάμεσα στο πράσινο θα σκύψω να αναζητήσω άνθη που ξετρυπώνουν, μαζεύοντάς τα με φροντίδα και ευγνωμοσύνη, ένα-ένα. Αργυράνθεμα που απλώνουν τα λεπτά τους πέταλα, πασχαλιές που ξεχωρίζουν με το βαθύ τους χρώμα και τριαντάφυλλα που φυλακίζουν στα φύλλα τους το άρωμα της εποχής, όλα θα συνθέσουν το δικό μου στεφάνι. Με κινήσεις προσεκτικές και υπομονή αρκετή, δημιουργείται σιγά-σιγά ένα σύνολο από χρώματα, αρώματα και μικρές ιστορίες της φύσης. Κι όταν πια το ολοκληρώσω, θα του περάσω μια σατινέ κόκκινη κορδέλα και θα το κρεμάσω στην πόρτα του σπιτιού, καλωσορίζοντας και επίσημα την άνοιξη, προσπαθώντας έτσι να φυλακίσω για λίγο την ομορφιά της.
2. «Τραπέζι στη Φύση»
Κάτω από τις ανοιξιάτικες ακτίνες που λούζουν γλυκά το δέρμα, η φύση μεταμορφώνεται στο ιδανικό σκηνικό για μια μικρή γιορτή γεύσεων. Το δικό μου πικνίκ θα στηθεί κάπου στην εξοχή, πλάι σε μια λίμνη, με απλωμένη κουβέρτα στο γρασίδι και την πλάτη ακουμπισμένη στον χοντρό κορμό ενός δέντρου.
Στο χέρι θα κρατώ ένα βιβλίο που πιθανότατα δεν θα καταφέρω να ολοκληρώσω. Το βλέμμα μου θα αποσπάται συνεχώς από τα φύλλα που κινούνται απαλά στον αέρα, τα αρώματα που απλώνονται γύρω και γαληνεύουν με την παρουσία τους, από τις μικρές μέλισσες που πετούν ανυπόμονες από άνθος σε άνθος. Γυρνώ το καρό ύφασμα που σκεπάζει το καπάκι της μαρμελάδας, σπάω απαλά με τα χέρια το φρέσκο ψωμί και δίπλα του απλώνω λίγα κομμάτια τυριού με γεμάτη γεύση. Μερικοί καρποί που κουβαλούν μέσα τους την ουσία της εποχής, συμπληρώνουν την αυτοσχέδια γιορτή, με κάθε μπουκιά να αποκτά άλλη αξία κάτω από τον γαλάζιο ουρανό. Με το σώμα να αισθάνεται την υφή του εδάφους και μια γλυκιά αίσθηση ηρεμίας να απλώνεται παντού, ένα γεύμα στη φύση, με τα απλά μα τόσο ουσιαστικά, φτάνει να μας θυμίσει πόσα λίγα χρειαζόμαστε για να αισθανθούμε πλήρεις.
3. Πλάθοντας την άνοιξη
Και αφού χορτάσουμε το ανοιξιάτικο φως και τα πολύχρωμα άνθη, θα αναζητήσουμε και έναν τρόπο να γευτούμε την εποχή αυτή, γεμίζοντας τον πάγκο της κουζίνας μας με όλα όσα η γη απλόχερα μας πρόσφερε. Οι μυρωδιές θα ξεκινήσουν από τον φούρνο και θα μοιραστούν σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού. Κλωνάρια από μάραθο, άνηθο και τρυφερά μυρώνια σκορπίζουν τα μοναδικά τους αρώματα, αφήνοντας τη νοσταλγία να γεμίσει τον αέρα καθώς τα ψιλοκόβω. Το ελαιόλαδο γυαλίζει απαλά πάνω από τη γέμιση και το τετράδιο, στην σελίδα με τίτλο «Χορτοπιτάκια της γιαγιάς», καθοδηγεί τις επόμενες κινήσεις. Το φύλλο ανοίγει πάνω στον πάγκο, με το αλεύρι να του δίνει ελαστικότητα και σιγά-σιγά μορφή. Το κουτάλι προσθέτει τη γέμιση και τα χέρια κλειδώνουν τις γεμάτες φρεσκάδα μερίδες. Με το ταψί να μπαίνει στον φούρνο και τη ζύμη να αρχίζει να χρυσαφίζει γρήγορα, η πρώτη τραγανή μπουκιά ανταμείβει κάθε λεπτό της διαδικασίας.
4. Η πρώτη ανοιξιάτικη πεζοπορία
Ανοίγω τον χάρτη και διαλέγω το μονοπάτι που θα αποτελέσει για φέτος το πρώτο της εποχής. Της εποχής αυτής που μοιάζει να μας καλεί να βγούμε έξω και να ανακαλύψουμε ξανά όσα βρίσκονται γύρω μας. Δένω σφιχτά τα κορδόνια, κρεμώ στους ώμους το σακίδιο και κρατώ σφιχτά στο χέρι την κάμερα που θα φυλακίσει εκείνες τις μικρές στιγμές που με κάνουν να σταθώ και να παρατηρήσω. Είναι η Κερκίνη που αυτή την εποχή αποκτά μια σχεδόν μαγευτική διάσταση και με τραβά να βρεθώ ξανά κοντά της. Ανάμεσα σε χώμα μαλακό, δέντρα που έχουν ήδη γεμίσει καινούργια φύλλα, λιβάδια τυλιγμένα από χρώματα που μόνο η φύση ξέρει να «γεννά», προχωρώ. Ο ορίζοντας γεμάτος από πουλιά μεταναστευτικά, πράσινο να απλώνεται σε κάθε γωνιά και μελισσοφάγοι να διασχίζουν ζωηρά τον αέρα. Η λίμνη αντανακλά την αρμονία του τόπου, όσο τα βουνά γύρω της, με τα ξεχασμένα χιόνια στις κορφές τους, μοιάζουν σαν να την προφυλάσσουν από τον υπόλοιπο κόσμο. Για μένα είναι η Κερκίνη που φυλά μέσα της όλη τη μαγεία της άνοιξης. Υπάρχουν όμως πολλές τέτοιες γωνιές και μία περιμένει τον καθένα μας. Αρκεί να σφίξουμε τα παπούτσια μας, να ακολουθήσουμε το μονοπάτι και να βγούμε να τη βρούμε.
Διαβάστε ακόμα:
To απαραίτητο travel kit για τις εξορμήσεις της άνοιξης στη Φύση
8 μονοπάτια στην Ελλάδα για την Άνοιξη
5 πετρόκτιστα χωριά σε Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία που αξίζει να επισκεφθείτε την άνοιξη
