Η Σιγκισοάρα, στο μέσο περίπου της Ρουμανίας, αποτελεί μία από τις πιο όμορφες και καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις στην Ευρώπη. Χαρακτηρισμένη ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, είναι ένα άθικτο στολίδι του 16ου αιώνα με πύργους, πλακόστρωτα δρομάκια, αρχοντικά και περίτεχνες εκκλησίες. Εκτός όμως από μια ατμοσφαιρική μεσαιωνική πόλη, είναι και η γενέτειρα του Βλαντ Γ΄ Δράκουλα, γνωστού ως Βλαντ Τσέπες (Vlad Țepeș), δηλαδή Βλαντ ο Ανασκολοπιστής, ο οποίος υπήρξε ηγεμόνας της Βλαχίας κυρίως την περίοδο 1456-1462.
Απέχει από το Βουκουρέστι περίπου 300 χλμ., που χρονικά μεταφράζεται σε περίπου 5 ώρες ταξίδι. Μία διαδρομή που περνά από τη ρουμανική εξοχή, από πεδιάδες και ψηλά κατάφυτα βουνά, γραφικά χωριά και πόλεις, και που αξίζει να την κάνετε οδικώς, σπάζοντας τη διαδρομή στα δύο και διανυκτερεύοντας στο επίσης πανέμορφο Μπράσοβ.
Η Σιγκισοάρα χτίστηκε τον 12ο αιώνα, ωστόσο έφτασε στην οικονομική της ακμή τον 14ο και 15ο αιώνα. Κύριοι φορείς της ανάπτυξης αυτής ήταν οι τεχνίτες και οι έμποροι, οι οποίοι βοήθησαν επίσης στην κατασκευή ενός ισχυρού αμυντικού συστήματος με 14 πύργους και αρκετούς προμαχώνες, για να προστατεύσουν την πόλη από τις οθωμανικές επιδρομές. Κάθε πύργος ανήκε ουσιαστικά σε μία συντεχνία τεχνιτών, καθώς χτιζόταν και συντηρούνταν από αυτή και έπαιρνε επίσης το όνομα της κάθε συντεχνίας, δηλαδή ο Πύργος των Υποδηματοποιών, των Σιδηρουργών, των Κρεοπωλών, των Σχοινοκατασκευαστών, των Ραφτών, των Βυρσοδεψών κ.ά. Οι πύργοι αποθήκευαν πυρομαχικά και τρόφιμα και ήταν εφοδιασμένοι με παράθυρα βολής για κανόνια, βλήματα και βέλη. Από τους αρχικούς δεκατέσσερις πύργους και τους πέντε προμαχώνες πυροβολικού, εννέα πύργοι και δύο προμαχώνες έχουν αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου. Επίσης, κυρίως οι χρυσοχόοι, οι ράφτες, οι ξυλουργοί και οι σιδηρουργοί επιτρεπόταν να έχουν τις συντεχνίες και τα εργαστήριά τους μέσα στην ακρόπολη. Μάλιστα, οι συντεχνίες παρέμειναν ενεργές μέχρι το 1875.
Μπορείτε να ξεκινήσετε την περιήγησή σας στην πόλη από την κεντρική πλατεία, την Πλατεία Κάστρου, που βρίσκεται στην καρδιά της Ακρόπολης, η οποία τον Μεσαίωνα αποτελούσε την αγορά της πόλης αλλά και τον τόπο όπου γίνονταν δημόσιες εκτελέσεις και δίκες μαγισσών, ενώ σήμερα τα χαρούμενα χρώματα των κτηρίων, τα καφέ και τα μαγαζιά με σουβενίρ έχουν εντελώς αποτινάξει το μαύρο παρελθόν της.
Πίσω από την πλατεία βρίσκεται το άγαλμα του Βλαντ και ακριβώς δίπλα το μεγάλο και άκρως εντυπωσιακό δημαρχείο της πόλης του 1888, το οποίο στην πίσω του πλευρά έχει όμορφους κήπους και παγκάκια για να απολαύσετε τη θέα στην Κάτω Πόλη, δηλαδή την πόλη που απλώνεται κάτω από την Ακρόπολη. Παραδίπλα θα δείτε την ταπεινή Εκκλησία της Δομινικανής Μονής, σε ύστερο γοτθικό ρυθμό του 13ου αιώνα, η οποία αναστηλώθηκε τον 15ο αιώνα και στη συνέχεια ξανά τον 16ο αιώνα μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1676 και πήρε τη σημερινή της μορφή μετά τις επισκευές του 1929. Στο εσωτερικό της μπορείτε να θαυμάσετε τη χάλκινη κολυμπήθρα του 1440, το πέτρινο πλαίσιο της πόρτας του 1570 που είναι σκαλισμένο σε αναγεννησιακό στιλ της Τρανσυλβανίας, τη συλλογή ανατολίτικων χαλιών του 16ου και 17ου αιώνα που είναι κρεμασμένα στους τοίχους της, ένα μπαρόκ όργανο επίσης του 17ου αιώνα και ένα υπέροχο σκαλιστό τρίπτυχο του 1680. Η εκκλησία μάλιστα φιλοξενεί συχνά συναυλίες κλασικής μουσικής.
Πίσω της βρίσκεται ο Πύργος των Σιδηρουργών και δίπλα της ο Πύργος του Ρολογιού, γνωστός και ως Πύργος του Δημαρχείου, που χτίστηκε το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα και επεκτάθηκε τον 16ο, ο οποίος ήλεγχε την κύρια πύλη του αμυντικού τείχους και αποθήκευε τους θησαυρούς της πόλης. Σήμερα λειτουργεί ως «Μουσείο της Πόλης» και προσφέρει επίσης υπέροχη θέα στην περιοχή. Οι τέσσερις μικροί γωνιακοί πυργίσκοι στην κορυφή του πύργου συμβόλιζαν τη δικαστική αυτονομία του Δημοτικού Συμβουλίου, το οποίο μπορούσε να εφαρμόσει, εάν ήταν απαραίτητο, τη θανατική ποινή. Μετά από μια πυρκαγιά το 1676, όταν εξερράγη η πυρίτιδα της πόλης που βρισκόταν στον Πύργο των Ραφτών, Αυστριακοί καλλιτέχνες ανακατασκεύασαν την οροφή του πύργου στο σημερινό μπαρόκ στυλ του και το 1894 προστέθηκαν πολύχρωμα πλακάκια.
Οι φιγούρες, που κινούνται από τον μηχανισμό του ρολογιού, αντιπροσωπεύουν καθεμία έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Στην πλευρά της ακρόπολης βλέπουμε την Ειρήνη να κρατά ένα κλαδί ελιάς, συνοδευόμενη από έναν τυμπανιστή που χτυπά τις ώρες στο χάλκινο τύμπανό του. Από πάνω τους είναι η Δικαιοσύνη, με μια ζυγαριά, και ο Νόμος, που κρατά ένα σπαθί, συνοδευόμενος από δύο αγγέλους που αντιπροσωπεύουν την Ημέρα και τη Νύχτα. Το καντράν με θέα την Κάτω Πόλη διαθέτει ένα σύνολο επτά ειδωλίων, το καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει τους παγανιστικούς θεούς που προσωποποιούσαν τις ημέρες της εβδομάδας: Νταϊάνα (Δευτέρα), Άρης (Τρίτη), Ερμής (Τετάρτη), Δίας (Πέμπτη), Αφροδίτη (Παρασκευή), Κρόνος (Σάββατο) και Ήλιος (Κυριακή).
Από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Σιγκισοάρα είναι η «Εκκλησία στο Λόφο», ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κτίσματα γοτθικού ρυθμού στην Τρανσυλβανία. Είναι χτισμένη στη θέση παλαιότερου θρησκευτικού κτίσματος και η κατασκευή της διήρκεσε σχεδόν 200 χρόνια. Διαθέτει ένα γοτθικό τέμπλο αφιερωμένο στον Άγιο Μαρτίνο του 1520 και ήταν εκτεταμένα αγιογραφημένη στο εσωτερικό της. Το 1776, η πλειονότητα των παλιών τοιχογραφιών καταστράφηκε, με την πρόθεση να δημιουργηθούν ακριβή αντίγραφα σε περγαμηνή και να ζωγραφιστούν ξανά αργότερα. Τα αντίγραφα όμως χάθηκαν και οι τοιχογραφίες δεν αναπαρήχθησαν ποτέ. Μια πρόσφατη όμως αποκατάσταση έφερε στο φως θραύσματα ορισμένων από τις αρχικές τοιχογραφίες του τέλους του 15ου αιώνα.
Ρουμανία και Βλαντ Ντράκουλ πάνε χέρι χέρι και εδώ, στην οδό Strada Cositorarilor 5, διαγώνια από τη Δομινικανή Μονή, μπορείτε να δείτε το σπίτι του. Ένα κιτρινωπό κτήριο στο οποίο γεννήθηκε το 1431 και έζησε με τον πατέρα του μέχρι το 1435, όταν και μετακόμισαν στο Ταργκόβιστε. Το ισόγειο του σπιτιού σήμερα λειτουργεί ως εστιατόριο, ενώ ο πρώτος όροφος στεγάζει ένα μικρό «Μουσείο Όπλων». Πολύ κοντά βρίσκεται και το «Δωμάτιο Βασανιστηρίων», ένα μικρό αλλά ενδιαφέρον μουσείο, στους χώρους του οποίου σε παλαιότερες εποχές βασανίζονταν οι κρατούμενοι για να ομολογήσουν.
Αξίζει και μια σύντομη βόλτα στην Κάτω Πόλη, η οποία εκτείνεται εκτός των τειχών και άρχισε να αναπτύσσεται σταδιακά από τον 15ο αιώνα, καθώς η έλλειψη νερού και προμηθειών δυσκόλευε κατά καιρούς τη ζωή στην Ακρόπολη, με αποτέλεσμα οι συνθήκες στην Κάτω Πόλη να θεωρούνται συχνά ευνοϊκότερες. Μία βόλτα γύρω από την πλατεία Hermann Oberth θα σας δώσει την ευκαιρία να θαυμάσετε κτήρια από τον 17ο αιώνα και μετά.
Διαβάστε ακόμα:
Μπρασόβ: Η πόλη-κόσμημα της κεντρικής Ρουμανίας
Κλουζ-Ναπόκα: Το κρυμμένο διαμάντι της Ρουμανίας
Μέσα στο «βαρύτερο κτήριο του κόσμου»: Το Παλάτι του Κοινοβουλίου στο Βουκουρέστι
