Τον Ιανουάριο στην ορεινή Ελλάδα η φύση έχει ησυχάσει. Τα δάση έχουν απογυμνωθεί από τα φθινοπωρινά τους χρώματα και το τοπίο δείχνει αυτό που πραγματικά είναι. Στα χωριά, η καθημερινότητα κυλά αργά. Τυλίγονται στην ομίχλη, η μυρωδιά του καμένου ξύλου απλώνεται στα πέτρινα καλντερίμια τους και οι επισκέπτες βλέπουν το άλλο πρόσωπο της Ελλάδας. Τρεις προορισμοί ξεχωρίζουν τον Ιανουάριο, ο καθένας με τη δική του μοναδική ταυτότητα. Η Ορεινή Αρκαδία με το βάρος της ιστορίας και των πέτρινων οικισμών της. Τα Τρίκαλα Κορινθίας με την σχεδόν αλπική αισθητική τους και η Ορεινή Ναυπακτία, με την άγρια ομορφιά της. Τρεις διαφορετικές εκδοχές του ελληνικού χειμώνα.
Ορεινή Αρκαδία
Η Αρκαδία του Ιανουαρίου είναι επιβλητική, ένα τοπίο γεμάτο μυστήριο. Τα χωριά της, η Δημητσάνα, η Στεμνίτσα, στέκονται κυριολεκτικά πάνω από το φαράγγι του Λούσιου, σαν πέτρινα προπύργια που έμαθαν να αντέχουν τον χρόνο. Η Δημητσάνα, γνωστή ως «μπαρουταποθήκη» της Επανάστασης του 1821, κρατά αναλλοίωτο τον χαρακτήρα της. Τα ψηλά πυργόσπιτα, τα στενά λιθόστρωτα καλντερίμια, η υγρασία που κάνει την πέτρα να γυαλίζει, συνθέτουν ένα τοπίο στον οποίο ο χρόνος έχει σταματήσει. Το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης, με τους αποκατεστημένους μπαρουτόμυλους, τις νεροτριβές και τα βυρσοδεψεία, αφηγείται πώς η δύναμη του νερού στήριξε για αιώνες την καθημερινή ζωή της περιοχής. Τον χειμώνα, όταν τα νερά φουσκώνουν και ο ήχος τους απλώνεται στο φαράγγι, το τοπίο μοιάζει να ζωντανεύει με τρόπο σχεδόν πρωτόγονο.
Λίγο νοτιότερα, η Στεμνίτσα αποπνέει διαφορετική ατμόσφαιρα. Τα αρχοντικά εδώ ξεχωρίζουν για τις περίτεχνες λεπτομέρειές τους, ενώ η πλατεία, με τα καφενεία που καπνίζουν από τις ξυλόσομπες, λειτουργεί ως σημείο συνάντησης όπου ο χρόνος κυλά αργά, συνοδευόμενος από έναν καφέ και τις ιστορίες των ντόπιων.
Στο φαράγγι του Λούσιου, όπου σύμφωνα με τον μύθο έλουσαν τον νεογέννητο Δία, χτυπά η καρδιά της περιοχής. Τον χειμώνα, η πεζοπορία στο φαράγγι απαιτεί προσοχή, καθώς τα μονοπάτια γίνονται ολισθηρά, όμως η ανταμοιβή είναι μοναδική. Η Μονή Φιλοσόφου, χτισμένη μέσα σε φυσική κοιλότητα του βράχου, και η Μονή Προδρόμου, γαντζωμένη στην κάθετη πλευρά του φαραγγιού, μοιάζουν να αψηφούν κάθε λογική. Οι μοναχοί, συνηθισμένοι στους χειμερινούς περιπατητές, προσφέρουν ζεστό καφέ και φιλοξενία.
Στο τραπέζι: Παστό χοιρινό σε καγιανά με φρέσκια τομάτα, κόκορας κρασάτος με χειροποίητες χυλοπίτες, λαγωτό με σκορδαλιά καρυδιού.
Τρίκαλα Κορινθίας
Σε απόσταση μόλις δύο ωρών από την Αθήνα, τα Τρίκαλα Κορινθίας προσφέρουν μια διαφορετική εκδοχή του ορεινού χειμώνα. Εδώ, η παράδοση συνυπάρχει με τη σύγχρονη φιλοξενία σε ισορροπία.
Τα χωριά Κάτω, Μεσαία και Άνω Τρίκαλα αναπτύσσονται σε τρία διαφορετικά υψομετρικά επίπεδα, σαν «φυσικά αμφιθέατρα» με θέα προς τον Κορινθιακό. Η πέτρινη αρχιτεκτονική εναρμονίζεται με το τοπίο, ενώ πολλά από τα παλιά σπίτια έχουν μετατραπεί σε μικρούς boutique ξενώνες, με τζάκια, τζακούζι και θέα στο ελατόδασος.
Η Λίμνη Δόξα, σε απόσταση περίπου 40 λεπτών, συχνά αποκαλείται «Κορινθιακή Ελβετία». Τα νερά της καθρεφτίζουν τις κορυφές της Ζήρειας, του Χελμού και της Ντουρντουβάνας, ενώ στο κέντρο της λίμνης το εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου μοιάζει σχεδόν να επιπλέει. Ο περίπατος γύρω από τη λίμνη, με τις μυρωδιές από τα έλατα και το βρεγμένο χώμα, λειτουργεί σαν φυσικό «αντίδοτο» στην ένταση της πόλης. Στον δρόμο, ντόπιοι παραγωγοί διαθέτουν τα φημισμένα όσπρια του Φενεού, φασόλια βανίλιες, φάβα, μαζί με μέλι και καρύδια.
Ψηλότερα, στο οροπέδιο της Ζήρειας συναντάμε τη Λίμνη Δασίου. Πρόκειται για μια εποχική λίμνη που τον χειμώνα συχνά παγώνει, μετατρέποντας το τοπίο σε ένα «φυσικό παγοδρόμιο», περιτριγυρισμένο από έλατα. Η πρόσβαση δεν είναι πάντα εύκολη, όμως η καθαρότητα του τοπίου ανταμείβουν όσους φτάσουν μέχρι εδώ. Το Χιονοδρομικό Κέντρο της Ζήρειας, στο βουνό όπου σύμφωνα με τη μυθολογία γεννήθηκε ο Ερμής, προσφέρει δραστηριότητες ακόμη και όταν το χιόνι δεν επαρκεί. Βόλτες με buggy, στάσεις για ζεστή σοκολάτα στο σαλέ με θέα και μια γενικότερη αίσθηση ορεινής εξόρμησης που απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες.
Στο τραπέζι: Η κουζίνα εδώ είναι λιγότερο λιτή από εκείνη της Αρκαδίας, με επιρροές από την Κορινθία και την κεντρική Πελοπόννησο. Στιφάδο, αρνί στη γάστρα και πίτες με τραγανό φύλλο. Το γεύμα συνήθως κλείνει με γλυκά του κουταλιού και έναν καφέ δίπλα στο τζάκι.
Ορεινή Ναυπακτία
Αν η Αρκαδία είναι ιστορία και τα Τρίκαλα άνεση, η Ορεινή Ναυπακτία, τα ιστορικά Κράβαρα είναι ανόθευτη φύση. Εδώ ο δρόμος μοιάζει με έναν ατελείωτο χορό από στροφές μέσα σε πυκνά δάση, ενώ τα χωριά φαίνονται να κρέμονται από τις πλαγιές, απομονωμένα και αυτάρκη. Η Άνω Χώρα, το κεφαλοχώρι της περιοχής, περιβάλλεται από ένα από τα πιο όμορφα δάση της Ελλάδας, έναν συνδυασμό ελάτων και καστανιών που τον Ιανουάριο αποκτά μια σχεδόν μελαγχολική ομορφιά. Τα φύλλα έχουν πέσει, σχηματίζοντας ένα παχύ χαλί σε αποχρώσεις του κόκκινου και του καφέ, ενώ τα γυμνά κλαδιά ξεχωρίζουν στον χειμωνιάτικο ουρανό.
Γύρω από την Άνω Χώρα, τα μικρότερα χωριά, το Ελατού, πνιγμένο στα έλατα σαν σκηνικό από σκανδιναβικό παραμύθι, και ο Πλάτανος με την πλακόστρωτη πλατεία του, προσφέρουν διαφορετικές εκδοχές της χειμερινής ομορφιάς.
Στο τραπέζι: Η κουζίνα είναι εποχική και συνδεδεμένη με το δάσος. Αγριογούρουνο στιφάδο ή με χυλοπίτες, πίτες με χοντρό, χειροποίητο φύλλο γεμισμένες με άγρια χόρτα (λάπατα, τσουκνίδες) και το δυνατό τσίπουρο της περιοχής, το απαραίτητο «αντιψυκτικό» για τις κρύες νύχτες. Τα κάστανα, ψητά στο τζάκι ή βραστά, μαζί με γλυκά του κουταλιού, ολοκληρώνουν τη γευστική εμπειρία.
Διαβάστε ακόμα:
Πυρσόγιαννη: Πανέμορφα πέτρινα αρχοντικά μέσα σε πυκνό δρυοδάσος στο χωριό της Ηπείρου
Πορταριά, Μηλιές, Ζαγορά, Μακρινίτσα: Φθινοπωρινή απόδραση στα χωριά του Πηλίου
Πάπιγκο, Δίλοφο, Καπέσοβο, Τσεπέλοβο: Long weekend στα Ζαγοροχώρια του φθινοπώρου
