Ένα νησί γεμάτο ομορφιά, φύση, παράδοση, έθιμα και βαθιά θρησκευτικότητα. Η Πάρος τη Μεγάλη Εβδομάδα έχει τη μορφή, τα χρώματα και το ρυθμό της σημαντικότερης γιορτής του χριστιανισμού. Η Παροικιά ζει στους ρυθμούς του Άγιου Πάσχα. Το πρωινό είναι δροσερό. Αρχές Απριλίου στις Κυκλάδες, ο καιρός παίζει τις εναλλαγές του με τις ώρες, ακόμη και με τα λεπτά. Ο αιγαιοπελαγίτικος αέρας ανεμίζει την ελληνική σημαία στο παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου του Θαλασσίτη με φόντο τον λαμπρό ήλιο και τα σύννεφα, λευκά και καθαρά σαν μπαμπάκι.
Οι πιστοί γεμίζουν σιγά-σιγά το εσωτερικό του ναού της Παναγίας Εκατονταπυλιανής όπου τελείται ήδη η λειτουργία. Κυριακή των Βαΐων και ο στολισμός είναι απόλυτα ταιριαστός. Τίποτα δεν ακούγεται πέρα από τις ύμνους των ψαλτών. Η επιβλητικότητα του εσωτερικού του ναού, πολλαπλασιάζεται αυτές τις στιγμές, δίνει ουσία στην ημέρα.
Στα δρομάκια της Παροικιάς, μέσα στην αντανάκλαση του ανοιξιάτικου φωτός, οι προετοιμασίες για την έναρξη της μεγάλης περιόδου της επισκεψιμότητας του νησιού, έχουν αρχίσει. Κάποια καταστήματα αναγεννιούνται μετά τη σύντομη περίοδο της χειμερινής ανάπαυσης. Οι δρόμοι καθαρίζονται με πιεστικά μηχανήματα, κάποια κτίσματα δέχονται πινελιές καλλωπισμού στο εξωτερικό τους.
Η μικρή αυλή της Αγίας Άννας, μεσοτοιχία με το Φράγκικο Κάστρο με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του, δέχεται την περιποίηση της κυρίας που έχει αναλάβει τη φροντίδα της. Μόνος ήχος, τα γουργουρητά από τα δεκάδες περιστέρια τα οποία φιλοξενούνται στα κενά ανάμεσα στις αιώνιες πέτρες του εξωτερικού του Κάστρου. Ακόμη και ο κυματισμός της θάλασσας ακούγεται μέσα στα στενά, πίσω από τον Αρχαϊκό Ναό της Αθηνάς, στον λόφο του Κάστρου.
Η θερμοκρασία είναι υψηλή κάτω από τον ήλιο, αντίθετα με το ψύχος που κυριαρχούσε νωρίς το πρωί κατά τη διάρκεια μιας σύντομης αλλά έντονης καταιγίδας. Στις Λεύκες, ένα από τα ομορφότερα κυκλαδίτικα χωριά, το καφενείο στην πάνω είσοδο του οικισμού, είναι γεμάτο κόσμο.
Ντόπιοι αλλά και επισκέπτες των ημερών με καταγωγή από εδώ, συναντιούνται, φαντάζομαι κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες, ανταλλάσσοντας τα νέα τους αλλά και ευχές για τις Άγιες Ημέρες αλλά και για την τουριστική σεζόν, η οποία δεν αργεί πια. Το Βυζαντινό Μονοπάτι, το οποίο περνά μέσα από το χωριό, είναι ακόμη χωρίς επισκέπτες και η σύντομη διαδρομή μέχρι τον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Λευκών μου δίνει τη χαρά της απόλυτης μοναχικότητας καθώς τη βαδίζω.
Τα ολόλευκα χωριά της Μάρπησσας, του Προδρόμου και των Μαρμάρων, λάμπουν μέσα στο καταπράσινο ανοιξιάτικο τοπίο κάτω από τη σκιά του λόφου με τον Ιερό Ναό του Αγίου Αντωνίου στην κορυφή. Στα Μάρμαρα, στο παραδοσιακό καφενείο-μεζεδοπωλείο «Πεζούλα», όσο περιμένω να συναντηθώ με τον Γιώργο Ανουσάκη, περιπατητή, σπηλαιολόγο, οργανωτή εκδρομών αλλά και απίστευτο γνώστη του νησιού, από τον αριθμό των πλατάνων μέχρι τα ονόματα όλων των βοτάνων, ηΝικολέτα Χριστοφόρου, μητέρα του Φανούριου Πετρόπουλου, ιδιοκτήτη της «Πεζούλας» μαζί με τη σύντροφό του Αιμιλία Καρκούλια, έχει φέρει λαζαράκια σε μια χαρτοπετσέτα, μοσχοβολητά και σχεδόν εθιστικά μέσα από την ιδιαίτερη, πασχαλινή γεύση τους, μιας γεύσης γεμάτης μνήμες.
Η μέρα προχωρά γοργά. Συνοδεύω για λίγη ώρα τον Γιώργο Ανουσάκη στο μονοπάτι του Αγίου Βασιλείου, στην ευρύτερη περιοχή του Τούρλου, καθώς έχει αναλάβει να καθαρίσει εθελοντικά τη διαδρομή από άγριες βατσινιές οι οποίες θέριεψαν μέσα στον πλούσιο σε βροχές χειμώνα. Το μονοπάτι αυτό είναι μόνο ένα μικρό μέρος από το “First Byzantine Road Trail Running”, έναν αγώνα δρόμου 10,5 χιλιομέτρων, ο οποίος διοργανώνεται για πρώτη φορά φέτος στις 19 Απριλίου.
Ο Γιώργος κόβει με το φορητό αλυσοπρίονο την άγρια βλάστηση στο διάβα μας αλλά δεν χάνει την ευκαιρία να μου δείχνει φυτά και βοτάνια μέσα από τα σμήνη μελισσών που έχουν βγει προς άγραν γύρης αλλά και την πρώτη μας συνάντηση για φέτος με ένα τρομαγμένο φίδι.
Οι πρώτοι, τολμηροί με τη θάλασσα, τουρίστες έχουν αφήσει τα παιδιά τους να τρέχουν και να παίζουν στα, ανέτοιμα ακόμη, ντεκ κάποιων τουριστικών επιχειρήσεων στη Χρυσή Ακτή. Η απουσία κόσμου αλλά και των, απαιτητών πια από τους επισκέπτες, ομπρελών στην παραλία, αποκαλύπτει τη σπάνια ομορφιά του Παριανού τοπίου, αυτής της θάλασσας και αυτών των παραλιών τα οποία έκαναν αυτό το νησί διάσημο στο παρελθόν.
Ο δρόμος φεύγει φιδωτά προς το εσωτερικό του νησιού, προς το Καμάρι, στο νότιο τμήμα της Πάρου. Εκεί με περιμένουν η Μάρω Βούλγαρη με το σύζυγό της Γιάννη Λουκή ή «Φουντούκη» όπως είναι γνωστός με το παρατσούκλι του και το γιο τους, Αργύρη. Μετά από λίγα χιλιόμετρα χωματόδρομου, φτάνουμε στο κτήμα τους, την Αλησφακοπή, ψηλά, στα 450 μέτρα περίπου.
Μια φάρμα με σπαρτά, κότες, μπαχτσέδες και μελίσσια, αφού ο Αργύρης είναι μελισσοκόμος, παράγοντας ένα υπέροχο προϊόν. Ξαπλώνοντας στο παχύ χορτάρι με τα σπαρτά και παίζοντας με τα δυο σκυλιά του κτήματος, η θέα προς το Τηγάνι και την Αντίπαρο, με τον ήλιο κόντρα να δημιουργεί ασπρόμαυρη αίσθηση, δεν είναι εύκολο να περιγραφεί, ούτε με λόγια ούτε με φωτογραφίες. Το τραπέζι είναι έτοιμο…
Στη Νάουσα της Πάρου πρέπει να πάει κάποιος έστω για μια φορά στη ζωή του. Η επιτομή της κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής, ρυμοτομίας, γραφικότητας και παράδοσης, βρίσκεται εδώ, σε υψηλή συμπύκνωση. Όλοι μοιάζει να ασπρίζουν. Τοίχους, εξωτερικά έπιπλα, τις γραμμές ανάμεσα στις πλάκες στα σοκάκια. Εστιατόρια βρίσκονται σε οργασμό προετοιμασιών για το άνοιγμα της σεζόν αλλά και για την υποδοχή των επισκεπτών του Πάσχα.
Η Σταυρούλα Βαβανού, κατά κόσμον κυρία Λούλα, μου μιλά για την αγάπη της για τον τόπο της, ιδιαίτερα αυτήν την εποχή. Ετοιμάζει ένα τοπικό, παραδοσιακό έδεσμα, ένα κολοκυθόρυζο με γλυκιά κολοκύθα και παράλληλα μου εξηγεί πως τους καλοκαιρινούς μήνες αναγκάζεται μερικές φορές να εκτελεί χρέη τροχονόμου έξω από το σπίτι της καθώς η πληθώρα των παρκαρισμένων αυτοκινήτων των επισκεπτών, δημιουργεί μια μίνι ασφυξία. Το χαμόγελο της κυρίας Λούλας όσο περιγράφει διάφορα ευτράπελα, δεν φεύγει στιγμή από το πρόσωπό της.
Η μέρα τελειώνει με την επίσκεψη στο καρνάγιο, απέναντι από το διάσημο ψαροχώρι της Νάουσας. Εκεί, σε ένα μικρό κουζινάκι, με παράθυρα γεμάτα αλάτι από τη θάλασσα που σκάει στα βράχια από κάτω, μαγειρεύεται για την παρέα ένα κριθαράκι με γαρίδες και σουπιές. Νηστίσιμο…
Διαβάστε ακόμα:
Αποστολή στην Πάρο: Bρεθήκαμε στην προετοιμασία του Barbarossa για τη μεγάλη γιορτή του Πάσχα
