Ένα γαστρονομικό road trip χτίζεται πρώτα απ’ όλα πάνω στην εμπειρία της διαδρομής. Ο δρόμος και η ποιότητα της μετακίνησης διαμορφώνουν το ταξίδι πριν ακόμη φτάσει κανείς στον προορισμό.
Στο πλαίσιο του Taste & Drive με την Avis, η απόδρασή μας πήρε τη μορφή ενός σύντομου χειμερινού οδοιπορικού που πέρασε από τον τόπο των Γρεβενών, μια περιοχή με ανάγλυφα τοπία, πέτρινα γεφύρια και γαστρονομική ταυτότητα, άρρηκτα συνδεδεμένη με τον κόσμο των μανιταριών. Με αφετηρία την Αθήνα και συνοδοιπόρο ένα σύγχρονο αυτοκίνητο της Avis, το ταξίδι κύλησε με αίσθηση σιγουριάς, αφήνοντάς μας ελεύθερους να απολαύσουμε τη διαδρομή. Η τεχνολογία, η άνεση και η αξιοπιστία συνεργάστηκαν άψογα, δημιουργώντας τις συνθήκες για ένα ταξίδι που μας ξεκούρασε και μας αναζωογόνησε.
Η Εγνατία Οδός διασχίζει τα τοπία από το Μέτσοβο μέχρι την πόλη των Γρεβενών με μια σειρά από σύγχρονες κατασκευές, τούνελ και γέφυρες, ζωγραφίζοντας τον συνδυασμό της φύσης με τον γρήγορο δρόμο που την διασχίζει. Φύση η οποία από πάντα έστεκε σχεδόν αναλλοίωτη. Η άφιξη στην περιοχή της πόλης, σηματοδοτείται από το πυκνό πέπλο ομίχλης, φαινόμενο καθόλου σπάνιο στο μικροκλίμα της περιοχής. Οι βάσεις της υψηλής γέφυρας, στα όρια των Γρεβενών, μοιάζουν με δημιούργημα της φαντασίας καθώς ξεπροβάλλουν αχνά μέσα από το λευκό νέφος, κάτω από τις ακτίνες του πρωινού ήλιου. Το κρύο είναι τσουχτερό, νωρίς το πρωί, με τη θερμοκρασία να ανεβαίνει σταδιακά καθώς υποχωρεί η ομίχλη δίνοντας τη θέση της σε έναν πεντακάθαρο, καταγάλανο ουρανό.
Δείτε το VIDEO
Παρκάρουμε το υπερσύγχρονο αυτοκίνητο της Avis σχετικά εύκολα κοντά στην πλατεία Ελευθερίας, στο Δημαρχείο και στο χαρακτηριστικό για την πόλη, ρολόι, για την πρώτη μας στάση στο κατάστημα των τυροκομικών «Τζιάλλα» με τα απίθανα τυριά αλλά και γαλακτοκομικά του. Η Μαίρη μάς υποδέχεται με αυτόν τον φιλόξενο τρόπο ο οποίος μοιάζει να σπανίζει, μια ζεστασιά και ένα χαμόγελο γεμάτα ειλικρίνεια. Η μητέρα της, η Κατερίνα, βρίσκεται ήδη στο κάτω επίπεδο, ντυμένη απολύτως προβλεπόμενα, γεμίζοντας με την κανάτα, ένα- ένα τα κουπάκια με το φρέσκο γιαούρτι, αρνούμενη να μεταβεί σε μια πιο μοντέρνα και ταυτόχρονα πιο ξεκούραστη διαδικασία. Ο χώρος μοσχοβολά από αυτό το πηχτό άρωμα του γάλακτος και ο ατμός από τη δεξαμενή, θολώνει, προς στιγμή, το φακό της κάμερας του Γιώργου, μέχρι να συμβεί η εξισορρόπηση.
Έχουμε μπει πια εντελώς στο κλίμα της πόλης. Η κίνηση είναι χαλαρή, οι ρυθμοί δικαιολογούνται από τις μικρές αποστάσεις, οι πλακόστρωτοι πεζόδρομοι του κέντρου της πόλης, φιλοξενούν τα σημεία συνάθροισης των κατοίκων. Μέχρι την συνάντησή μας με τον Ανδρέα Σλιάρα, «κυνηγό» αλλά και έμπορο του πιο διάσημου, μαζί με τα τυροκομικά, προϊόντος των Γρεβενών, των μανιταριών, με σκοπό να κάνουμε το δικό μας σαφάρι αναζήτησης αυτών των εδώδιμων πολυκύτταρων μυκήτων, ενδίδουμε στον πειρασμό μιας απίθανης μπουγάτσας, συνοδεία μοσχοβολιστού καφέ, στον, διάσημο στα Γρεβενά, «Αχιλλέα», στην οδό Μακεδονομάχων.
Καθώς ακολουθούμε τον Ανδρέα, ο οποίος προπορεύεται με το δικό του μικρό βαν, οδηγώντας μας στο σημείο που θα ξεκινήσουμε την αναζήτηση μανιταριών, πολύ κοντά στα όρια της πόλης, αντιλαμβάνομαι την ομορφιά της περιοχής, τόσο πολύ κοντά στον αστικό ιστό των Γρεβενών. Ο ποταμός Βενέτικος, (ή «Βελονιάς»), παραπόταμος του Αλιάκμονα, γαλαζοπράσινος, σαν σμαραγδένιος, διασχίζει την περιοχή, δημιουργώντας απίθανα τοπία. Πηγάζει από το Σμόλικα, τη Βασιλίτσα και τη Βάλια Κάλντα, έχει ευφάνταστους βραχώδεις σχηματισμούς και κρύβει τα πέτρινα γεφύρια του μέχρι την άφιξη στις όχθες όπου έχουν χτιστεί.
Ξυπνώ απότομα από τις σκέψεις αυτές, καθώς ο Ανδρέας έχει σταματήσει το αυτοκίνητό του στην άκρη ενός μονοπατιού και μιας πυκνόφυτης δασικής περιοχής, έχει πεταχτεί από τη θέση του οδηγού με ευελιξία και περισσή ενεργητικότητα, έχει φορέσει το ψάθινο καπέλο του, το οποίο τον χαρακτηρίζει, πήρε το μαχαιράκι και το καλαμένιο καλάθι του και προπορεύεται ήδη μπαίνοντας μέσα στο υγρό δάσος. Τα καταπράσινα βρύα στο έδαφος, είναι τόσο πυκνά και μαλακά, δίνοντας την αίσθηση ενός τεράστιου φυσικού χαλιού. Οι λεπτοί και ψηλοί κορμοί των δέντρων με το αραιό φύλλωμα, αυτή την εποχή, αφήνουν τις ακτίνες του ήλιου να παιχνιδίζουν διαρκώς καθώς κινούμαστε στις πλαγιές του λόφου.
Η εμπειρία αναζήτησης μανιταριών είναι μοναδική, έχοντας ως οδηγό τον Ανδρέα. Κινείται άνετα στα γνωστά, για εκείνον, σημεία, δείχνοντάς μας διαρκώς τα μανιτάρια. Πολλά, διαφορετικά σαν μικρά ομπρελάκια τα περισσότερα, σαν στρουμφόσπιτα κάποια άλλα. Μαζεύουμε μερικά, ακούγοντας παράλληλα στοιχεία για τα είδη αλλά και τις ιδιότητές τους. Ο Ανδρέας Σλιάρας τονίζει τον κίνδυνο των μη βρώσιμων μανιταριών και έτσι την αναγκαιότητα γνώσης του εκάστοτε μανιταροσυλλέκτη, αν δεν μαζεύει με κάποιον εξειδικευμένο.
Επιστρέφοντας στον ασφαλή συνοδοιπόρο μας σε αυτό το ταξίδι, στο αυτοκίνητο της Avis, θρυμματίζω εύκολα με το βήμα μου έναν, κατά τα φαινόμενα, σκληρό κορμό ξύλου, αποτέλεσμα της μόνιμης υγρασίας μέσα στο δάσος, υπέροχης συνθήκης όμως για την ανάπτυξη των πολυπόθητων μανιταριών. Το ίδιο βράδυ, μαζί με τον Ανδρέα, γευτήκαμε μία επιλογή, μαγειρεμένων, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, μανιταριών. Σούπα, τηγανητά αλλά και ψητά, ριζότο αλλά και μακαρονάδες, στο γνωστό γρεβενιώτικο εστιατόριο «Αυλαίς». Η ζεστή ατμόσφαιρα, τα εδέσματα και τα ποτά, κέντησαν μια συζήτηση, με τον Ανδρέα αλλά και τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου, Θεόδωρο Καραγιάννη, με κύριο θέμα τα βουνά και την αγάπη για τους ορεινούς όγκους της περιοχής, την προστασία τους, την ήπια εκμετάλλευσή τους, τα μονοπάτια τους. Ένας άλλος κόσμος.
Ταξιδεύουμε προς το Σπήλαιο. Νοτιοδυτικά της πόλης των Γρεβενών. Μέσα από λιβάδια αλλά και λόφους με όψη και υφή ανάγλυφη, χρωματιστή, παντοτινή. Οι διαρκείς στροφές του στενού, επαρχιακού δρόμου, είναι απαλές, αρμονικές, απολαυστικές στην οδήγηση με τον μόνιμο συνεργό μας σε αυτήν την περιπέτεια, το αυτοκίνητο της Avis. Κάνοντας μια παράκαμψη, περνάμε δίπλα από το γεφύρι του Ζιάκα, εικόνα σαν ψεύτικη από το δρόμο ούτε εκατό μέτρα μακριά. Αδύνατο να πιστέψει κανείς την ηλικία αυτού του τοξωτού αρχιτεκτονήματος, περίπου 140 χρόνων είναι, φτιαγμένου να κρατήσει για πάντα. Στόχος μας είναι το γεφύρι της Πορτίτσας αλλά και το άλλο, το κρυμμένο, του Αζίζ Αγά. Στο Σπήλαιο, με την επιβλητική Μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου στην είσοδο του χωριού, υπάρχει και η ομώνυμη ταβέρνα, στάση σχεδόν προσκυνηματική για τον περαστικό ταξιδιώτη.
Ξινοτύρι Γρεβενών, φέτα με σουσάμι σε φύλλο χωριάτικο, με μαρμελάδα τομάτας, χόρτα του βουνού ανάμικτα, προβατίνα ψητή με κρεμμύδι ξερό αλλά και το ύψιστο πιάτο, αυτό της πρασοτηγανιάς, εδέσματος χειμερινού με πράσα από το μπαχτσέ της οικογένειας του Χρήστου Μίμη. Τα γεφύρια της Πορτίτσας, στην είσοδο του φαραγγιού με το ίδιο όνομα και του Αζίζ Αγά, βαφτισμένο από τον ομώνυμο κυβερνήτη της περιοχής, όχι πολύ μακριά το ένα από το άλλο, μοιάζουν να συνδέουν, εκτός από τις δύο όχθες του Βενέτικου ποταμού, επίσης την αισθητική με τη φύση, τη φαντασία με την πραγματικότητα, δύο άκρες του χρόνου μιας ιστορίας, δύο πέτρες μεταξύ τους, ένα φαράγγι με τον ουρανό, τον ήχο του τρεχούμενου νερού με το τραγούδι της παράδοσης. Μόνα τους μέσα στον καμβά της περιοχής, στέκουν στη θέση τους στιβαρά για πάνω από δύο αιώνες και δίνουν την τέλεια πινελιά στην Τέχνη του ταξιδιού μας στην περιοχή των Γρεβενών.
«Ταβέρνα Σπήλαιο», Σπήλαιο Γρεβενών, Τηλ. 24620 82303, 6936 644004, facebook.com
Υπεύθυνος παραγωγής: Τζούτης Χρήστος
Φωτογραφία/Βίντεο: Γιώργος Δόσης
Κείμενο: Lamda3 Creative Team
Διαβάστε ακόμα:
Taste & Drive: Road Trip στην Ορεινή Ναυπακτία για τη Γιορτή Κάστανου στην Άνω Χώρα
Taste & Drive: Ένα γαστρονομικό οδοιπορικό στο Λεωνίδιο, την καρδιά της Τσακωνιάς
