Στο πάνελ του Greece Talks «Κρήτη: Η γαστρονομία ως ταυτότητα», η συζήτηση στράφηκε στον ρόλο που διαδραματίζει η κρητική γαστρονομία ως έκφραση της ιστορίας, της παραγωγής και του πολιτισμού του νησιού, αλλά και ως βασικό στοιχείο της εμπειρίας που αναζητούν σήμερα οι επισκέπτες. Οι ομιλητές ανέδειξαν τη σύνδεση της τοπικής κουζίνας με την αγροτική παράδοση, τη σημασία της εντοπιότητας και τον τρόπο με τον οποίο η γαστρονομία μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στον τόπο, τον παραγωγό και τον ταξιδιώτη.
Στη συζήτηση συμμετείχαν ο Δημήτρης Καλαϊτζιδάκης, Operations Director της Grecotel Hotels & Resorts, ο Νίκος Δουλουφάκης, αμπελουργός, οινοποιός και οινολόγος, η Κατερίνα Ξεκάλου, πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος της ΑΥΛΗ ΑΞΤΕ, και ο Παναγιώτης Μαγγανάς, ιδιοκτήτης του εστιατορίου Peskesi και του αγροκτήματος Peskesi organic farm. Τη συζήτηση συντόνισε η culture editor Τίνα Μανδηλαρά.
Δημήτρης Καλαϊτζιδάκης: Η μεγάλη μαγειρική σχολή της Κρήτης
Ο Operations Director Grecotel Hotels & Resorts, Δημήτρης Καλαϊτζιδάκης σημείωσε ότι με τη χρήση φρέσκων προϊόντων και της τεχνογνωσίας, τα προϊόντα διαφοροποιούνται και γίνονται επώνυμα και ασφαλή με ταυτότητα και τυποποίηση. «Δεν είναι μόνο μέρος μιας άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς. Έχει επιστημονική τεκμηρίωση γιατί το ποτήρι, το κρασί, η κατανάλωση κρασιού είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κρητικής διατροφής που έχει επιστημονική τεκμηρίωση και δεν είναι απλά λόγος που πέρασε από γενιά σε γενιά», ανέφερε. Και συνέχισε: «Θα λειτουργήσει στην Agreco για την Κρήτη, η μεγάλη μαγειρική σχολή της Κρήτης. Πρόκειται για μια σημαντική παρακαταθήκη που θέλει να αφήσει στον τόπο ο κ. Νίκος Δασκαλαντωνάκης, ιδρυτής και πρόεδρος της εταιρείας, και αποτελεί μια υπόσχεση για το μέλλον. Η πρωτοβουλία αυτή γεννήθηκε από την ανάγκη όχι μόνο του Νίκου και της Μάρι, αλλά και της Οδύσσιας, της νεότερης γενιάς, να διαφυλάξουν τις αξίες της Κρήτης. Στόχος είναι να αναδειχθεί ολόκληρη αυτή η πολιτιστική κληρονομιά και ιδιαίτερα η γαστρονομία, η οποία τιμάται φέτος. Και εμείς θα σταθούμε και πάλι συμπαραστάτες, όπως και πολλοί ακόμη επιχειρηματίες, τιμώντας την επιλογή της Περιφέρειας Κρήτης ως Γαστρονομικής Περιφέρειας της Ευρώπης».
Κατερίνα Ξεκάλου: «Μπορείς να καταλάβεις σχεδόν τα πάντα για έναν τόπο, αν μελετήσεις σοβαρά τη γαστρονομία του»
«Η κρητική διατροφή και η κρητική κουζίνα ήταν ήδη παρούσες στη ζωή μας. Στα σπίτια μας, στις βόλτες μας, στις ταβέρνες και στα εστιατόρια. Θυμάμαι μια συζήτηση που είχα τότε με τον αείμνηστο Τάκη Δασκαλαντωνάκη, ο οποίος μου είπε: «Μα παιδί μου, τι είναι αυτό που πας να κάνεις; Εμείς στην Κρήτη, στο Ρέθυμνο, τρώμε καλά. Και τρώμε και φτηνά. Τι είναι αυτό που πας να κάνεις εσύ; Εκεί δεν έχει φώτα ακόμα». Κι εγώ του απάντησα: «Θα δείτε». Οι επιχειρηματίες δεν υπάρχουμε μόνο για τα χρήματα. Υπάρχουμε γιατί έχουμε και ένα έργο να προσφέρουμε. Προσωπικά ανήκω περισσότερο σε εκείνους που πιστεύουν στο έργο και στην προσφορά. Μαζί με αρκετούς άλλους, ευτυχώς. Ανθρώπους που αγαπώ, σέβομαι και εκτιμώ. Κάποιοι ανοίγουν δρόμους. Κάποιοι ακολουθούν. Κάποιοι ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Βασικό στοιχείο της άυλης κληρονομιάς μας είναι η γαστρονομία. Μέσα από αυτήν μπορεί κανείς να μάθει την ιστορία ενός τόπου, τη γεωγραφία του, την οικονομία του, τις πλουτοπαραγωγικές του πηγές. Μπορείς να καταλάβεις σχεδόν τα πάντα για έναν τόπο, αν μελετήσεις σοβαρά τη γαστρονομία του. Η Κρήτη είναι το μέρος της συντροφιάς. Τουλάχιστον για μένα ήταν πάντα έτσι. Είναι το μέρος της συντροφιάς και το απάγκιο της ψυχής μου. Είναι όμως και το μέρος των μύθων».
Παναγιώτης Μαγγανάς: «Δεν μπορούμε να έχουμε κρητική κουζίνα και να έχουμε πατάτα από Αίγυπτο, λάδι από ηλιέλαιο και ντομάτα από Τουρκία»
«Ο τόπος μου δεν έχει ανάγκη να επινοήσει κάτι καινούργιο. Οι πρόγονοί μας έχουν ήδη αφήσει μια τεράστια παρακαταθήκη. Όπως είπαμε προηγουμένως για το κρασί, ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τη διατροφή και τη γαστρονομία γενικότερα. Έχουμε το αρχαιότερο πατητήρι στον κόσμο. Έχουμε τις γηραιότερες ελιές στον κόσμο. Έχουμε πιθάρια, τόσο στην Κνωσό όσο και σε άλλους αρχαιολογικούς χώρους, που χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση τροφίμων. Αν σκεφτεί κανείς ότι το κρητικό διατροφικό πρότυπο των Κρητών μέχρι τη δεκαετία του ’60 διέφερε ελάχιστα από τη διατροφή των Μινωιτών, αντιλαμβάνεται πόσο βαθιές είναι οι ρίζες αυτής της παράδοσης. Η γαστρονομία είναι φορέας ιστορίας, αυθεντικότητας, ταυτότητας, μοναδικότητας και ανθεκτικότητας των κοινωνιών. Αυτό είναι η γαστρονομία. Είναι ψυχή. Το αγρόκτημα προϋπήρξε δεκατέσσερα χρόνια νωρίτερα. Εκεί δεν καλλιεργούμε μόνο, διατηρούμε μια τράπεζα σπόρων και προστατεύουμε σπόρους από ντόπιες ποικιλίες. Το πρώτο πράγμα που θέλησα να διαφυλάξω ήταν να μπορώ να έχω ντόπιες ποικιλίες, ντόπια λαχανικά, ντόπια όσπρια. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε στην ουσία. Να μπορέσουμε να διαφυλάξουμε την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας. Γιατί αυτό είναι η γαστρονομία μας. Και εμείς οι ίδιοι, ως καταναλωτές, πρέπει να μπορούμε να πληρώσουμε για να φάμε τοπικά προϊόντα και να το θέλουμε πραγματικά. Γιατί συχνά μοιάζουμε να είμαστε ξένοι ακόμη και με την ίδια μας την εντοπιότητα. (…) Δεν μπορούμε να έχουμε κρητική κουζίνα και να έχουμε πατάτα από Αίγυπτο, λάδι από ηλιέλαιο και ντομάτα από Τουρκία», σημείωσε προσθέτοντας με νόημα: «Και μετά πάμε να κάνουμε ένα ντάκο. Ε, τι ντάκο θα κάνουμε;».
Νίκος Δουλουφάκης: Το κρασί είναι αναμφίβολα ένα προϊόν πολυπολιτισμικό
«Αν πιστεύετε ότι το κρασί της Κρήτης μπορεί να αποτελέσει μέρος της πολιτιστικής αφήγησης του τόπου, τότε ένα οινοποιείο μπορεί πράγματι να λειτουργήσει ως γέφυρα για τον επισκέπτη. Να συνδέσει την εμπειρία του ταξιδιώτη με τον ίδιο τον παραγωγό. Το κρασί, από μόνο του ως προϊόν, είναι ένα βαθιά πολιτισμικό προϊόν. Ιδιαίτερα το κρητικό κρασί, που έχει συνεχή καλλιέργεια στην Κρήτη χωρίς διακοπή. Η αμπελοκαλλιέργεια στο νησί έχει μια ιστορία σχεδόν 4.000 ετών, με μια μικρή μόνο διακοπή την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Είμαστε αμπελουργοί και οινοποιοί. Και τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει και πάροχοι υπηρεσιών μέσα από τον οινοτουρισμό. Έτσι, ο επισκέπτης μπορεί να ζήσει την εμπειρία του κρασιού και να κατανοήσει τι σημαίνει ιστορικά για το νησί. Ο οινοτουρισμός βοηθά τον επισκέπτη να φύγει, έστω και για λίγο, από τον μαζικό τουρισμό και να κινηθεί προς την ενδοχώρα. Να ανακαλύψει τα χωριά και να τους δώσει ξανά ζωή. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Η αμπελοκαλλιέργεια είναι ίσως από τους λίγους κλάδους σήμερα στην Κρήτη που παραμένουν ιδιαίτερα δυναμικοί, μαζί με την οινοποιία. Παράλληλα, υιοθετούμε σύγχρονες μεθόδους παραγωγής, όπως η βιολογική γεωργία, η βιοδυναμική καλλιέργεια και οι αναγεννητικές πρακτικές. Όλα αυτά αποτελούν πόλο έλξης για ένα κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε συνειδητά. Δεν απευθυνόμαστε στον μαζικό τουρισμό. Απευθυνόμαστε σε έναν επισκέπτη που αναζητά κάτι περισσότερο, έναν ταξιδιώτη με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον τόπο, τον πολιτισμό και την αυθεντική εμπειρία».
Διαβάστε ακόμα:
Όλα όσα έγιναν στο συνέδριο του Travel.gr στην Κρήτη
