Ζω πάνω από είκοσι χρόνια στην Τήνο. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, με ρίζες στην Ευρυτανία και την Κρήτη. Όμως ο τόπος αυτός με υιοθέτησε και τον υιοθέτησα. Ήρθα να μείνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Η απόφαση πάρθηκε φυσιολογικά, έκλεισε ένας κύκλος και άνοιξε ένας άλλος. Στο νησί αναγνώρισα μια πλευρά μου που ίσως πάντα ζητούσε χώρο. Η σύνδεσή μου με το υδάτινο στοιχείο μου αποκάλυψε όχι μία αλλά πολλές κρυμμένες πτυχές του εαυτού μου. Εδώ με βρήκα και απλώθηκα και αναζήτησα, ως σήμερα ακόμα αναζητώ και ακόμα ανακαλύπτω, και αυτό είναι μόνο καλό.
Η Τήνος δεν είναι μόνο εικόνες. Είναι ρυθμός. Είναι ο αέρας που σε ξεσκαρτάρει, το φως που δεν σε αφήνει να κρυφτείς, οι πλαγιές που σε βάζουν να δουλέψεις για να τις περπατήσεις. Σε αυτό τον τόπο αποφάσισα να αφοσιωθώ αποκλειστικά στον χορό, αφήνοντας την Αθήνα και στην Αθήνα την Αρχιτεκτονική Εσωτερικών Χώρων, που ασκούσα ως κύριο επάγγελμα. Από παιδί χόρευα, ξεκίνησα ενόργανη στα τρία μου, χορό στα πέντε και στίβο στα έντεκα μου χρόνια. Αλλά με τον χορό, πώς να το πω, είναι η δεύτερη φύση μου, το εργαλείο επικοινωνίας με το οποίο μπορώ να μιλήσω καλύτερα και για όλα. Στο νησί ο χορός μου άλλαξε, αναπτύχθηκε, έγινε εργαλείο σχέσης με την κοινότητα, με τους ανθρώπους, με ό,τι μας δυσκολεύει ή μας ενώνει. Αυτό προσπαθώ να κάνω και μέσα από τις Χορευτικές Αμφικτυονίες, στο πλαίσιο του ΕυρυΤήνια Art Festival: να ενωθούν άνθρωποι και διαδρομές, να χτιστούν γέφυρες καλλιτεχνικές με συναδέλφους και κοινό σε μια κοινή εμπειρία.
Πολλοί φαντάζονται τη νησιωτική ζωή σαν διακοπές που δεν τελειώνουν. Προφανώς δεν είναι έτσι. Η ζωή στο νησί είναι σίγουρα δύο ταχυτήτων, ακραίες θα έλεγα, η καλοκαιρινή και η χειμερινή, και αυτό έχει τη δυσκολία του. Αυτή η δυσκολία για εμένα ήταν η πρόκληση, την εξέλαβα ως μία συνεχή εκπαίδευση. Οι προκλήσεις, οι αποστάσεις, οι ελλείψεις με ώθησαν σε μία πολυεπίπεδη αναζήτηση. Η πειθαρχία και η υπομονή που καλλιεργήθηκαν μέσα από την τέχνη και τον αθλητισμό σίγουρα με βοήθησαν να ανταπεξέλθω σε μία ζωή που δεν γνώριζα έως τότε.
Πρόσφατα, μετά από δύο απρόοπτα γεγονότα που ταρακούνησαν το ασφαλές μου αφήγημα, αναγκάζοντάς με σε μία κατά μέτωπο κουβέντα με εμένα, συναντήθηκα με την αυτοφροντίδα. Τα έβαλα όλα κάτω, όπως θα έκανα σχεδιάζοντας μία χορογραφία ή έναν χώρο. Πήρα τα κομμάτια μου και τα ένωσα μέσα από μία εξαντλητική διαδικασία. Εκεί συνειδητοποίησα πως μέσα σε όλο αυτό τον δημιουργικό οργασμό είχα ξεχάσει τον εαυτό μου. Η συνειδητοποίηση αυτή και η πιο συνειδητή σχέση με τον εαυτό μου στην ολότητά του με βοήθησε πολύ, σε πολλά.
Επίσης, η δια βίου μάθηση με βοηθά, αυτή η ανάγκη μου να σβήνω τη δίψα για γνώση και να νιώθω την ευδαιμονία της μαθητείας. Οι φαινομενικά ετερόκλητες σπουδές γίνονται το δικό μου ερευνητικό πεδίο, βοηθώντας με στην αναζήτηση και τη σύνδεση. Σύνδεση, αυτό ήταν πάντα και συνεχίζει να είναι ό,τι με απασχολεί επί της ουσίας.
Η ομορφιά ορίζεται για εμένα μέσα από την αυθεντικότητα, την ενσυναίσθηση, την καλοσύνη, την ειλικρίνεια, αρχές που κληροδοτήθηκαν από τους γονείς μου. Μεγαλώνοντας, ενίσχυσα αυτές τις αρχές με την ισορροπία και την αποδοχή του εαυτού μου αρχικά, του χρόνου, του μη τέλειου, ενός ειλικρινούς γέλιου που σείει τα σωθικά σου και γεμίζει φως το γύρω σου. Αυτά φαίνονται πιο καθαρά στην Τήνο. Ο τόπος δεν χαρίζεται. Το φως δείχνει τα πάντα και το μελτέμι «εμφανίζει και ξεπλένει ταυτόχρονα» τα περιττά.
Την Τήνο την γύρισα πρώτα σπιθαμή προς σπιθαμή και έπειτα ξεκίνησα να δουλεύω εδώ: με τον άνεμο, με το φως, με το ελάχιστο πράσινο, με τη θάλασσα, με ό,τι έβλεπα και ό,τι φανταζόμουν στον ορίζοντα και στον ουρανό, με τα χρώματα, με την ιστορία της, τα σοκάκια, τα μονοπάτια, τις ταράτσες, με τους πειρατές που παραμονεύουν, με τις κρυμμένες ομορφιές της κάθε ρεματιάς, με τους βράχους της. Όλα χορεύουν σε αυτό το νησί, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια.
Υπάρχουν σημεία που αγαπώ και επισκέπτομαι συχνά. Το εκκλησάκι που συναντάς πριν πάρεις το μονοπάτι να ανέβεις στο Εξώμβουργο, τον Σταυρό, τον Αρχαιολογικό χώρο στα Κιόνια, το Αρχαιολογικό Μουσείο, το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στον Τσικνιά. Κι ακόμα, το μονοπάτι στην Αετοφωλιά, τη Λειβάδα, τις Αποθήκες, την Κολυμπήθρα, το Βρέκαστρο και το Πασακρωτήρι, μικρές γωνιές σε κάθε χωριό από τα τόσα υπέροχα που έχει το νησί. Καταφύγιό μου ο Ναός της Ευαγγελίστριας. Ειδικά πολύ πρωινές ώρες ή αργά το βράδυ ηρεμώ και βρίσκω το κέντρο μου, και έτσι ξεπερνώ τις ανηφόρες της καθημερινότητας. Εκτιμώ την κάθε μέρα που ζω και είμαι ευγνώμων που μπορώ να ζω και να συνδέομαι, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέσα από την τέχνη μου.
Η καθημερινότητά μου στο νησί δεν είναι τελετουργική με την τυπική έννοια. Είναι όμως τελετουργικά ρυθμική. Άλλωστε, όλα διέπονται από έναν ρυθμό από την πρώτη στιγμή που γεννιόμαστε, ο χτύπος της καρδιάς μας, η αναπνοή, η κίνηση, όλα. Ξυπνώ σχεδόν πάντα πολύ πρωί. Αυτή η πρωινή ησυχία της μέρας που ξημερώνει με ηρεμεί και με οργανώνει ταυτόχρονα. Πολλά πρωινά περπατώ προς κάποιο κοντινό χωριό ή πηγαίνω με το αυτοκίνητο προς το Εξώμβουργο. Πάντα θα γίνει ένα πέρασμα από τη θάλασσα πριν ή μετά τη δουλειά μου. Ο καθημερινός μου χρόνος μοιράζεται με κόσμο και χωρίς, χρόνος για γράψιμο και σχεδιασμό, μαθήματα με ομάδες διάφορων ηλικιών, πρόβες που ανοίγουν παράθυρα, συναντήσεις που γίνονται ιδέες. Αυτό είναι το προσωπικό μου «πρόγραμμα ευεξίας και εξάντλησης μαζί».
Είναι βέβαιο πως δεν ήμουν ποτέ παιδί της πόλης, ωστόσο δεν εξιδανικεύω την επαρχία, αλλά την αγαπώ γι’ αυτό που είναι, γένους θηλυκού, απαιτητική, αληθινή, γενναιόδωρη. Στην Τήνο χορογραφώ, διδάσκω, ονειρεύομαι, δημιουργώ, οργανώνω, ζω, συνεχίζω να εξελίσσομαι, να πέφτω, να σηκώνομαι. Ο χορός μου βγαίνει από την αίθουσα και περπατά στα στενά, στα κατώφλια, στις πλατείες, στην ακροθαλασσιά, με βοηθά καθώς μεταλλάσσεται σε εργαλείο κοινωνικού μετασχηματισμού. Κι όσο ο τόπος συνεχίζει να με «σμιλεύει», τόσο κι εγώ θα συνεχίζω να χορεύω μαζί του.
Διαβάστε ακόμα:
«Ένας τόπος βγαλμένος από παραμύθι»: Το Καστελλόριζο της ερμηνεύτριας, Μαρίας Κουτσουρλή
