Η Ιταλία για μένα είναι μια δεύτερη πατρίδα, η πατρίδα της καρδιάς μου. Είναι μια χώρα στην οποία θα μπορούσα να ζω για πάντα. Από έφηβος ακόμη, θυμάμαι ότι έψαχνα έναν λόγο ή μια αφορμή για να επιστρέφω. Την έχω γυρίσει σχεδόν ολόκληρη, απολαμβάνοντας από τη γαλήνη της λίμνης Κόμο στον βορρά μέχρι τη ζωντάνια της Νάπολης στον νότο. Η πόλη όμως που με κέρδισε ολοκληρωτικά είναι η αιώνια Ρώμη.
Είναι μια πόλη που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα, γιατί το έχει κάνει ήδη μέσα στους αιώνες. Προσωπικά χαίρομαι, όσο τίποτα, αυτή τη μοναδική ισορροπία της. Είναι σύγχρονη και ζωντανή, αλλά την ίδια στιγμή στέκεται πάνω στα θεμέλια μιας σπουδαίας ιστορίας που διαμόρφωσε τον κόσμο. Περπατάς σε έναν δρόμο και νιώθεις ότι κάτω από τα βήματά σου ανασαίνουν η αυτοκρατορία, η Αναγέννηση, η τέχνη και ο πολιτισμός. Κάθε φορά που περπατώ χέρι χέρι με τη γυναίκα μου, νιώθω ότι βαδίζω εκεί όπου είχαν ήδη περάσει και άφησαν το αποτύπωμά τους τόσοι άνθρωποι για χιλιάδες χρόνια.
Οι Ιταλοί δεν προσπερνούν αυτή την ιστορία. Τη σέβονται πολύ και αυτό μ’ αρέσει πάρα πολύ. Δεν την έχουν κλειδώσει σε μουσεία. Αντίθετα, την έχουν ενσωματώσει στην καθημερινότητά τους και αυτό το νιώθω, το εισπράττω κάθε φορά που πηγαίνω. Το Κολοσσαίο, για παράδειγμα, στέκει αγέρωχο, ως ζωντανή απόδειξη δύναμης και μεγαλείου. Η Φοντάνα ντι Τρέβι, όπου κάποτε είχα ρίξει ένα κέρμα και είχα ευχηθεί να επιστρέψω παντρεμένος, αποτελεί μια υπόσχεση επιστροφής. Επέστρεψα, παντρεμένος, όπως είχα ευχηθεί. Και φυσικά έκανα και τον μήνα του μέλιτος στην Ιταλία.
Το Πάνθεον και το Βατικανό σε κάνουν, καθώς σηκώνεις το βλέμμα και θαυμάζεις, να αισθάνεσαι μικρός μπροστά στην αρμονία της αρχιτεκτονικής τους. Και κάθε πλατεία, κάθε στενό, κάθε εκκλησία κουβαλά ζωή, μνήμη και δημιουργία αιώνων. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι πώς θα ήταν αν ζούσα τότε. Τόσο επιδραστική και σαγηνευτική για τις σκέψεις και την ψυχή μου είναι αυτή η πόλη.
Κι έπειτα είναι το Τραστέβερε. Η πολυαγαπημένη μου γωνιά αυτού του μαγικού μέρους. Εκεί όπου τα βράδια γίνονται πιο ζεστά, πιο ανθρώπινα. Εκεί όπου κάθομαι σε μικρές τρατορίες και τρώω γνήσιες, απλές αλλά υπέροχες μακαρονάδες, με ένα ποτήρι κρασί παρέα και τη φασαρία των ανθρώπων γύρω μου, τόσο καλοδεχούμενη και ιδιαίτερη. Εκεί όπου η Ρώμη γίνεται οικεία. Γίνεται μια γειτονιά που σε αγκαλιάζει.
Κάθε φορά που βρίσκομαι σε αυτόν τον τόπο, νοικιάζω μια βέσπα και χανόμαστε στα σοκάκια της με τη σύζυγό μου και ξαναερωτεύομαστε. Η συνηθισμένη μας βόλτα το βράδυ είναι γύρω από το φωτισμένο Κολοσσαίο, πάνω στη Vespa πάντα, για να καταλήξουμε σε κάποια piazza για φαγητό. Θέλω να ζω ολοκληρωμένα την εμπειρία, αλά ιταλικά. Να σταματώ για έναν εσπρέσο, όρθιος στο μπαρ. Να μιλάω χρησιμοποιώντας έντονα και τα χέρια μου, εξασκώντας με τον πιο άμεσο τρόπο και τα ιταλικά μου. Να οδηγώ δίπλα σε μνημεία αιώνων, σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Να παρατηρώ τους Καραμπινιέρι, με τις επιβλητικές στολές και τις κάπες τους, άλλοτε μπροστά σε κτήρια, άλλοτε πάνω σε άλογα. Εκεί, πάνω στη βέσπα, οδηγώντας ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν, νιώθω μια ελευθερία που δύσκολα περιγράφεται.
Η Ρώμη σήμερα είναι αυτό ακριβώς. Μια αιώνια πόλη που σε αγκαλιάζει και σου επιτρέπει να ανήκεις σε αυτήν, ως κύτταρο από τα κύτταρά της, ακόμη κι αν δεν γεννήθηκες εκεί. Είναι πολιτισμός και ιστορία, είναι τέχνη, είναι ήχοι αλλά είναι και φως, όταν την αγναντεύεις στο ηλιοβασίλεμα πάνω από τις κεραμοσκεπές και τα μνημεία που στέκουν εκεί αιώνες. Νομίζω ότι η ιστορία της Ρώμης, με έναν τρόπο, ανήκει σε όλους μας.
Και μέσα μου υπάρχει μια ελπίδα μήπως και καταφέρω κάποτε να αγοράσω ένα διαμέρισμα εκεί, σε ένα κλασικό κτήριο, σε ένα δρομάκι γραφικό. Να μπορώ στα γεράματα να μοιράζω τη ζωή μου ανάμεσα στην Αθήνα και τη Ρώμη, ανάμεσα σε δύο τόσο σημαντικές και παγκόσμιας εμβέλειας και αναφοράς πρωτεύουσες. Να έχω δύο ουρανούς και δύο ρυθμούς. Να πίνω τον καφέ μου άλλοτε με θέα την Ακρόπολη και άλλοτε με θέα τις ρωμαϊκές στέγες. Γιατί τελικά, η Ιταλία δεν είναι μόνο ένας προορισμός τον οποίο μου αρέσει να επισκέπτομαι. Είναι πλέον ένα κομμάτι της ζωής μου. Και η Ρώμη…είναι αγάπη.
*O Ιωάννης Απέργης είναι ηθοποιός. Συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η Ληστεία της Συμφοράς» σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, στο θέατρο ΛΑΜΠΕΤΗ, στην επιθεώρηση των Ρέππα & Παπαθανασίου «Ούτε μπρος ούτε πίσω», που βρίσκεται σε περιοδεία , στην σειρά του ALPHA «Μπαμπά σ’ αγαπώ» σε σενάριο Γ. Φειδά και σκηνοθεσία Νίκου Κρητικού ενώ πρωταγωνιστεί και στην ταινία «Φίλοι για Πάντα», σε σενάριο-σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μουσούλη, που θα κάνει πρεμιέρα στις 5/3 στους κινηματογράφους. Παράλληλα, κάνει πρόβες για την καλοκαιρινή περιοδεία με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, στην κλασική κωμωδία του Μολιέρου «ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΗΣ» σε σκηνοθεσία Ρέππα-Παπαθανασίου.
Διαβάστε ακόμα:
5 wine bars στη Ρώμη ιδανικά για τα χειμωνιάτικα βράδια
Fontana di Trevi: Δικαιολογείται το εισιτήριο των 2 ευρώ για το πιο διάσημο σιντριβάνι της Ρώμης;
Campo de’ Fiori: Ζήσαμε την εμπειρία της πιο ζωντανής υπαίθριας αγοράς της Ρώμης
