Αγαπημένος προορισμός για μένα είναι η επιστροφή στην παιδική και εφηβική μου ηλικία, σε εκείνα τα μέρη όπου γεννήθηκα και εξακολουθούν να παραμένουν στην καρδιά μου, ακόμη και τώρα που μεγάλωσα, και για πάντα.
Στο Πήλιο, λοιπόν, βρίσκεται το χωριό όπου γεννήθηκα, η Μακρυρράχη και η παραλία του, οι Άγιοι Σαράντα. Εκεί όπου κάθε καλοκαίρι, από τις 20 Ιουλίου, ανήμερα της γιορτής του Προφήτη Ηλία, μέχρι και τις 6 Αυγούστου, ημέρα που γιορτάζεται η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, σχεδόν όλο το χωριό κατέβαινε για να κάνει τις καλοκαιρινές του διακοπές. Μιλάμε βέβαια για τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, τότε που δεν υπήρχε δρόμος και οι μετακινήσεις γίνονταν με ζώα και με τα πόδια. Όσο για τη διαμονή, αυτή γινόταν σε αυτοσχέδιες καλύβες, φτιαγμένες από φτέρες, πάνω στην άμμο.
Μια μεγάλη καλύβα ήταν εκεί, για να κοιμόμαστε στρωματσάδα και να έχουμε τα λιγοστά πράγματά μας, και ακριβώς δίπλα της, μια πιο μικρή, που αποτελούσε την κουζίνα, με ένα πετρογκάζ μέσα, για να μαγειρεύει η μάνα μας.
Όλο σχεδόν το χρόνο, ειδικά εμείς τα παιδιά, περιμέναμε αυτές τις μέρες ξεγνοιασιάς και παιχνιδιού και ανυπομονούσαμε να κατέβουμε στο γιαλό και στην πιο όμορφη παραλία του κόσμου. Τότε βέβαια αυτό δεν το ξέραμε. Μετά ωστόσο, μεγαλώνοντας, το καταλάβαμε, όταν συνειδητοποιήσαμε πως, σε όποια παραλία και να πηγαίναμε, η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη και, τελικά, η δική μας παραλία ήταν η καλύτερη.
Γι’ αυτό και τώρα ακόμα αποτελεί τον πιο αγαπημένο μας προορισμό!
Η αγαπημένη μου παραλία τότε, στο μυαλό μου το παιδικό, φάνταζε τεράστια και σχεδόν κάθε πενήντα μέτρα είχε και διαφορετική ονομασία. Στο τέρμα αριστερά, όπως βλέπει κανείς τη θάλασσα, λεγόταν Τσιούκα, ενώ άλλα ονόματα για διαφορετικές της μεριές ήταν το λιμανάκι, τα καζανάκια, η Ανάληψη, τα Οικονομέικα, τα βραχάκια, οι σπηλιές (μεγάλη και μικρή) και η παγανιά. Στη δεξιά πλευρά της δέσποζε ο Καλόγηρος, ένας μεγάλος βράχος, αποκομμένος από τη ξηρά, που ήταν το σήμα κατατεθέν της παραλίας μας, ενώ παράλληλα αποτελούσε και το όνειρό μας, προκειμένου, μεγαλώνοντας, να πάμε πάνω του κολυμπώντας και να βουτήξουμε από όσο ψηλά μπορούσαμε!
Πριν φτάσουμε όμως μέχρι τον Καλόγηρο, έπρεπε πρώτα να μάθουμε να κολυμπάμε και η απόδειξη γι’ αυτό θα ήταν αν καταφέρναμε να φτάσουμε στον πιο μικρό από τους τρεις βράχους που ήταν μπροστά στην παραλία μας και σε κοντινή απόσταση από την ακτή. Υπήρχε λοιπόν ένας διπλός, ένας μεσαίος κι ένας μικρός. Για μας, το να φτάσουμε κολυμπώντας μόνοι μας στον μικρό ήταν το πρώτο μεγάλο μας κατόρθωμα και προμήνυμα ότι θα «κατακτούσαμε» και τον Καλόγηρο.
Περνώντας τα χρόνια, οι καλύβες από φτέρες, που στήνονταν πρόχειρα κάθε καλοκαίρι και, όταν φεύγαμε, παραδίδονταν στη μεγάλη φωτιά που ανάβαμε για να τις κάψουμε, αντικαταστάθηκαν από ξύλινες παράγκες. Αυτές ήταν μόνιμες για λίγα χρόνια, μέχρι που φτιάχτηκε ο δρόμος, που έφτασε ως την παραλία μας και έκανε πιο εύκολη την πρόσβαση. Οπότε άρχισε ο τουρισμός να αναπτύσσεται και, ως επακόλουθο, οι ξύλινες παράγκες εξαφανίστηκαν.
Και τώρα πια έχει αλλάξει τελείως ο τρόπος των διακοπών στον αγαπημένο μου προορισμό. Χτίστηκαν ενοικιαζόμενα δωμάτια, δημιουργήθηκαν εστιατόρια με ωραίο φαγητό και μπαρ στη παραλία με ξαπλώστρες αλλά υπάρχει και ελεύθερος χώρος για να απολαύσεις το μπάνιο σου. Όσο για τη νεολαία, αυτή έχει ως το στέκι της, μεταξύ των άλλων, για να διασκεδάζει τα όμορφα καλοκαιρινά βράδια, το Monk, ένα πολύ ωραίο μπαρ στην άκρη της ακτής. Πλέον είναι ένας δημοφιλής καλοκαιρινός προορισμός, που τον μοιράζονται πια πάρα πολλοί!
Βέβαια μην ξεχνάμε ότι είμαστε στο Πήλιο, σε αυτό το μαγικό, πανέμορφο βουνό, με την απίστευτη βλάστηση, όπου μπορείς να βρεις τα πάντα και χειμώνα και καλοκαίρι. Μπορείς να πας και για σκι στην κορυφή του, στις Αγριόλευκες, ενώ σε μισή με μία ώρα το πολύ μπορείς να βρεθείς σε όποια παραλία προτιμάς, μέσα από υπέροχες διαδρομές σε δάση από οξιές, πλατάνια, καστανιές και σε κτήματα με μηλιές, κερασιές και αχλαδιές.
Άσε που μπορεί να συναντήσεις και κανέναν Κένταυρο, γιατί, όπως ξέρουμε από τη μυθολογία, είναι το βουνό των Κενταύρων, αλλά και η θερινή κατοικία των θεών του Ολύμπου. Άρα καλό θα ήταν να προσέχουμε στο δρόμο! Βέβαια, εκτός από τη δική μου αγαπημένη παραλία, αυτή του χωριού μου, υπάρχουν γύρω της προορισμοί εξίσου όμορφοι, όπως το πασίγνωστο Χορευτό, μια παραλία μήκους σχεδόν δύο χιλιομέτρων, με κάμπινγκ και λιμανάκι, εστιατόρια, μπαρ και ξενοδοχεία.
Όπως ο Άγιος Ιωάννης, η πρώτη παραλία όπου αναπτύχθηκε ο τουρισμός, με ξενοδοχεία, όπως το ξακουστό ΑΙΓΑΙΟ, με την κατασκήνωση της ΧΑΝΘ αλλά και με την πρώτη ντισκοτέκ δίπλα στο λιμανάκι. Όπως η Νταμούχαρη, ένας γραφικός, φυσικός, κρυμμένος παράδεισος, όπου γυρίστηκε η ξένη διάσημη ταινία «Mamma Mia!». Όπως ο Μυλοπόταμος, η Φακίστρα, η Πλάκα, το Παπά Νερό, η Παρίσαινα, η Ανάληψη και τόσα άλλα υπέροχα μέρη.
Όλα αυτά τα μέρη και οι παραλίες που ανέφερα μοιάζουν πάρα πολύ και όντως, μέσα στο μυαλό μου και στην καρδιά μου, τις κουβαλάω με την ίδια σχεδόν τρυφερότητα. Γιατί βρίσκονται στο Πήλιο, στο βουνό όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Σε αυτόν τον τόπο όπου έμαθα γράμματα, στην Τσαγκαράδα και στη Ζαγορά των σχολικών μου χρόνων, εκεί που γνώρισα και έκανα καινούργιους φίλους στην εφηβεία μου, μέχρι να φύγω και να ανοίξω τα φτερά μου.
Όμως, όπως και να το κάνουμε, το σπίτι όπου μεγάλωσα, ο γενέθλιος τόπος μου, είναι η Μακρυρράχη και η παραλία του, οι Άγιοι Σαράντα, που βρίσκονται στο πιο όμορφο βουνό του κόσμου, το Πήλιο. Άρα αυτά τα μέρη θα είναι ο αγαπημένος μου προορισμός για πάντα.
*Ο Ταξιάρχης Χάνος είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος υποκριτικής.
Διαβάστε ακόμα:
Πού να φάτε καλά στο Νότιο Πήλιο: Κάναμε ένα γαστρονομικό ταξίδι στην αυθεντικότητα
Στην Πορταριά και τη Μακρινίτσα για ένα ιδανικό Σαββατοκύριακο
Παπά Νερό, Νταμούχαρη, Φακίστρα: Οι ωραιότερες παραλίες του Κεντρικού Πηλίου
