Πηγαίνω στην Κεφαλονιά εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια. Για κάποιους είναι ένα από τα πιο όμορφα νησιά του Ιονίου. Για μένα είναι πολλά: είναι οι καλοκαιρινές μας αποδράσεις, οι φίλοι που μαζευόμαστε κάθε χρόνο σαν να συνεχίζουμε μια συζήτηση που δεν τελείωσε ποτέ, οι μικρές ανακαλύψεις που κάνουν κάθε επίσκεψη να μοιάζει με την πρώτη. Ένας πολύ δικός μου άνθρωπος έχει σπίτι από τη μεριά του Αργοστολίου, στο χωριό Σπαρτιά, κι έτσι βρεθήκαμε να περνάμε καλοκαίρια σε έναν μικρό παράδεισο.
Το πλεονέκτημα του να έχεις μαζί σου έναν ντόπιο είναι ότι γνωρίζει ακριβώς πού κρύβονται οι πιο ήσυχες και αυθεντικές γωνιές του νησιού. Εκείνες που δεν γράφονται εύκολα στους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Μία από αυτές είναι η παραλία Θερμάντι (δεν υπάρχει στον χάρτη), πολύ κοντά στο χωριό Σπαρτιά. Για να φτάσεις, χρειάζεται να κατέβεις αρκετά σκαλιά, αλλά η ανταμοιβή αξίζει κάθε βήμα. Είναι από εκείνες τις παραλίες που σε κάνουν να σταματάς για λίγο στην άκρη του μονοπατιού, μόνο και μόνο για να κοιτάξεις το τοπίο. Βράχια, πράσινο που κατεβαίνει μέχρι τη θάλασσα και νερά που λάμπουν στον ήλιο. Και το πιο όμορφο; Δεν την ξέρουν πολλοί. Ακόμη και μέσα στον Αύγουστο μπορείς να βρεις μια γωνιά ηρεμίας, να ακούς μόνο το κύμα και τον αέρα.
Εξίσου αγαπημένη μου είναι η Πεσσάδα. Τόσο η κεντρική παραλία όσο και η λεγόμενη «Μικρή Πεσσάδα» έχουν μια ιδιαίτερη γοητεία. Για να φτάσεις στη δεύτερη περπατάς πάνω σε βράχια και, μόλις φτάσεις, θα δεις μια μικρή ταμπέλα που σε προτρέπει να αφήσεις παπούτσια και παντόφλες πριν πατήσεις την άμμο. Η λευκόχρυσή της υφή προστατεύεται με έναν σχεδόν τελετουργικό τρόπο. Ο μικρός αυτός κόλπος έχει νερά ήρεμα σαν πισίνα και μια γαλήνη που δύσκολα βρίσκεις αλλού.
Η παραλία του χωριού των Σπαρτιών, η παραλία του Κλιματσιά, είναι η απόλυτη επιλογή για οικογένειες. Ήρεμα νερά, αμμουδιά και ένα τοπίο που μοιάζει φτιαγμένο για ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στη θάλασσα. Είναι από εκείνα τα μέρη που βλέπεις παιδιά να τρέχουν ξυπόλυτα στην άμμο και καταλαβαίνεις ότι οι καλοκαιρινές διακοπές έχουν ακριβώς αυτή τη μορφή. Αν όμως μιλάμε για τοπία που μοιάζουν να έχουν βγει από καρτ ποστάλ, τότε η Άσσος έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Ένα μικρό χωριό με πολύχρωμα σπίτια, χτισμένο ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα, με καταπράσινα νερά που θυμίζουν κάτι από την ατμόσφαιρα της Ακτής Αμάλφι. Εκεί μπορείς να καθίσεις για καφέ ή φαγητό στις μικρές ταβέρνες δίπλα στο λιμανάκι και να αφήσεις τον χρόνο να κυλά λίγο πιο αργά. Και σε μικρή απόσταση από εκεί βρίσκεται η διάσημη Παραλία Μύρτος, μια παραλία που συγκαταλέγεται συχνά ανάμεσα στις ομορφότερες στον κόσμο. Τα καταγάλανα νερά της και το εντυπωσιακό τοπίο με τα λευκά βότσαλα δημιουργούν μια εικόνα που δύσκολα ξεχνάς.
Από την άλλη πλευρά του νησιού αξίζει να φθάσει κανείς στο Φισκάρδο. Έχω μείνει εκεί δύο καλοκαίρια και κάθε φορά με εντυπωσιάζει η ατμόσφαιρά του. Είναι ίσως το πιο κοσμοπολίτικο χωριό της Κεφαλονιάς, λίγο πιο ακριβό, αλλά απίστευτα γραφικό. Γύρω του βρίσκονται πανέμορφες παραλίες όπως η Έμπλυση, η Κιμηλιά και φυσικά το Δαφνούδι, που είχα ανακαλύψει μετά από ένα μικρό περπάτημα μέσα στο δάσος. Ένα μονοπάτι περίπου είκοσι λεπτών σε οδηγεί σε έναν μικρό παράδεισο με σμαραγδένια νερά και μια εντυπωσιακή σπηλιά. Εκεί προτείνω πάντα να κολυμπήσει κανείς με μάσκα, καθώς ο βυθός είναι γεμάτος ζωή.
Ένα από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα που έχω δει ποτέ στην Κεφαλονιά είναι στον Λιάκα, μια περιοχή κοντά στα Σπαρτιά. Όταν ο ήλιος αρχίζει να χάνεται στο Ιόνιο, ο ουρανός γεμίζει πορτοκαλί και ροζ αποχρώσεις και για λίγα λεπτά ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Αλλά η Κεφαλονιά δεν είναι μόνο τα τοπία της. Είναι και οι γεύσεις της. Στα Πατρικάτα θα βρεις το «Καπηλειό», μια ταβέρνα με υπέροχα μαγειρευτά φαγητά που θυμίζουν αυθεντική σπιτική κουζίνα. Πιο κοντά στα Σπαρτιά βρίσκεται ο Ίσαλος, μια ζεστή οικογενειακή ταβέρνα με θαλασσινά, όπου η Δανάη φροντίζει κάθε τραπέζι σαν να είναι καλεσμένος στο σπίτι της.
Αν αγαπάς το καλό κρέας, τότε η στάση στην ταβέρνα Χερσώνας είναι σχεδόν απαραίτητη. Κεμπάπ που μοσχοβολούν, προβατίνα που λιώνει στο στόμα και κρασί που συνοδεύει ιδανικά το τραπέζι. Μάλιστα, λένε πως αν δεν πιεις ένα ποτήρι, ο ιδιοκτήτης σχεδόν …παρεξηγείται. Ένα από τα αγαπημένα μου μικρά ταξίδια μέσα στο νησί είναι η διαδρομή με το πλοιάριο από το Αργοστόλι προς το Ληξούρι. Στην περιοχή εκεί αξίζει να επισκεφθεί κανείς την παραλία Αγία Ελένη, με καταγάλανα νερά και μια ηρεμία που σε κάνει να θέλεις να μείνεις μέχρι το απόγευμα.
Και όταν ο ήλιος αρχίσει να χαμηλώνει, η ιδανική συνέχεια είναι φαγητό στη Λαδόκολλα στην Πλαγιά. Εκεί αγάπησα ένα πιάτο που δεν περίμενα: μπάμιες με κοτόπουλο, μαγειρεμένες σαν σπιτικό φαγητό Κυριακής. Με θέα τη θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα, το γεύμα αποκτά μια σχεδόν τελετουργική γαλήνη.
Και φυσικά, καλοκαίρι στην Κεφαλονιά χωρίς πανηγύρι δεν γίνεται. Στο χωριό Βαλσαμάτα, στα Σαράντα Πηγάδια, γίνεται κάθε καλοκαίρι το πανηγύρι της Ρομπόλας. Εκεί θα φας λουκουμάδες και σουβλάκια, θα πιεις κρασί από την ξακουστή ποικιλία του νησιού και θα χορεύεις μέχρι το πρωί.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό μυστικό της. Δεν είναι μόνο οι διάσημες παραλίες ή τα εντυπωσιακά τοπία της. Είναι οι μικρές στιγμές: οι βουτιές με φίλους, τα τραπέζια που κρατούν μέχρι αργά, οι διαδρομές που σε οδηγούν ξαφνικά σε έναν κρυφό κόλπο. Και κάθε φορά που φεύγω, ξέρω ότι αφήνω πίσω έναν τόπο που με περιμένει πάντα να επιστρέψω.
*H Αφροδίτη Χατζημηνά είναι τραγουδίστρια
Διαβάστε ακόμα:
Yachting στην Κεφαλονιά: Όταν το Ιόνιο υποδέχεται τα πανιά και τα όνειρα
