Υπάρχουν ταξίδια που τα διαλέγεις και άλλα που σε διαλέγουν εκείνα. Η Άνδρος, για μένα, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν την είχα επισκεφτεί ποτέ. Κι όμως, ένα καλοκαιρινό βράδυ, μέσα από τη μουσική, άρχισε να ξεδιπλώνεται μπροστά μου και με κέρδισε ολοκληρωτικά.

13

Η αφορμή ήταν ένα αφιέρωμα της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Άνδρου στον Θάνο Μικρούτσικο, με μουσική διεύθυνση του Δημήτρη Σιδερή. Ένα γεγονός που ξεκίνησε στη σκηνή, αλλά δεν έμεινε εκεί: πέρασε στην καθημερινότητα, τους ανθρώπους, τις στιγμές και μετά, τις πρόβες. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, η Άνδρος άρχισε να μου αποκαλύπτεται.

Αυτό που σε κερδίζει στο νησί είναι οι αντιθέσεις του. Από τη μία η θάλασσα, από την άλλη το ορεινό τοπίο, καταπράσινο και απρόσμενα άγριο για Κυκλάδες. Ρυάκια που κυλούν, καταρράκτες που εμφανίζονται εκεί όπου δεν τους περιμένεις, μονοπάτια που σε οδηγούν ανάμεσα σε πλατάνια και παλιά πέτρινα γεφύρια. Στη Χώρα, ο πεζόδρομος γίνεται σημείο συνάντησης. Μικρά μαγαζιά, καφέ που μοσχοβολούν καλοκαίρι, άνθρωποι που σε κοιτούν στα μάτια και σου μιλούν σαν να σε ξέρουν από παλιά. Η φιλοξενία εδώ είναι ουσιαστική, ανθρώπινη, σχεδόν οικογενειακή. Ίσως γι’ αυτό και η μουσική εκείνης της συναυλίας έδεσε τόσο φυσικά με τον τόπο.

Το πιο απρόσμενο δώρο αυτού του ταξιδιού ήταν οι άνθρωποι του νησιού. Μέλη της Φιλαρμονικής, φίλοι, οικογένειες, πρόσωπα που βρέθηκαν ξαφνικά να μοιράζονται χρόνο, κουβέντες, γέλια και καθημερινές στιγμές. Ένιωσα ότι δεν ήμουν επισκέπτης, αλλά μέρος μιας μικρής κοινότητας που άνοιξε την αγκαλιά της.

Η Άνδρος έχει κάτι από γυναίκα απόμακρη και γοητευτική. Οι άνεμοι τη σμιλεύουν, πλάθοντας τον χαρακτήρα της. Τα αρχοντικά της κουβαλούν ιστορίες, οι παραλίες της άλλοτε σε χαλαρώνουν κι άλλοτε σε δοκιμάζουν, και το τοπίο της αλλάζει διαρκώς, σαν να μη θέλει ποτέ να σου επιτρέψει να την κατακτήσεις πλήρως.

Έφυγα με μια υπόσχεση. Να επιστρέψω. Να περπατήσω τα μονοπάτια στα βουνά της, να ανακαλύψω τις πιο απομακρυσμένες παραλίες που αυτό το καλοκαίρι έμειναν όνειρο, κυρίως γιατί το ταξίδι έγινε παρέα με τον λιλιπούτειο γιο μου. Και, πάνω απ’ όλα, να ξαναδώ εκείνους τους ανθρώπους που χάρισαν στην Άνδρο τον μοναδικό της χαρακτήρα. Κάποια νησιά τα επισκέπτεσαι. Και κάποια, τα κουβαλάς μαζί σου.

Διαβάστε ακόμα:

Γερολίμνη: Το καταπράσινο φυσικό θαύμα των Κυκλάδων

Άνδρος: Εμπλεος θαλάσσης – Η Λουίζα Διαπούλη μάς ξεναγεί στο αρχοντικό και το νησί της

Ιστιοπλοΐα στις Μικρές Κυκλάδες