Γεννήθηκε στο Τορίνο. Στα δεκαέξι του μετακόμισε στην πόλη του Τρεβίζο και λίγο αργότερα στη Βενετία, όπου μένει μέχρι σήμερα. «Ο πατέρας μου δούλευε στον χώρο της κλωστοϋφαντουργίας, μιας πολύ ισχυρής βιομηχανίας στη βορειοδυτική Ιταλία. Τη δεκαετία του ’90, ο χώρος αυτός άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα κι έτσι ο πατέρας μου άρχισε να αναζητά εργασία εκτός Τορίνο. Βρήκε δουλειά εδώ, στην περιοχή του Βένετο, που εκείνη την εποχή ήταν σε πλήρη άνθιση, και ύστερα από μερικά χρόνια μετακομίσαμε οικογενειακώς. Αφού τελείωσα το σχολείο στο Τρεβίζο, ήρθα στη Βενετία για να σπουδάσω».
Έκτοτε ο Matteo ζει στην «πόλη των πόλεων», που αποτελείται από μια σειρά από νησίδες οι οποίες σχηματίζουν το σχήμα ενός ψαριού (γι’ αυτό και το παρατσούκλι της είναι «Il Pesce», δηλαδή «Το Ψάρι»). Η Βενετία επηρέασε όσο λίγες πόλεις την τέχνη, την αρχιτεκτονική, τα γράμματα και γενικώς τον πολιτισμό, και ο Matteo μοιάζει να είναι γνήσιο τέκνο της, ένας άνθρωπος καλλιεργημένος και κοσμογυρισμένος, που σπούδασε γλώσσες και ιαπωνικό πολιτισμό, ταξίδεψε, δούλεψε για ένα διάστημα ως ξεναγός, αλλά το αντικείμενο στο οποίο τελικά αφοσιώθηκε ήταν η μαγειρική. «Ξεκίνησα να βγάζω χρήματα δουλεύοντας σε μικρά εστιατόρια, τις λεγόμενες οστερίες, που είναι κάτι σαν τα ελληνικά ταβερνάκια, με απλό, νόστιμο φαγητό. Тη λάτρεψα αυτή τη δουλειά!» Στην πορεία εργάστηκε σε κάποια μεγαλύτερα εστιατόρια, ενώ εδώ και 12 χρόνια έχει κατασταλάξει στην κουζίνα του Ristorante Alle Corone του Hotel Ai Reali, ενός μπουτίκ ξενοδοχείου στο Castello.
Ζει με την οικογένειά του στο Dorsoduro, μία από τις έξι ιστορικές συνοικίες (sestieri) της Βενετίας, και πιο συγκεκριμένα στη γειτονιά της Santa Marta, «μια πολύ ενδιαφέρουσα περιοχή, με τείχος που χωρίζει το λιμάνι από τα σπίτια, εντελώς εκτός τουριστικής ζώνης». Ο ίδιος, όπως και όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι της Βενετίας, έχει δει τις αλλαγές που επέφερε ο υπερτουρισμός στην πόλη του τις τελευταίες δεκαετίες: τη μεταμόρφωση της μεγάλης αγοράς του Ριάλτο («στις μέρες μας οι μισοί πάγκοι πωλούν γαστρονομικά σουβενίρ για τουρίστες, έτοιμα μείγματα για ριζότο και πάστα»), την αντικατάσταση της παραδοσιακής οικονομικής οστερίας από ακριβότερα εστιατόρια, τη συρρίκνωση της βενετικής σκηνής του κλάμπινγκ.
Παράλληλα όμως με αυτές τις αλλαγές που έέφερε ο χρόνο και η αύξηση του τουρισμού, ο Matteo παραμένει κάτοικος μίας από τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου, όπου μπορεί να αγοράσει τη μαναβική του, δηλαδή φρέσκα φρούτα και λαχανικά, από ένα πλωτό μανάβικο που αράζει στο κανάλι Rio de San Barnaba ή να πάει μια βόλτα μέχρι την εκκλησία του San Giovanni in Bragora, όπου το 1678 βαπτίστηκε ο Antonio Vivaldi.
Μια πόλη όπου οι εκκλησίες αποτελούν πηγή εκμάθησης των εικαστικών, κάτι που αξιοποίησε κάποτε και ο ίδιος. «Όταν ήμουν νεότερος και ήθελα να εξερευνήσω την πόλη, έμπαινα σε όλες τις εκκλησίες της Βενετίας. Πράγμα εξαιρετικά ενδιαφέρον, γιατί βλέπεις τους πίνακες στον φυσικό τους χώρο, εκεί όπου γεννήθηκαν. Πρόκειται για αφηγηματικούς πίνακες, που δημιουργήθηκαν για να κοσμήσουν, για να εκφράσουν μεγαλείο, αλλά που, επίσης, είχαν στόχο, μέσα από την εικονογραφία, να διδάξουν στους ανθρώπους που δεν ήξεραν γραφή και ανάγνωση τα όσα αναφέρονται στη Βίβλο».
Σε αυτή τη μαγική πόλη ζει ο Matteo, που, ως επαγγελματίας της γαστρονομίας, έχει ευαίσθητο ουρανίσκο, αναγνωρίζοντας τα ποιοτικά τοπικά προϊόντα από το νησί Sant’Erasmo, όπως τις περίφημες βιολετί αγκινάρες, και τις αυθεντικές βενετικές συνταγές: όστρακα με ελαιόλαδο και μαϊντανό, Risotto di go, ένα πιάτο με εκλεκτό ζωμό από γωβιό της λιμνοθάλασσας, σπεσιαλιτέ του νησιού Burano, Baccalà mantecato, μια μους κορυφαίας ποιότητας που προέρχεται από ξηρό μπακαλιάρο, Moeche, τηγανητά καβούρια που αλιεύονται τον Απρίλιο και τον Νοέμβριο από τη λιμνοθάλασσα, δυσεύρετα και πεντανόστιμα. Πρόκειται για πιάτα με πρώτη ύλη τα ψάρια και τα θαλασσινά, που μοιάζουν απλά, αλλά που κάποιες φορές κρύβουν τεράστιο κόπο και πολύ χρόνο στην παρασκευή τους και που σήμερα, για να τα γευτεί κανείς, χρειάζονται αρκετά χρήματα. Για ένα γνήσιο βενετικό γεύμα σε εστιατόριο, υπολογίστε γύρω στα 100 ευρώ το άτομο.
Ακολουθούν 30+1 tips από τον Matteo για καφέ, κρασί, κοκτέιλ, βενετσιάνικο φαγητό, βόλτες στις αγορές και τις κρυφές γωνιές της πόλης, για να γνωρίσετε τη «δική» του Βενετία, μια πόλη άλλοτε εκθαμβωτική και άλλοτε γήινη:
Καφές, κρασί και κοκτέιλ
Καλό καφέ στη γειτονιά μου, πέριξ της εκκλησίας Santa Maria dei Carmini, σερβίρει το Caconero, όπου συχνάζουν φοιτητές αρχιτεκτονικής και σχεδίου μόδας. Το αγαπημένο μου καφέ ζαχαροπλαστείο, όμως, είναι η Pasticceria Rizzardini στο San Polo, μικροσκοπικό και πανέμορφο, για μια κούπα καφέ «στο πόδι», όπως συχνά επιτάσσει η ιταλική κουλτούρα. Αξίζει να περάσετε και από τα ιστορικά βενετσιάνικα καφέ του 18ου αι. της πλατείας του Αγίου Μάρκου, όπως είναι το Florian και το Quadri, όχι τόσο για να καθίσετε, μιας και οι τιμές είναι πραγματικά υψηλές, όσο για να απολαύσετε γρήγορα έναν καφέ στον πάγκο. Κατά τ’ άλλα, στην πόλη υπάρχουν πολλά μπαρ με ποιοτικό εσπρέσο και όμορφη θέα, αλλά αυτά που απολαμβάνω περισσότερο είναι όσα διευθύνονται από κυρίες με μονίμως αυστηρό ύφος.
Από wine bar, το αγαπημένο μου είναι το La Bottiglia, δίπλα στη μικρή πλατεία San Stin στο San Polo. Στη Βενετία είναι πολύ της μόδας τα φυσικά κρασιά, οπότε θα βρείτε αμέτρητα μπαρ για να τα δοκιμάσετε. Για καλό κοκτέιλ θα πρότεινα το Il Mercante, δίπλα στη γέφυρα Frari, ένα είδος «gourmet bar» που εκφράζει την κουλτούρα των νεότερων γενεών και ασχολείται σοβαρά με την παρασκευή κοκτέιλ, όπως το κοκτέιλ κλαμπ του ξενοδοχείου Palazzo Experimental, αλλά και το μπαρ Ai Do Leoni, ένα στενό πιο πέρα από τη βασιλική του Αγίου Μάρκου, που μένει ανοιχτό μέχρι τις 2 τα ξημερώματα.
Φαγητό:
Προτιμώ στέκια για πίτσα, βενετσιάνικη ή ιαπωνική κουζίνα (όχι σούσι, γιατί το σούσι είναι κάτι που, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να απολαύσεις στο κατάλληλο μέρος, από τον κατάλληλο τεχνίτη και δίνοντας το ανάλογο αντίτιμο). Για παραδοσιακό βενετσιάνικο φαγητό προτιμώ το La Palanca στο νησί της Giudecca, το Da Codroma κοντά στο σπίτι μου (μια old-school οστερία με χαρτοπετσέτες και απλό, νόστιμο φαγητό), όπως και το Do Spade στο Ριάλτο (που ανήκει σε φίλους και διευθύνεται από φίλους). Παραδοσιακή βενετσιάνικη κουζίνα υψηλού επιπέδου θα βρείτε στο Vini da Gigio (στο κανάλι San Felice), στο Alle Testiere (στο Castello) και στο Antiche Carampane (στο San Polo). Για ιαπωνικό μου αρέσει το Koenji στη Fondamenta Minotto και το Giorgione da Masa κοντά στον αγαπημένο μου κινηματογράφο, το Cinema Giorgione. Αμιγώς ναπολιτάνικη πίτσα σερβίρει η Strazzaria στο Campo del Ghetto Nuovo (σ.σ. η κεντρική πλατεία του ιστορικού εβραϊκού γκέτο της Βενετίας), ενώ πολύ καλή πίτσα θα βρείτε και στην Birraria La Corte στο San Polo.
Πολιτιστικές περιηγήσεις στην πόλη:
Η Πινακοθήκη της Ακαδημίας (Gallerie dell’Accademia) διαθέτει απίστευτους πίνακες των Τιτσιάνο, Καναλέττο και Τιέπολο, ενώ εξαιρετική είναι και η ιαπωνική συλλογή της Πινακοθήκης Σύγχρονης Τέχνης Ca’ Pesaro. Οι εκκλησίες της Βενετίας μοιάζουν, επίσης, με μουσεία, γιατί ακόμα και η μικρότερη διαθέτει τουλάχιστον έναν πίνακα κάποιου από τους μεγάλους μαέστρους της βενετσιάνικης ζωγραφικής. Αγαπώ την εκκλησία του San Giovanni in Bragora με τον πίνακα της «Βάπτισης του Χριστού» του Cima da Conegliano (απεικονίζει τον Ιησού να βαπτίζεται σε ένα ειδυλλιακό τοπίο του Βένετο), όπως και την ιστορική εκκλησία του San Nicolò κοντά στο σπίτι μου, με το χαρακτηριστικό άγαλμα του Αγίου Νικολάου που παραπέμπει στον Άγιο Βασίλη. Αν έπρεπε να διαλέξω μία πλατεία της Βενετίας θα διάλεγα τo Campo de l’Anzolo Rafael. Ένας από τους πιο όμορφους δρόμους της πόλης είναι, για μένα, η Calle Dell’Amor degli Amici («δρόμος της αγάπης των φίλων»), για το όνομα και μόνο. Ανάμεσα στα τόσα βενετσιάνικα παλάτσι περισσότερο μου αρέσει το Palazzo Ca’ Zenobio με τον όμορφο κήπο (συχνά χρησιμοποιείται για πάρτι και εκθέσεις), ενώ από τα βιβλιοπωλεία το Mare di Carta που ειδικεύεται στη ναυσιπλοΐα και τη ναυτική ιστορία.
Aγορές:
Η υπαίθρια αγορά της Santa Margherita είναι αυτή που συνήθως επιλέγω, λόγω του καλού ψαράδικου, των πάγκων με τα ζαρζαβατικά και του χασάπη. Για το Caffè Rosso με τα υπέροχα σνακ και το γεγονός ότι διατηρεί την παλιά παράδοση να μένει ανοιχτό μέχρι αργά. Για το μπαρ Ai Pugni και το εκπληκτικό βιβλιοπωλείο Marco Polo που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής. Για το πλωτό μανάβικό La Barca στη γειτονική Ponte dei Pugni. Για τον χώρο που έχουν τα παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο και, κυρίως, για τις αμέτρητες αναμνήσεις, αφού αυτή η πλατεία, στα 20 και τα 30 μου, ήταν κάτι σαν το «σπίτι» μου.
Clubbing:
Δεν υπάρχει οργανωμένη σκηνή clubbing στη Βενετία. Καμιά φορά πηγαίνω στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Morion για λάιβ μουσική, hard core punk και ρέγκε.
Διαβάστε ακόμα:
Βενετία για solo travelers: H άλλη όψη ενός κατεξοχήν ρομαντικού προορισμού
7 προτάσεις διαμονής στις διαφορετικές συνοικίες της σαγηνευτικής κάθε εποχή Βενετίας
Libreria Acqua Alta: Ένα βιβλιοπωλείο μέσα στο νερό στα κανάλια της Βενετίας
