Τα πρωινά κουρεύει, τα απογεύματα τα περνάει στο οινοποιείο και στο αμπέλι. Στον Παραπόταμο, δίπλα στον Καλαμά, ο Γιώργος Ζέρβας μετέτρεψε την αγάπη του για το αμπέλι και την οινοποίηση σε καθημερινότητα. Παράλληλα, κατάφερε να ξαναφέρει στο ποτήρι μια τοπική ποικιλία που είχαν ξεχάσει σχεδόν όλοι.
Τη μέρα που τον συναντήσαμε στον Παραπόταμο, ο Γιώργος Ζέρβας είχε μόλις έρθει από το κομμωτήριό του στην Ηγουμενίτσα. Έτσι κυλούν οι περισσότερες μέρες του: το πρωί κουρεύει και μετά ανεβαίνει στο οινοποιείο. «Κάνω δύο πράγματα τα οποία δεν τα βλέπω δουλειά», λέει. «Μ’ αρέσει να δημιουργώ, γι’ αυτό και κάνω πολλά κρασιά, διαφορετικές ετικέτες, διαφορετικού στυλ».
Οι γονείς του δεν είχαν ποτέ επαγγελματική σχέση με το κρασί. Είχαν ένα μικρό αμπέλι για το σπίτι, και εκεί έμαθε τη δουλειά ως παιδί. «Εγώ μεγάλωσα με αυτά τα εργαλεία», λέει. Βοηθούσε στους ψεκασμούς, καθάριζε με το δρεπάνι τις ρίζες των κλημάτων και έβλεπε τους μεγαλύτερους να αλλάζουν ποικιλίες, να δοκιμάζουν τι θα πιάσει σε αυτό το χώμα. Εκείνο το μικρό αμπέλι το έχει φτάσει σήμερα στα 50 στρέμματα περίπου.
Τα κλήματα απλώνονται γύρω από το οινοποιείο, στην κοιλάδα του Καλαμά, του αρχαίου Θύαμη. Από τη Μουργκάνα κατεβαίνουν κρύες μάζες αέρα, ενώ το ποτάμι φέρνει υγρασία και μια αύρα που δεν σταματά σχεδόν ποτέ, μεγαλώνοντας τη διαφορά θερμοκρασίας ανάμεσα στη μέρα και τη νύχτα. Ο ίδιος δεν ωραιοποιεί την εικόνα. «Αυτός ο τόπος για σταφύλι θεωρητικά αντενδείκνυται. Από την άλλη όμως έχουμε αποτέλεσμα».
Το οινοποιείο, 800 τετραγωνικά μέτρα, σχεδιάστηκε ώστε το σταφύλι να μετακινείται με τη βαρύτητα και οι αντλίες να χρησιμοποιούνται όσο λιγότερο γίνεται. Αρκετές δουλειές γίνονται με το χέρι και τα κρασιά βγαίνουν μόνο από πρόρωγο χυμό. Το κτίριο βρίσκεται σε διαδικασία πιστοποίησης ως βιοκλιματικό.
Το Ασπρούδι υπήρχε ήδη στο αμπέλι των γονιών του. Το φύτεψε και σε νέα σημεία και το οινοποιεί με διαφορετικούς τρόπους, για να δει πόσο μακριά μπορεί να πάει η ίδια ποικιλία. Δίπλα του καλλιεργεί Μαυρούδι, Βερτζάμι, Μοσχάτο Ράγιου, Μαλαγουζιά και λίγο Syrah.
Με τη μηχανή στα παλιά αμπέλια
Για το Μαυρούδι, την ερυθρή ποικιλία της περιοχής, δεν υπήρχαν πολλά γραμμένα. Υπήρχαν όμως άνθρωποι που τη θυμούνταν. «Πήγαμε στο καφενείο, ρωτήσαμε τους παππούδες, μας είπανε πού να πάμε, ανεβήκαμε στη μηχανή και πήγαμε στο βουνό να τα βρούμε», αφηγείται. Εντόπισε τα παλιά κλήματα, πήρε υλικό και έκανε νέες φυτεύσεις.
Σήμερα το Μαυρούδι πιάνει τρία στρέμματα και δίνει δύο κρασιά, ένα ροζέ και ένα ερυθρό, γύρω στις χίλιες φιάλες το καθένα. «Ήταν ρίσκο όλο το πρότζεκτ για κάποιον που είναι μικρός σαν εμένα», παραδέχεται. Όταν δοκίμασε το αποτέλεσμα, λέει ότι ξαφνιάστηκε ευχάριστα.
Με τον ίδιο τρόπο μπήκε και στα orange, λευκά κρασιά που μένουν σε επαφή με τις φλούδες όπως τα κόκκινα. Στην αρχή κάποιοι γύρω του, φίλοι και γνωστοί, τον «κορόιδευαν». Συνέχισε. «Παίρνω το ρίσκο μερικές φορές να κάνω κάτι λίγο πιο ιδιαίτερο». Για την ομάδα του μιλά με την ίδια ζέση: «Έχω ανθρώπους δίπλα μου που τους πιάνει το χέρι και έχουν όρεξη να ακολουθούν ό,τι φαντασία μου βγαίνει».
Καρπούζι από τη Βρυσέλλα στο πλατό
Από το οινοποιείο φαίνεται η Βρυσέλλα, το διπλανό χωριό, γνωστό στην περιοχή για τα καρπούζια και τα πεπόνια του. Συχνά καταλήγουν στα πλατό των γευστικών δοκιμών, δίπλα στα κρασιά.
Το οινοποιείο είναι ανοιχτό στο κοινό από το 2022, με ξεναγήσεις, δοκιμές και εκδηλώσεις. Κάθε χρόνο περνούν από εκεί πολλοί επισκέπτες. Την ώρα που μιλούσαμε με τον Γιώργο, στο διπλανό τραπέζι ένα ζευγάρι Βρετανών, δοκίμαζε τα κρασιά του. Όποιος βρεθεί εκεί καλό είναι να ζητήσει και τα δύο Μαυρούδια, το ροζέ και το ερυθρό, γιατί με τέτοιες ποσότητες δεν τα βρίσκεις εύκολα αλλού.
Διαβάστε ακόμα:
Η Σκάλα της Τζαβέλαινας: Ένα μονοπάτι μέσα από την Ιστορία και τη Φύση της Ηπείρου
Στον Άγιο Μηνά Θεσπρωτίας: Το «Μετέωρο της Ηπείρου»
Μέγα Ντράφι: Η τριπλή παραλία της Θεσπρωτίας με τα δροσερά νερά
