Πώς υπογραμμίζεται η ομορφιά και η ιστορία ενός τόπου; Μέσα από τις αφηγήσεις, και αυτή για τα Λουτρά Αιδηψού ανάγεται στην αρχαία ελληνική μυθολογία και συνδέεται με τον ημίθεο Ηρακλή τον οποίο προστάτευε η θεά Αθηνά. Η θεά της σοφίας και της στρατηγικής ζήτησε από τον αδερφό της, Ήφαιστο, έναν τόπο όπου ο Ηρακλής θα ξεκουραζόταν από τους άθλους του και τότε, ο θεός της φωτιάς, χτύπησε με το σφυρί του στα έγκατα της γης και έφερε στην επιφάνεια θερμά και ιαματικά νερά.
Πρόκειται για τα «Θερμά Ηρακλέους» κατά τον γεωγράφο Στράβωνα, και τα «Λουτρά Ηρακλέους» κατά τον Ηρόδοτο – εξ ου και τα γλυπτά για τον Ηρακλή σε διάφορα σημεία ανά τα Λουτρά Αιδηψού, ονομασία με την οποία είναι σήμερα γνωστή η περιοχή ανά τον κόσμο. Ένα μέρος που κατέχει τα πρωτεία στην καταγραφή του ως τουριστικός προορισμός στον κόσμο χάρη στην ανάγκη του ημίθεου Ηρακλή για αποθεραπεία, ένα μέρος όπου κάθε επισκέπτης βρίσκει ίαση ακόμα και εάν δεν την αποζητά.
Φυσικό σπα, τόπος ευεξίας και ανακούφισης, απάλυνση κάθε σωματικού πόνου είναι ορισμένα ακόμα που αποδίδονται σε αυτόν τον τόπο απαράμιλλης ομορφιάς⋅ ένα μέρος όπου όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην παραλία. Εκεί, το βλέμμα ακολουθεί την κίνηση του νερού που αναβλύζει από τη γη, διανύει μερικά μέτρα διαβρώνοντας βράχια και καταλήγει σε μικρά ρυάκια που καταλήγουν στη θάλασσα ως μικροί καταρράχτες.
Πρόκειται για αυτή την ενδιαφέρουσα παρατήρηση της ροής του νερού επάνω σε πελώριο πορτοκαλοκίτρινο βράχο καταλήγοντας να πέφτει στη θάλασσα από κάποιο ύψωμα. Ή καταλήγει στις πλάτες ανθρώπων που έχουν στοιχηθεί με προσοχή, στην κατάλληλη θέση κάτω από τον βράχο, ώστε το ρυάκι να πέφτει με ορμή στην πλάτη ή και τους ώμους τους. Η αίσθηση αυτή –του νερού που προσκρούει στο σώμα– παραπέμπει στο μασάζ έντονης πίεσης δίχως, ωστόσο, να ισούται με αυτό.
Οι ευεργετικές ιδιότητες της φύσης έχουν μία κλίμακα ανώτερη από οτιδήποτε τείνει να τη μιμηθεί και αυτό το γνωρίζουν οι θαμώνες των Λουτρών Αιδηψού και όσοι τα επισκέπτονται. Η παραλία στις θερμές φυσικές πισίνες όπως και εκείνη που βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά της είναι γεμάτη τους θερινούς αλλά και τους χειμερινούς μήνες, με τον μεγαλύτερο συνωστισμό να καταγράφεται, σαφώς, το καλοκαίρι. Τότε, στις παραλίες των λουόμενων οι πετσέτες θαλάσσης διπλώνονται στη μέση για να χωρέσουν ακόμη λίγοι που θέλουν να βουτήξουν και οι ομιλούσες γλώσσες μπλέκονται στον αέρα.
Φύσει κοινωνικό ον, ο άνθρωπος δράττεται της ευκαιρίας και μοιράζεται με τους συν-λουόμενους την εμπειρία του στα νερά των Λουτρών Αιδηψού καθώς περιμένει να πέσει το νερό στην πλάτη του ή ενώ παρατηρεί με θαυμασμό την πορεία του νερού επάνω στον βράχο. Το φυσικό σπα που προσφέρεται αφήνει στην άκρη τους δείκτες του ρολογιού, το σώμα παραδίδεται στα θέλγητρα των θερμών νερών για το σώμα και ο ήλιος τα φωτίζει. Ρίχνει τις ακτίνες του σε όλη την περιοχή: στο παραλιακό μέτωπο και τους κλειστούς χώρους σπα και θερμών λουτρών, στα εγκαταλελειμμένα κτίρια του προηγούμενου αιώνα που απέμειναν να καθρεφτίζουν στο νερό ό,τι απέμεινε από την αρχοντιά τους, καθώς και σε εκείνα που δεν βρίσκονται πλάι στο κύμα αλλά αποτελούν απόδειξη της πρώτης ακμής της κωμόπολης ως λουτρόπολης στο παρελθόν.
Από τον ήλιο δεν μπορούν να διαφύγουν τα νέα οικοδομήματα, οι δρόμοι στους οποίους υπάρχει το περιθώριο να διέρχονται ποδήλατα, το θερινό σινεμά «Απόλλων» το οποίο χρωματίζεται τα βράδια από τις ταινίες που ξετυλίγονται στην οθόνη, το pier «Κύμα» από τη δεκαετία του ’30 καθώς και το πευκόφυτο δάσος. Οι φοίνικες απολαμβάνουν επίσης τον ήλιο προσφέροντας σκιά σε όσους σταθούν κάτω από τα φύλλα τους. Είναι τα μόνα δέντρα στο παραλιακό μέτωπο, και έτσι, όταν ο ήλιος βρίσκεται στην κορυφή του ουρανού, προτρέπει τους περαστικούς να βουτήξουν στα νερά των Λουτρών Αιδηψού.
Το βράδυ διαφέρει, αλλά όχι πολύ. Οι θαμώνες της λουτρόπολης απολαμβάνουν την απουσία του ήλιου για να χαρούν περαιτέρω τα θερμά νερά. Οι περαστικοί είναι περισσότεροι και απολαμβάνουν το βάδισμά τους κάτω από το άφθαστο φως του φεγγαριού. Ρομαντική είναι η συνθήκη που δημιουργείται όταν το φεγγάρι καθρεπτίζεται στη θάλασσα και αυτή την ομορφιά που απορρέει από το σμίξιμο δύο στοιχείων της φύσης την παρατηρεί ο κόσμος που διέρχεται. Καθώς προχωρά η ώρα γίνεται όλο και λιγότερος, σαν να αφουγκράζεται το νανούρισμα της περιοχής και την ανάγκη της να ξαποστάσει κάποιες ώρες ώστε να είναι φρέσκια την επόμενη μέρα. Τα καταστήματα κατεβάζουν τα ρολά –τα παρομοιάζουμε με τα βλέφαρά τους– και αναμένουν το πρωινό χάδι του ήλιου για να γεμίσουν και πάλι με όσους αποζητούν ήλιο και αλμύρα.
Υπό το βραδινό φως τα παλιά κτίρια των ξενοδοχείων ενδύονται με έναν τρόπον τινά ρομαντικό στοιχείο, αυτό της νοσταλγίας για το τότε που έσφυζαν από ζωή. Χάρη στην αρχιτεκτονική τους έχουν μετατραπεί σε τοπόσημα της πόλης. Άθελά μας, παρατηρούμε το χορταράκι που έχει φυτρώσει σε ορισμένα από τα μπαλκόνια και τμήματα τοίχων όπου έχει φύγει ο γύψος, σαν να έχει ξεθωριάζει το μακιγιάζ τους. Με τη σιωπή τους αποζητούν φροντίδα, σε έναν τόπο όπου η φύση την προσφέρει απλόχερα.
Τα του σώματος απαλύνονται, τα του βλέμματος εμπλουτίζονται. Το πευκόφυτος δάσος αγκαλιάζει την περιοχή, εντός της το άλσος προσφέρει στιγμές δροσιάς, σε κοντινή απόσταση συντροφεύουν το δάσος οι καταρράχτες Δαφνοκούκι και Περιβολάκι. Καταπράσινη είναι η διαδρομή από τα Λουτρά Αιδηψού προς το χωριό Ροβιές που είναι χτισμένο μέσα στο τόξο που σχηματίζουν τα πευκόφυτα βουνά Τελέθριο και Καβαλάρης, στην καρδιά ενός ελαιώνα που ενώνει τους πρόποδες του βουνού με τη θάλασσα.
Πλην του βενετσιάνικου πυργοκάστελου στη μέση του χωριού, το βλέμμα αποζητά και αναπαύεται στην πευκόφυτη παραλία των Ροβιών με τα βαθυγάλανα και δροσερά νερά που προσκαλούν κάθε επισκέπτη να βουτήξει. Οι βουτιές ανοίγουν την όρεξη, έπεται σπιτικό φαγητό σε κοντινή ταβέρνα. Την επιφάνεια των τραπεζιών χρωματίζουν χωριάτικη σαλάτα, φέτα λαδορίγανη, τηγανητές πατάτες, τυροπιτάρι, μπιφτέκια, και νοστιμότατα γεμιστά.
Συναντώνται στον ουρανίσκο με λευκό κρασί ή μπύρα Fischer, προσφορά της αθηναϊκής ζυθοποιίας που στηρίζει σταθερά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, εν προκειμένω την πράσινη πρωτοβουλία της φεστιβαλικής διοργάνωσης στη Βόρεια Εύβοια για την ανασυγκρότηση της περιοχής με τη χρηματοδότηση του υπουργείου Πολιτισμού. Ο λόγος για το Evia Film Project, στο πλαίσιο του οποίου βρεθήκαμε στα Λουτρά Αιδηψού και απολαύσαμε την εκδρομή στις Ροβιές. Αν μη τι άλλο, μέρη απαράμιλλης ομορφιάς που δροσίζουν τον αμφιβληστροειδή νωρίτερα από την άφιξη στη λουτρόπολη. Από την εν πλω διαδρομή Αρκίτσα – Αιδηψός και προτού το όχημα φτάσει στον οικισμό του νομού Φθιώτιδας αναμένοντας το πλοίο της γραμμής.
Ο προορισμός, η Αιδηψός, συνοδεύεται –όπως καταγράψαμε παραπάνω– από πολλά επίθετα και προσδιορισμούς και με σημαντικά οφέλη. Θα μπορούσαν όλα να συνοψιστούν σε τοποθέτηση του δημάρχου Ιστιαίας – Αιδηψού, Γιάννη Κοντζιά, κατά τη διάρκεια του 5ου Evia Film Project (23-27 Ιουνίου), πώς «στην Αιδηψό η φιλοξενία είναι καταγεγραμμένη στο DNA μας». Μία περιήγηση στην περιοχή το αποδεικνύει περίτρανα.
Διαβάστε ακόμα:
«Απόλλων»: Το θερινό σινεμά στην Αιδηψό που μετρά δεκαετίες ζωής
