Όταν έδειχνα φωτογραφίες στη γυναίκα μου και τους φίλους μας από τις δύο παραλίες όπου είχα φτάσει κουτρουβαλώντας χωματόδρομους την προηγούμενη μέρα, όλοι τους μου είπαν το ίδιο πράγμα: «Δεν πιστεύω να τις δημοσιοποιήσεις! Άστες κρυφές για να μην έχουν τόσο κόσμο». Η αλήθεια είναι ότι προς στιγμήν αμφιταλαντεύτηκα, αλλά από την άλλη, ποιο είναι το νόημα να αρθρογραφείς για το πιο δημοφιλές ταξιδιωτικό site αν είναι να κρατάς «μυστικά»; Η χαρά της ανιδιοτέλειας είναι πάντα πιο «λαμπερή» από μια μίζερη κρυψίνοια. Ειδικά όταν έχει να κάνει με την πιο ψυχοθεραπευτική δραστηριότητα που λέγεται ταξίδι.
Αυτές τις δίδυμες παραλίες στη βόρεια πλευρά της Εύβοιας, προσοχή: όχι στη βόρεια Εύβοια, κοντά στην Κύμη, ήθελα καιρό τώρα να τις φτάσω: τον Τσίλαρο και τα Θαψά. Δύο ακτές που κοιτάνε στο Αιγαίο, όχι όμως κατάφατσα, καθώς βρίσκονται πίσω από δύο μυχούς που τις προστατεύουν από τη μανία του βοριά. Δύο ακτές που στο πλάι τους βυθίζονται σχεδόν κατακόρυφα θεόρατοι βράχοι της Δίρφυος. Δύο ακτές που απαιτούν να ξεβολευτείς, διότι όχι μόνο απέχουν από την Αθήνα κοντά στις τρεις ώρες, αλλά για να τις αγγίξεις πρέπει να ζαλιστείς από το πολύ στροφιλίκι και μετά να κοπανηθείς και να σκονιστείς για περίπου επτά χιλιόμετρα, όσα είναι η χωμάτινη κατάβαση από τη διασταύρωση στον επαρχιακό δρόμο Αρτάκης Κύμης. Και για να το κάνω ακόμα πιο προκλητικό, αποφάσισα ότι αυτή τη φορά το αυτοκίνητο που θα μας πήγαινε και θα μας έφερνε θα ήταν ένα αμιγώς ηλεκτρικό μοντέλο. Και εδώ που τα λέμε, γιατί όχι; Ζούμε σε μια εποχή που τα ηλεκτρικά κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος, επειδή έχουν πλέον από μόνα τους μια αυτονομία που δεν σε αγχώνει, αλλά και επειδή οι υποδομές σου επιτρέπουν να φορτίζεις γρήγορα και εύκολα.
Λαμπρό παράδειγμα η ΕΚΟ, που με τους νέας γενιάς ταχυφορτιστές ΕΚO Charge&Go έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο τόσο πυκνό εντός και εκτός πόλης ώστε να μην σκέφτεσαι το πού θα φορτίσεις. Ούτε καν το πόση ώρα θα σου πάρει. Το πρατήριο της ΕΚΟ στο Σχηματάρι είναι ένα χαρακτηριστικό τέτοιο δείγμα της νέας εποχής της ηλεκτροκίνησης, αφού διαθέτει DC φορτιστές 300 kW. Αυτό, για όσους ακόμα δεν έχουν επαφή με τον θαυμαστό κόσμο των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, σημαίνει ότι αν διαθέτεις ένα μοντέλο του οποίου η αρχιτεκτονική επιτρέπει τέτοιου είδους φόρτιση, δεν θα προλάβεις ούτε τον καφέ σου να παραγγείλεις μέχρι η μπαταρία να φτάσει το 80 ή ακόμα και το 100%. Και εμείς είχαμε φροντίσει να διαθέτουμε ένα τέτοιο αυτοκίνητο.
Το νέο smart #5, το ολοκαίνουριο μεγάλο SUV της εταιρείας που προέκυψε από τη σύμπραξη δύο κολοσσών: της Mercedes-Benz και της Geely. Μιλάμε για ένα larger than life SUV με μήκος που αγγίζει τα 4,7 μέτρα, μπαταρία 94 kWh, net, η οποία θεωρητικά αρκεί για κοντά στα 550 km, και δύο ηλεκτροκινητήρες, οι οποίοι, εκτός από 547 ίππους συνδυαστικής απόδοσης και καταιγιστικές επιδόσεις, προσφέρουν και τετρακίνηση. Το πόσο χρήσιμη θα αποδεικνυόταν αυτή η τελευταία θα φαινόταν λίγες ώρες αργότερα. Το πόσο χρήσιμο, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι αυτό το ηλεκτρικό «θηρίο» φορτίζει με τον δυνητικά εκπληκτικό ρυθμό των 400 kW φάνηκε στον σταθμό της ΕΚΟ των 300 kW, όπου φτάσαμε με στάθμη μπαταρίας κοντά στο 30% και, μέχρι να πάρουμε την απαραίτητη ξηρά τροφή από το πλήρως εξοπλισμένο κατάστημα και να πούμε δυο κουβέντες με το ευγενέστατο προσωπικό, γυρίσαμε και είδαμε ότι η φόρτιση είχε φτάσει στο 100%! Αυτές οι επενδύσεις στις υποδομές, όπως εκείνες που κάνει η EKO, είναι που θα βοηθήσουν στην ολοένα και εντεινόμενη εξάπλωση της ηλεκτροκίνησης.
Φτάνοντας λίγο αργότερα στη Χαλκίδα, ουσιαστικά έχεις δύο επιλογές: είτε παίρνεις τον παραλιακό δρόμο προς νότια Εύβοια και Αλιβέρι είτε συνεχίζεις προς τα βόρεια και την Αρτάκη και από εκεί για Στενή. Συστήνω ανεπιφύλακτα τη δεύτερη διαδρομή, γιατί η εμπειρία της διάσχισης του ορεινού όγκου της Δίρφυος είναι απλώς μοναδική. Ήδη από τη Στενή και μετά, ο δρόμος αρχίζει να ανηφορίζει σε ένα εκπάγλου ομορφιάς δάσος. Το smart #5 μπορεί ορισμένες φορές να δυσανασχετεί λόγω όγκου στις αλλεπάλληλες φουρκέτες, αλλά από την άλλη η ανάρτησή του σε κρατάει σε ένα επίπεδο άνεσης που το κάνει να μοιάζει σαν να γλιστράει σε παγωμένη λίμνη. Και έπειτα είναι αυτός ο συνδυασμός της απόλυτης ησυχίας ενός ηλεκτρικού αυτοκινήτου με τη διαδρομή στη φύση που σε φέρνει σε πολύ πιο ουσιαστική επαφή μαζί της.
Ανοίγεις το παράθυρο και ακούς όλους τους ήχους ενός ανοιξιάτικου ορεινού οικοσυστήματος που οργιάζει, χωρίς μηχανικούς ήχους και μυρωδιές καμένου υδρογονάνθρακα. Λίγο μετά το διάσελο, ο εγκέφαλος χρειάζεται λίγη ώρα να διαχειριστεί τα οπτικά σήματα που στέλνει το οπτικό νεύρο. Το αλπικό τοπίο κυριαρχεί, το δάσος θεριεύει, αλλά στο βάθος το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου κυριολεκτικά σε μαγεύει. Δεν είναι ένας εύκολος δρόμος, σας το λέω. Έχει πολλές στροφές και ενδεχομένως να έχει και πολλή γκρίνια αν στο πίσω κάθισμα κάθονται παιδιά, αλλά είμαι βέβαιος ότι οι εναλλαγές των τοπίων και κυρίως αυτός ο συνδυασμός γαλάζιου και κάθε απόχρωσης του πράσινου τελικά θα νικήσει.
Η ομορφιά πάντοτε νικάει. Το smart #5 διασχίζει τα δάση από έλατα, καστανιές και καρυδιές σαν απαλό αεράκι, ενώ στο υψηλότατης πιστότητας ηχοσύστημα ακούγονται αγαπημένες μουσικές. Καθόλου άσχημα μέχρι εδώ. Εκτός από το γεγονός ότι ο δρόμος μοιάζει να μην τελειώνει και εμείς είμαστε δύο άνθρωποι σε αποστολή, δυστυχώς. Περνάμε τα χωριά Κούτουρλα και Μετόχι και λίγο μετά τον οικισμό Κάμπος Βιτάλων εντοπίζουμε στην αριστερή πλευρά τον χωματόδρομο προς τις παραλίες Τσίλαρος και Θαψά. Δεν υπάρχει ταμπέλα πιο πριν, οπότε προσοχή. Από την άλλη, όμως, οποιοδήποτε από τα συστήματα πλοήγησης στο infotainment ή στο τηλέφωνο θα σας καθοδηγήσει με ακρίβεια. Αυτό που δεν θα σας πει το λογισμικό είναι ότι η ποιότητα του χωματόδρομου είναι αντιστρόφως ανάλογη με την ποιότητα των παραλιών στις οποίες καταλήγει.
Δεν ξέρω αν αργότερα μέσα στο καλοκαίρι περνάει κάποιο χωματουργικό μηχάνημα για να σουλουπώσει αυτόν τον κατ’ ευφημισμό δρόμο, αλλά στην προκειμένη περίπτωση η λέξη κατσικόδρομος είναι μάλλον επιεικής. Πολλή κροκάλα, πολλά νεροφαγώματα, πολλές φυτευτές πέτρες, πολύ ταρακούνημα, ακόμα και μέσα σε ένα αυτοκίνητο σαν το smart #5, του οποίου η ανάρτηση μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε αποδειχτεί κανονικός αφρός. Το θετικό είναι ότι η μεγάλη απόσταση από το έδαφος δεν επέτρεπε ατυχείς συναστροφές με πέτρες έτοιμες να ρημάξουν το δάπεδο, αλλά και πάλι χρειάζεται προσοχή, ειδικά με τα λάστιχα. Δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ το επιχειρηματικό δαιμόνιο του ντόπιου βουλκανιζατέρ, του οποίου είδα πινακίδες σε τουλάχιστον δύο σημεία της διαδρομής. Κοντολογίς, αν έχετε κανονικό αυτοκίνητο, σκεφτείτε το διπλά. Ειδικά αν είστε φορτωμένοι με την παρέα. Διότι καλά στην κατηφόρα, αναλαμβάνει η βαρύτητα. Στην ανηφόρα όμως το αναπόφευκτο σπινάρισμα μπορεί να έχει δυσάρεστες επιπτώσεις.
Αλλά, ξέρετε κάτι; Μόλις δείτε από ψηλά την πρώτη παραλία στη σειρά, τον Τσίλαρο, θα τα ξεχάσετε όλα. Είναι αυτή η φωτογραφία της ονειρικής παραλίας που βλέπεις στο Instagram και λες «μάλλον AI είναι», που ανοιγοκλείνεις τα μάτια για να σιγουρευτείς ότι δεν βλέπεις όνειρο. Μια λευκή λωρίδα γης, περιτριγυρισμένη από το κατάφυτο βουνό, με μια τιρκουάζ θάλασσα να ακουμπά πάνω της σχεδόν σαν χάδι. Και μάλιστα όχι μια «τσουρούτικη» παραλία. Απλώνεται για δεκάδες μέτρα και μετά διακόπτεται από έναν βράχο, με σκαλισμένα πάνω του σκαλοπάτια που καταλήγουν σε μια μικρότερη παραλία, πίσω από την οποία ανοίγεται μια θεόρατη σπηλιά. Κάνεις πλάκα. Όχι, δεν κάνω. Και το καλύτερο είναι ότι ο Τσίλαρος θα ήταν ο σταρ ετούτου του κειμένου αν δεν υπήρχαν, δύο λεπτά απόσταση με το αυτοκίνητο, τα Θαψά. Εδώ κι αν κάνεις πλάκα.
Ας ξεκινήσω από το γεγονός ότι φτάνεις με το αυτοκίνητο σε ένα πανέμορφο πράσινο λιβάδι με καρυδιές και κάποια αραγμένα τροχόσπιτα και ακριβώς από πίσω, με μια δρασκελιά, βρίσκεσαι σε ένα τοπίο που μοιάζει τόσο οικείο και τόσο εξωτικό συνάμα. Από τα αριστερά, το βουνό μοιάζει να βυθίζεται στα νερά του Αιγαίου, σαν πελώριος καταπράσινος τοίχος που σε κρύβει από τον κόσμο, από τον ίδιο τον Θεό. Στα δεξιά, μικρές σπηλιές στον βράχο σε καλούν για εξερεύνηση και στο βάθος ο όρμος κλείνει αρκετά ώστε να προστατεύει από τον έντονο κυματισμό, δημιουργώντας ουσιαστικά μια λίμνη που μοιάζει με ζωγραφιά από τα όνειρα της 8χρονης κόρης μου. Έχει ψιλό βότσαλο, από αυτό που σου χαϊδεύει τα πόδια και δεν κολλάει πάνω τους όπως η άμμος, αυτό μπορεί να με κάνει τρελό, και, τουλάχιστον εκείνη την ημέρα, δηλαδή καθημερινή στα μέσα Μαΐου, οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Αρκετή ζέστη για μια βουτιά, όλες κι όλες δύο ακροβολισμένες παρέες και νερά τόσο κρυστάλλινα που μοιάζουν με βάθρα βουνίσιου ποταμού. Και η θερμοκρασία το ίδιο, αλλά αυτή είναι μια λεπτομέρεια που αφορά μόνο εμένα και τον καρδιολόγο μου. Υπάρχει και καντίνα! Κλειστή τη συγκεκριμένη ημέρα, αλλά προφανώς απολύτως «μάχιμη» τους καλοκαιρινούς μήνες.
Τα Θαψά είναι μια παραλία για bucket list. Ξέρω ότι το καλοκαίρι η κατάσταση απέχει πολύ από το να είναι τόσο ειδυλλιακή όσο περιγράφω, αλλά και πάλι αξίζει τον κόπο να την επισκεφτείς. Συστήνω έντονα να μην το κάνεις αν δεν έχεις κάποιο υπερυψωμένο όχημα. Ακόμα και τα ντεμέκ προσθιοκίνητα SUV θα ταλαιπωρηθούν, ειδικά στην ανηφόρα. Εκεί όπου, γυρνώντας, το τετρακίνητο smart με την αδιανόητη ηλεκτρική ροπή του σκαρφάλωνε με την άνεση έμπειρου ορειβάτη. Αλλά εδώ που τα λέμε, δεν υπάρχουν ιδανικές συνθήκες. Υπάρχουν αποφασισμένοι άνθρωποι.
Όταν με βαριά καρδιά πήραμε τον δρόμο του γυρισμού, από Κύμη προς Ερέτρια αυτή τη φορά, ανέκαθεν μου άρεσαν τα ταξίδια που μπορείς να κάνεις λούπα, διαπίστωσα δύο πράγματα. Πρώτον, το ηλεκτρικό αυτοκίνητο έχει πάψει προ πολλού να είναι ανασταλτικός παράγοντας για τέτοιου είδους εξορμήσεις. Η μεγάλη αυτονομία και το πυκνό δίκτυο φόρτισης, με επενδύσεις από εταιρείες όπως η ΕΚΟ, σου αφαιρούν σχεδόν κάθε άγχος. Δεύτερον, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα είναι τελικά πιο ξεκούραστα: πιο άνετα, πιο ήσυχα, πιο εύκολα στην οδήγηση. Το άλλο πράγμα που διαπίστωσα είναι ότι τελικά αυτοί οι δύσβατοι χωματόδρομοι που σε βγάζουν στην τέλεια παραλία δεν είναι αστικός μύθος. Στον γυρισμό η Αμαλία μου έδειχνε φωτογραφίες και βιντεάκια και ήμουν έτοιμος να κάνω αναστροφή.
Δεν έκανα όμως, γιατί είχα ένα αυτοκίνητο που έπρεπε να βγάλω από πάνω του έναν τόνο σκόνης στο πλυντήριο του πρατηρίου της ΕΚΟ στη Λεωφόρο Κηφισίας 264, να το φορτίσω σε έναν από τους ταχυφορτιστές του ίδιου πρατηρίου, να πιω δύο με τρία ισοτονικά, από το ίδιο πρατήριο, και να επιστρέψω στο σπίτι για να δηλώσω στη γυναίκα και στην κόρη μου ότι πρέπει να ετοιμάζονται για μια φανταστική παραλία το ΣΚ που έρχεται…
https://maps.app.goo.gl/KwSiGckspkAmoEum9
Διαβάστε ακόμα:
Ζήρεια: Off roading ανάμεσα σε δύο λίμνες
Γραμμένη Οξυά: Off roading σε ένα από τα ομορφότερα δάση οξυάς στην Ευρώπη
