Όταν μας ζητούν να προτείνουμε έναν αγαπημένο προορισμό, συνήθως ο νους μας πάει στο πιο μακρινό, κρυφό, απρόσμενο και εναλλακτικό μέρος του χάρτη. Στη δική μας περίπτωση όμως, όλη η έννοια του αγαπημένου προορισμού περικλείεται σε ένα από τα πιο δημοφιλή νησιά της Ελλάδας, το οποίο φιλοξενεί και την πρωτεύουσα των Κυκλάδων.
Η Σύρος για εμάς έχει δύο ταχύτητες. Είναι το σημείο όπου το ρεμπέτικο συναντά το αρχοντικό στοιχείο, η θάλασσα σμίγει με την πόλη, και η δυτικοευρωπαϊκή αρχιτεκτονική συμπορεύεται με τη γραφικότητα των ελληνικών νησιών. Και μπορεί να βρισκόμαστε πια στον απόηχο του καλοκαιριού, όμως ο παλμός σε αυτό το νησί χτυπάει εξίσου δυνατά και τις τέσσερις εποχές του χρόνου, δημιουργώντας ένα ιδανικό φόντο απόδρασης για οποιαδήποτε στιγμή.
Αν όμως έπρεπε να διαλέξουμε την πιο ξεχωριστή περίοδο για να επισκεφθεί κανείς το νησί, θα λέγαμε ότι είναι το Πάσχα· τότε που οι επιτάφιοι της Ορθόδοξης και της Καθολικής παράδοσης συναντιούνται στο κέντρο της Ερμούπολης, υπογραμμίζοντας τη μοναδική, διπλή ταυτότητα του νησιού.
Ερμούπολη και Άνω Σύρος: Δύο διαφορετικοί κόσμοι που συνυπάρχουν αρμονικά
Αν και αγαπάμε εξίσου τα άγρια τοπία των Μικρών Κυκλάδων, δεν γίνεται παρά να μας μαγεύει κάθε φορά το πάντρεμα της παραδοσιακής κυκλαδίτικης ομορφιάς της Σύρου με την αρχοντιά της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα. Κατεβαίνοντας στο λιμάνι της Ερμούπολης, θα δείτε να υψώνεται μπροστά σας το Δημαρχείο, σχεδιασμένο από τον Ερνέστο Τσίλλερ, ενώ μόλις λίγα βήματα μακριά θα βρείτε το περίφημο Θέατρο Απόλλων, έργο του Ιταλού αρχιτέκτονα Πιέτρο Σάμπο, το οποίο αποτυπώνει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της πόλης. Η βόλτα συνεχίζεται παραλιακά από το λιμάνι προς τα Βαπόρια, με τα νεοκλασικά αρχοντικά να στέκονται επιβλητικά πάνω από τη θάλασσα και να σκηνοθετούν ένα τοπίο βγαλμένο από ταινία. Εκεί, μπορείτε να απολαύσετε τη θέα της πόλης από μακριά, με τον ήχο των κυμάτων να σκάει στην προβλήτα.
Από την άλλη, η Άνω Σύρος είναι από εκείνα τα μέρη που σε καλούν να περιπλανηθείς χωρίς πρόγραμμα και να χαθείς στα σοκάκια της. Είναι λες και πρέπει να ανακαλύψεις κάθε μικρή γωνιά, να μυρίσεις τα λουλούδια και να αγναντέψεις τη θέα από κάθε στενό. Η μουσική του Μάρκου Βαμβακάρη μοιάζει να έχει μείνει στους τοίχους· την ακούς καθώς προχωράς. Αν και οι σκάλες είναι αρκετές, τα μικρά μαγαζιά με χειροποίητα είδη και τα παραδοσιακά καφενεία με μερακλίδικους μεζέδες θα σε ανταμείψουν στο τέλος της διαδρομής. Στον μεσαιωνικό αυτόν οικισμό κρύβονται και δύο από τα αγαπημένα μας σποτάκια: το Theosis, για τα signature cocktails και τα vibes του, και το Maison de Μεζέ, για τσίπουρο και σπιτικά μεζεδάκια.
Είμαστε εδώ για να καταρρίψουμε τον μύθο ότι οι παραλίες της Σύρου «δεν λένε και τίποτα». Στη δυτική πλευρά του νησιού, το Κίνι αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για να αποχαιρετάς τη μέρα, καθώς βλέπεις τον ήλιο να χάνεται μέσα στο Αιγαίο, αφήνοντας πίσω του κάθε φορά και μια διαφορετική απόχρωση στον ουρανό. Αν και αρκετά κοσμοπολίτικη για τα δικά μας γούστα, η αμμουδιά αυτή είναι το μέρος που θα δώσουμε ραντεβού λίγο πριν το δειλινό, για εκείνη τη μικρή παύση που σου χαρίζει το τέλος της ημέρας. Από την άλλη, το «Δελφίνι», πέντε λεπτά μακριά με το αμάξι – και, για τους πεζοπόρους, μισή ώρα με τα πόδια – είναι για εμάς μια πιο κατάλληλη επιλογή για μπάνιο που μετατρέπεται και αυτή σε ειδυλλιακό ησυχαστήριο την ώρα που το ηλιακό φως βουτάει στο νερό. Για όσους θέλουν να γνωρίσουν μια πιο απόμερη πλευρά της Σύρου, από το Κίνι μπορούν να πάρουν καραβάκι και να ανακαλύψουν τα καταγράλανα νερά της «παραλίας του Αμερικάνου» ή αυτά του «Αετού», της «Βαρβαρούσας» και των «Γραμμάτων».
Μικροί κολπίσκοι που δεν είναι εύκολα προσβάσιμοι από το οδικό δίκτυο αποκαλύπτονται από τη θάλασσα, χαρίζοντάς σου την αίσθηση ότι για λίγες ώρες έχεις βρει τον δικό σου, ιδιωτικό παράδεισο. Για ορισμένους από αυτούς υπάρχει και η επιλογή της πεζοπορίας. Εναλλακτικά, η παραλία του Αρμεού, πίσω από τον λόφο της Αγίας Πακού, είναι προσβάσιμη με τα πόδια λίγα λεπτά μακριά από τον Γαλησσά και αποτελεί την πιο αποστομωτική απάντηση σε όσους επιμένουν ότι η Σύρος δεν έχει παραλίες.
Βόλτα στα αρχοντόσπιτα της Ποσειδωνίας
Η Ποσειδωνία είναι ίσως το σημείο του νησιού όπου νιώθεις πιο έντονα το μεγαλείο μιας άλλης εποχής. Τα αρχοντόσπιτα μοιάζουν να αφηγούνται ιστορίες για μια Σύρο κοσμοπολίτικη, ακμάζουσα και βαθιά συνδεδεμένη με τη θάλασσα. Εκεί, συνήθως η βόλτα μας δεν έχει συγκεκριμένο προορισμό: περιπλανιόμαστε παρατηρώντας τις παλιές επαύλεις, τους κήπους, τις λεπτομέρειες στις προσόψεις και την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική τους, για να καταλήξουμε στο παραδοσιακό καφενείο Μέλυδρον για τσίπουρο και μεζέδες.
Η γαλήνη της Άνω Μεριάς
Για το τέλος, κρατήσαμε την Άνω Μεριά, ένα σημείο που γαληνεύει την ψυχή μας και μας χαρίζει απλόχερα εικόνες και έμπνευση για δημιουργία. Πρόκειται για την πλευρά του νησιού μακριά από τα φώτα της Ερμούπολης και τα υπόλοιπα πολυσύχναστα σημεία. Εδώ το τοπίο γίνεται πιο άγριο και γήινο, με ξερολιθιές, μικρά χωράφια, παλιές αγροικίες και εκείνη την αίσθηση ότι ο χρόνος έχει κρατήσει έναν πιο αργό ρυθμό.
Αν και καμιά μας δεν έχει καταγωγή από τη Σύρο, πάντα θα υπάρχουν λόγοι να επιστρέφουμε εκεί. Είναι ένας τόπος με αστική αρχοντιά αλλά και ανεπιτήδευτη καθημερινότητα, με μουσική, τέχνη, γεύσεις και ανθρώπους που του δίνουν ζωή πέρα από τους καλοκαιρινούς μήνες. Και ίσως αυτή η αντίθεση, η αιώρηση ανάμεσα στο κοσμοπολίτικο και το αυθεντικό, είναι που κάνει το νησί να ξεχωρίζει τόσο πολύ από τις υπόλοιπες Κυκλάδες. Αναμφισβήτητα πάντως, ο ελληνικός καφές έχει καλύτερη γεύση όταν τον συνδυάζεις με ένα συριανό λουκούμι.
*Οι POLYMNIA είναι μουσικό συγκρότημα.
Το άρθρο αποτελεί προσωπική άποψη και αφήγηση των γραφουσών. Το περιεχόμενο δημοσιεύεται όπως παραδόθηκε από τις δημιουργούς του, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση από την ομάδα του Travel.gr, πέραν των απαραίτητων συντακτικών ή τεχνικών διορθώσεων.
Διαβάστε ακόμα:
Οι καλύτερες παραλίες της Σύρου
Ζανής Ρούσσας: Ο αυτοδίδακτος καλλιτέχνης της Σύρου
