Η Ικαρία ή αλλιώς Νικαριά, ένας τόπος μαγικός που δύσκολα μπορεί να προσδιορίσει κάποιος στον χρόνο, και αυτό γιατί ποτέ δεν μπόρεσε να συμβαδίσει με το παρόν. Πολύς ο λόγος για το ιδιαίτερο αυτό νησί, όπου όσοι το έχουν επισκεφτεί έχουν και μια ιστορία να διηγηθούν. Για πολλούς ίσως είναι ακόμη ένας προορισμός, για εμένα είναι πολλά παραπάνω, καθώς αποτελεί τη μισή μου πατρίδα, από τη μεριά της μητέρας μου.
Η Ικαρία είναι νησί καταστάσεων και η ιδιαιτερότητά της δεν οφείλεται τόσο στα όμορφα τοπία της, τα οποία είναι πολλά, αλλά στους ανθρώπους της. Οι Καριώτες έχουν μάθει να φιλοσοφούν τη ζωή, είναι άνθρωποι απαλλαγμένοι σε μεγάλο βαθμό από πρέπει και στεγανά. Ένα αξιοθαύμαστο στοιχείο της κοινότητάς της είναι ότι συνυπάρχουν αρμονικά άνθρωποι όλων των ηλικιών και ότι η διαφορετικότητα του καθενός από εμάς ποτέ δεν αποτέλεσε θέμα. Στο νησί δεν θα συναντήσετε τυπικότητες, πράγμα ίσως παρεξηγήσιμο κάποιες φορές, θα συναντήσετε όμως ζεστασιά και φιλοξενία. Άλλο ένα στοιχείο της τοπικής κοινωνίας, το οποίο δεν είναι αυτονόητο για την υπόλοιπη ελληνική επαρχία, είναι το γεγονός ότι οι γυναίκες είναι πολύ δυναμικές και δημιουργικές.
Το τοπίο της Ικαρίας έχει πάρα πολλές εναλλαγές, από πολύ έντονο πράσινο και απέραντες αμμουδιές μέχρι απότομα βράχια και πετρώματα με βαθύ κόκκινο χρώμα, καθώς και γραφικά βουνά. Μία ιδιαιτερότητα που οι περισσότεροι επισκέπτες επισημαίνουν, είναι ότι το βόρειο με το νότιο τμήμα διαφέρουν αρκετά, τόσο πολύ που καμιά φορά νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε άλλο νησί.
Αυτό που αγαπώ στον τόπο μου είναι ότι κουβαλά την αθωότητα μιας άλλης εποχής, τα κλειδιά στα σπίτια είναι ακόμα στο εξωτερικό μέρος της πόρτας, οι επισκέψεις και οι συναντήσεις γίνονται δίχως κλήσεις στα κινητά, και αυτή η χαλαρότητα και η έλλειψη άγχους, στην κυριολεξία, κάνουν τον χρόνο να σταματά. Άλλωστε δεν είναι τυχαία η έκφραση «καριώτικα ραντεβού».
Τα καριώτικα πανηγύρια είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί επισκέπτονται το νησί μας κάθε χρόνο και όχι άδικα. Βέβαια προϋποθέτουν αντοχές, γιατί έχουν χορό μέχρι πρωίας και καριώτικο κρασί, το οποίο είναι πολύ δυνατό. Εκεί λοιπόν όλοι γίνονται ένα, οι ντόπιοι, τους οποίους εύκολα κάποιος αναγνωρίζει από κοντά, μιας και φοράνε πάντα τα καλά τους, γιατί το πανηγύρι είναι γι’ αυτούς μια γιορτή. Μετά είμαστε και εμείς που έχουμε έρθει από Αθήνα, με μία πιο ανάλαφρη διάθεση, και πολλοί από εμάς βρίσκουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με συγγενείς που σπάνια βλέπουμε. Έπειτα, υπάρχουν και οι τουρίστες με το σακίδιο στην πλάτη, που συνήθως κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ, αυτούς λοιπόν τους έχουμε ονομάσει «γκρούβαλους» και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Ικαρίας. Όλοι αυτοί εμείς λοιπόν, κάτω απ’ τα πλατάνια, με το χαρακτηριστικό βιολί που πάντα συνοδεύει τα πανηγύρια, πιανόμαστε σταυρωτά και χορεύουμε Καριώτικο, πραγματικά σαν να μη υπάρχει αύριο. Είναι μια κατάσταση, θα έλεγα, διονυσιακή.
Όταν πλησιάζει το καλοκαίρι, πλησιάζει και ο καιρός που θα πάω στο νησί. Θα κολυμπήσω στα νερά της Μεσακτής, ελπίζοντας να μην πέσω σε περίοδο με βοριάδες γιατί τα νερά εκεί είναι πολύ επικίνδυνα. Θα φάω στα ταβερνάκια του Αρμενιστή αγναντεύοντας τη θάλασσα, θα κάνω πολλές βόλτες στο λιμάνι του Ευδήλου, θα καθίσω στο παραδοσιακό καφενεδάκι του χωριού μου, που είναι η Ακαμάτρα -ένας όμορφος παραδοσιακός οικισμός, θα χορέψω Καριώτικο στα πανηγύρια, μα κυρίως θα απολαύσω το γεγονός ότι η Ικαρία αντιστέκεται στην παράνοια της εποχής μας.
Το ταξίδι στην Ικαρία είναι η μόνη διαδικασία με την οποία έρχομαι σε επαφή με τα παιδικά μου χρόνια, και όταν βρίσκομαι εκεί νιώθω ότι μέσα μου τίποτα δεν έχει αλλάξει.
* Η Λίνα Ροδοπούλου είναι τραγουδίστρια και μουσικός.
Διαβάστε ακόμα:
Τα θρυλικά Πειρατόσπιτα της Ικαρίας
Αναζητώντας τα μυστικά της μακροζωίας στην Ικαρία
Οκτώ ταβέρνες στην Ικαρία που αξιοποιούν τα τοπικά προϊόντα και απογειώνουν τα πιάτα τους
