Υπάρχουν προορισμοί που τους επισκέπτεσαι ως ταξιδιώτης αλλά χτίζεις μαζί τους σχέση ζωής. Για μένα, αυτό το μέρος είναι ο Άγιος Πέτρος Κυνουρίας. Ένα ορεινό χωριό στον Πάρνωνα, από όπου κατάγεται η μαμά μου και όπου, λίγο-πολύ, περνούσα τα καλοκαίρια μου με τη γιαγιά και τον παππούλη μου.
Είναι από εκείνα τα μέρη που δεν περιγράφονται εύκολα. Γιατί δεν είναι μόνο τα πέτρινα σπίτια, τα σοκάκια ή η πλατεία που πάντα έχει κόσμο. Είναι ότι, όπου κι αν βρεθείς, κάτι σε γυρίζει πίσω. Ένα καλοκαίρι, μια βόλτα, ένα αυθόρμητο γέλιο. Και φυσικά το φαγητό. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, ένα μεγάλο κομμάτι της αγάπης μου για τον Άγιο Πέτρο περνάει από το στομάχι. Τα μαγειρευτά της Σοφίας είναι από αυτά που δεν ξεχνάς και σε κερδίζουν με την πρώτη μπουκιά. Είναι από αυτά που απολαμβάνεις και λες «έτσι το έφτιαχνε και η γιαγιά μου».
Αν πάλι θες κάτι πιο «comfort», η πίτσα στο «Bazaros» είναι από τις καλύτερες που θα βρεις (ακόμα κι αν έρχεσαι από πόλη και έχεις απαιτήσεις). Και αν είσαι του κρέατος, στον «Καρρά» κατέχουν την τέχνη του. Μεγάλη αδυναμία, όμως, είναι τα τοπικά προϊόντα. Η Μαρία η Μούγιου με όλα τα καλούδια της περιοχής και η Μαρία Παναγέα με τα χειροποίητα ζυμαρικά της είναι στάσεις υποχρεωτικές. Τραχανάς, χυλοπίτες, γλυκά από κάστανο, καρύδια: γενικά, αν φύγεις χωρίς να έχεις κάνει αγορές, κάτι έχει πάει λάθος.
Αλλά ο Άγιος Πέτρος δεν είναι μόνο φαγητό, αν και θα μπορούσε να είναι. Είναι και φύση. Και τι φύση! Ο Πάρνωνας απλώνεται γύρω σου και σε προκαλεί να τον περπατήσεις. Είτε για πεζοπορία είτε απλά για μια βόλτα «να πάρεις αέρα», που τελικά καταλήγει σε δίωρη, το τοπίο σε κερδίζει αμέσως.
Και μετά είναι το οροπέδιο του Πάρνωνα, στα 1.650 μέτρα υψόμετρο, με το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και τη Μεγάλη Τούρλα, που φτάνει τα 1.935 μέτρα. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω χωρίς να ακουστώ υπερβολική αλλά είναι από εκείνα τα μέρη που λες «δεν γίνεται να είναι τόσο ωραίο». Η ησυχία, η θέα, το καταφύγιο, όλα μαζί δημιουργούν μια εικόνα που δύσκολα ξεχνάς.
Όλος ο Πάρνωνας διασχίζεται από δύο μεγάλες ορειβατικές διαδρομές, το Ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 και το Εθνικό μονοπάτι 033. Κοντά στο χωριό βρίσκεται και η Μονή Παναγίας Μαλεβής. Ένας τόπος που για πολλούς είναι θαυματουργός, αλλά πέρα από αυτό, έχει κάτι που σε ηρεμεί αμέσως. Βρίσκεται μέσα σε ένα από τα σπάνια δάση δενδρόκεδρου της Ευρώπης. Ένα τοπίο που δύσκολα συγκρίνεται με άλλο, που σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι κάπου πολύ κοντά στον παράδεισο.
Και κάπου εκεί λες «οκ, βουνό, φύση, ηρεμία». Και μετά θυμάσαι ότι σε 40 λεπτά είσαι στη θάλασσα. Γιατί ναι, αυτό είναι από τα μεγάλα «μυστικά» αυτού του τόπου. Με μια διαδρομή περίπου 35 χιλιομέτρων, φτάνεις στο Παράλιο Άστρος Κυνουρίας και στις γύρω παραλίες. Από πιο οργανωμένες μέχρι πιο ήσυχες, όπως το Τηγάνι, ο Ατσίγγανος, το Κρυονέρι, το Αρκαδικό, η Σαμπατική και πολλές ακόμη, βρίσκεις ακριβώς αυτό που θες. Μπάνιο, ψαράκι δίπλα στο κύμα και το βράδυ επιστροφή στο χωριό για δροσιά τα καλοκαίρια.. Αν το σκεφτείς, είναι λίγο «άδικο» για τα άλλα μέρη: εδώ τα έχεις όλα.
Και αν είσαι και λίγο της περιπέτειας, πιο πέρα σε περιμένει ο Λούσιος ποταμός, όπου μπορείς να κάνεις rafting και άλλες δραστηριότητες στη φύση. Ορμητικά νερά, ένα φαράγγι χαρακτηρισμένο ως μνημείο της φύσης, υπέροχα μονοπάτια, οι ιστορικές μονές Προδρόμου και Φιλοσόφου και ευκαιρίες για δραστηριότητες στη φύση. Ναι, από το «κάθομαι στην πλατεία και παίζω τάβλι» μπορείς πολύ εύκολα να βρεθείς να κατεβαίνεις ποτάμι. Στο χωριό θα βρεις το ξενοδοχείο «Ο Πάρνωνας» και αρκετά ενοικιαζόμενα καταλύματα και ξενώνες με εξαιρετική φιλοξενία.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γύρω από τον Άγιο Πέτρο υπάρχουν και πανέμορφα χωριά για βόλτες. Ο Πλάτανος Κυνουρίας με τα νερά του, η Βαμβακού που έχει ξαναζωντανέψει τα τελευταία χρόνια, η Καστάνιτσα με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της, αλλά και οι Καρυές, που έχουν τη δική τους ξεχωριστή αύρα. Κάθε χωριό διαφορετικό, αλλά όλα με κάτι κοινό: σε κάνουν να χτίζεις σχέση με τον τόπο.
Για μένα, όμως, ο Άγιος Πέτρος είναι το μέρος στο οποίο επιστρέφω για να θυμηθώ ποια είμαι, χωρίς το άγχος της καθημερινότητας. Είναι ο αέρας, οι καλοκαιρινές αναμνήσεις, οι άνθρωποι, οι μυρωδιές, οι γεύσεις. Είναι, με λίγα λόγια, το μέρος που πάντα θα λέω «πάμε για λίγες μέρες» και πάντα θα θέλω να μείνω λίγο παραπάνω…ίσως και για πάντα!
*H Μαίρη Μηλιαρέση είναι Αντιδήμαρχος Προστασίας αδέσποτων ζώων του Δήμου Γλυφάδας.
Διαβάστε ακόμα:
Τα χωριά του Πάρνωνα, o κρυμμένος θησαυρός της Ελλάδας
Στα μονοπάτια της ορεινής Αρκαδίας -Μαγευτικές διαδρομές μέσα στα έλατα
Καστάνιτσα: Ένα αρχαίο χωριό της Αρκαδίας αλλιώτικο από τα άλλα
