Η έκθεση παρουσιάζει υφαντά από τον 17ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα, με ιδιαίτερη έμφαση σε έργα με παραστάσεις ανθρώπινων μορφών, πλαισιωμένων από συμβολικά θέματα, μέσα σε ένα τοπίο εμπνευσμένο από την αφθονία της γης. Οι υφάντρες δημιουργούσαν υφάσματα για οικιακή και εμπορική χρήση. Ένα λεπτοδουλεμένο κιλίμι, δαπανηρό στην απόκτησή του, αποτελούσε ένδειξη για την ευμάρεια και την κοινωνική θέση του κατόχου του, καθιστώντας το πολύτιμο απόκτημα και οικογενειακό κειμήλιο.
Οι Γερακίτισσες υφάντρες έχουν αναγνωριστεί στο πέρασμα του χρόνου για την εξαιρετική τους τέχνη, έχοντας βραβευτεί στην Παγκόσμια Έκθεση της Βιέννης το 1873, στην 8η Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης το 1933 και αλλού. Σε αναγνώριση αυτής της μακραίωνης παράδοσης, η υφαντική τέχνη του Γερακίου εντάχθηκε το 2019 στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας.
Τη δεκαετία του 1930 καλλιτέχνες, λόγιοι και λαογράφοι πέρασαν από το Γεράκι, θαυμάζοντας τις βυζαντινές εκκλησίες του χωριού, τα περίτεχνα πέτρινα σπίτια και την ακμαία υφαντική παράδοση. Η παρούσα έκθεση τιμά τη σχέση του Γερακίου με αρκετούς από τους καλλιτέχνες και διανοούμενους εκείνης της εποχής, το έργο των οποίων εκτίθεται στην Πινακοθήκη Γκίκα.
