Σιωπηλή ποίηση ο χορός, το σώμα γράφει το κινούμενο ποίημα. Άλλοτε αγωνιά, άλλοτε βρίσκεται σε εύθυμη κατάσταση, αναζητά με πάθος και προσμένει με ανυπομονησία. Ένας τρόπος έκφρασης μαγευτικός και καμωμένος με ειλικρίνεια και φροντίδα, που απαιτεί τη δική μας προσοχή και σιωπή κάθε φορά που σώματα χορεύουν μπροστά στους οφθαλμούς μας. Πρόκειται δε, και για έκθεση: το πρόσωπο που εκφράζεται χρησιμοποιώντας ως γλώσσα το σώμα και το βλέμμα του, εκτίθεται, γίνεται εύθραυστο. Και αυτό ανάγεται στο ανθρώπινο στοιχείο που παραμένει αναλλοίωτο και –λόγω εποχής– δυσεύρετο.
Η κινησιολογική αυτή μαγεία, η τέχνη του χορού, βρίσκεται στο επίκεντρο του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας που φέτος διεξάγεται από τις 17 έως τις 26 Ιουλίου, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση –για δεύτερη συναπτή χρονιά– της Τζένης Αργυρίου. Στην συμπλήρωση των 32 χρόνων «ζωής» του, το Φεστιβάλ τονίζει στην ουσία του χορού ως έκφρασης της ανθρώπινης αστάθειας, της αβεβαιότητας, του τέλους και της αρχής, με φόντο έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο. Η εν λόγω συνθήκη απαιτεί από τα σώματα να εφοδιαστούν με δύναμη και να συνεχίσουν να δίνουν τη μάχη τους παρά τις όποιες πληγές.
Αυτή τη διαρκή προσπάθεια του ανθρώπου την αντικατοπτρίζει επάξια ο χορός. Κατά τη δοκιμασία τους στην τέχνη του χορού, της μάθησης εκτέλεσης μιας χορογραφίας, τα σώματα τραυματίζονται και πονούν αλλά καταβάλλουν, κάθε φορά, ολοένα και μεγαλύτερη προσπάθεια προκειμένου να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Είναι μία αναμέτρηση με τον εαυτό αλλά και μία υπενθύμιση πως στη ζωή αξίζει να κοπιάζει κανείς.
«Σώματα που προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπία, που πέφτουν, σώματα που επινοούν νέες γλώσσες, που δεν χωράνε στα ρούχα τους, που αντιδρούν στα στερεότυπα, σώματα που συνεχώς προσπαθούν να προσαρμοστούν. Σε αυτόν τον ολοένα και πιο ασταθή κόσμο, η τέχνη αναδεικνύεται ως ένας κατεξοχήν χώρος μετασχηματισμού, σχεδόν ως μια μορφή μαγείας», υπογραμμίζει –μεταξύ άλλων– η Τζένη Αργυρίου στο σημείωμά της για το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας το οποίο συντίθεται από συνολικά 17 χορογραφικά έργα που αποδέχονται την υπαρξιακή αστάθεια και δημιουργούν μαγικούς χώρους, χρόνους και κόσμους αλλά και ένα κοινό έδαφος όπου η ευαλωτότητα είναι μια συνθήκη ουσιαστικής συνύπαρξης. Πρόκειται για τη δουλειά 24 καλλιτεχνών –12 από την Ελλάδα και 12 από το εξωτερικό, από τις χώρες Φινλανδία, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Πράσινο Ακρωτήρι, Πορτογαλία, Σλοβενία, Ολλανδία, Βενεζουέλα και Ισπανία.
Χορός στο Αρχαίο Θέατρο Μεσσήνης
Ο χορός ντύνει την χώρο. Τα χορευτικά έργα θα παρουσιαστούν στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας, στην Κεντρική Πλατεία, το Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων, το Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας και την Αίθουσα Αθλητικών και Πολιτιστικών Εκδηλώσεων «Τέντα», στις πελοποννησιακές πόλεις Πύλος, Κόρινθος, Αρεόπολη Λακωνίας, Άργος και Τρίπολη, ενώ για πρώτη φορά φέτος, το Φεστιβάλ επισκέπτεται και ζωντανεύει τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης εγκαινιάζοντας μια νέα συνεργασία με την Εταιρεία Μεσσηνιακών Αρχαιολογικών Σπουδών και τον Δήμο Μεσσήνης.
Το Φεστιβάλ σηκώνει αυλαία με το έργο «He Who Falls» του διάσημου Γάλλου χορογράφου Yoann Bourgeois ενώ μεγάλοι πρωταγωνιστές είναι η Marlene Monteiro Freitas, μία από τις πιο τολμηρές φωνές του σύγχρονου χορού σε ένα εκρηκτικό σόλο, ο ταχυδακτυλουργός και εικαστικός Kalle Nio με τον χορογράφο Fernando Melo, ο Jefta van Dinther με ένα έργο εμπνευσμένο από τη γλώσσα των κωφών αλλά και η ανερχόμενη Γαλλίδα χορογράφος Leïla Ka που μεταξύ άλλων έχει χορογραφήσει την Beyoncé και την Τελετή Απονομής των Βραβείων César. Το Φεστιβάλ κλείνει φέτος με το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που παρουσιάζει το νέο έργο του Γιώργου Κουμεντάκη «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι», τέσσερα έργα μουσικής δωματίου βασισμένα σε τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη τα οποία μελοποιούνται στο ιδίωμα του αμανέ και ερμηνεύονται ζωντανά, χορογραφημένα από τους Πατρίσια Απέργη, Ηλία Χατζηγεωργίου και Εύα Γεωργιτσοπούλου.
Αναπόσπαστο τμήμα του Φεστιβάλ αποτελεί το παράλληλο πρόγραμμά του: η παράλληλη έκθεση «Ζουζού Νικολούδη: Η Μεθοδολογία ως Πράξη», βασισμένη στα αρχεία της Ζουζούς Νικολούδη, μίας από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου ελληνικού χορού, οι ενότητες «Dancing on Screen» και «Συναντήσεις εκτός Σκηνής», καθώς και ένα πλούσιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα με διεθνώς καταξιωμένους καλλιτέχνες. Φέτος ενεργοποιείται επίσης η έννοια του σύγχρονου συλλογικού χορού με τη νέα ενότητα «Dancing with the Community» που δημιουργεί τις συνθήκες και προ(σ)καλεί τον κόσμο να χορέψει μαζί.
Στο μεταξύ, το Φεστιβάλ συνεχίζει να ταξιδεύει στην Navarino Agora με την υποστήριξη του Ιδρύματος Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου, ενώ μια νέα συνεργασία ξεκινά με το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς και το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα. Μέσα από αυτές τις συνεργασίες, ο παλμός του Φεστιβάλ μεταδίδεται πλέον σε όλη την Πελοπόννησο αλλά και πέρα από αυτή, εκτός συνόρων. Ο λόγος για το SYSTEMA – For the Greek Performing Arts, τη συνέχεια του Grape και του ΝΤ Showcase, μία νέα συνεργασία μεταξύ του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και του Εθνικού Θεάτρου με σκοπό την προώθηση και προβολή των Ελλήνων δημιουργών από την ανεξάρτητη σκηνή των παραστατικών τεχνών της χώρας στο εξωτερικό.
Πρόκειται για μία μικρή μόνο γεύση του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, μίας διοργάνωσης που συνεχίζει να εξελίσσεται, να εμπνέει και να δημιουργεί νέες προοπτικές. Αρχής γενομένης από το 1995, το Φεστιβάλ έχει καταφέρει να αποτελέσει το κέντρο του χορού στην Ελλάδα και αποτελεί τρανή απόδειξη πως η Περιφέρεια μπορεί και παράγει σύγχρονο πολιτισμό με διεθνές αποτύπωμα, φιλοξενώντας σπουδαίους δημιουργούς, νέες ιδέες και σύγχρονες καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Συνάμα, το Φεστιβάλ διαμορφώνει την πόλη και εντάσσεται στην ταυτότητά της, και αυτό μόνο αισιόδοξο μπορεί να είναι για το μέλλον.
32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, 17-26 Ιουλίου. Αναλυτικό πρόγραμμα στο www.kalamatadancefestival.gr
Διαβάστε ακόμα:
Ένας πλήρης οδηγός εμπειριών για την Καλαμάτα
Aπό την Καλαμάτα μέχρι τη Λακωνική Μάνη: Μια συναρπαστική διαδρομή στην Πελοπόννησο
