Η διαδρομή μας έχει μια πολύ χαρακτηριστική μυρωδιά. Μια καπνιστή, λίγο βαριά οσμή καμένου ξύλου. Τζάκι. Όλη η διαδρομή μας μυρίζει από τα τζάκια των σπιτιών που προσπερνάμε όσο ακολουθούμε το GPS μας. Λίγες μυρωδιές μετατρέπονται τόσο εύκολα σε συναισθήματα. Αυτή όμως τα καταφέρνει περίφημα· μας μεταφέρει αυτόματα στην παιδική μας ηλικία. Μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς και ζεστά, ακόμα και αν έξω έχει κρύο. Μας συνεπαίρνει και, χωρίς να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε εκτός Αθηνών. Σε κάθε διαδρομή η σκέψη έρχεται αυτόματα: «Τώρα ξεκινάει το καλό. Τώρα ξεκινάει το πραγματικό φθινόπωρο».
Το φθινόπωρο βρίσκεται στο μεταίχμιο: λίγο μετά τις καλοκαιρινές μέρες της ξεκούρασης και λίγο πριν τους κρύους χειμώνες και τις έντονες βροχές. Είναι η κατάλληλη εποχή για να ταξιδέψουμε σε κάποια τοπία που το φθινόπωρο τους ταιριάζει πολύ. Η ομίχλη που τα σκεπάζει, τα πορτοκαλί και κόκκινα φύλλα στο χώμα και οι ομπρέλες από πάνω μας τα κάνουν ακόμα πιο όμορφα και ειδυλλιακά.
Τα Μετέωρα είναι στη σκέψη μας ταυτόσημα με το ψιλόβροχο, την ομίχλη και τη θέα από κάτω, «ντυμένη» στα πορτοκαλί. Οι βράχοι μοιάζουν τώρα ακόμα πιο ψηλοί και πιο απρόσιτοι απ’ ό,τι συνήθως, σκίζοντας τα σύννεφα. Τα μοναστήρια στέκουν πάνω στους βράχους, ισορροπώντας ανάμεσα στη θρησκευτική και τη συγκλονιστική κατάνυξη. Τις πρωινές ώρες η ομίχλη ανεβαίνει αργά από τον κάμπο, τυλίγοντας τα πάντα σε μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Οι ώρες που περνά κανείς στα Μετέωρα είναι σαν να μην κυλούν γρήγορα, αλλά και σαν να φεύγουν σαν νερό ταυτόχρονα, μια αύρα διαφορετική. Είναι ένας τόπος που συνδυάζει το υπερφυσικό με το γήινο. Το κρύο κλίμα του φθινοπώρου βοηθά στη βίωση αυτού του συναισθήματος και συμπληρώνει την εικόνα που αντικρίζουμε από ψηλά, με κομμένη την ανάσα.
Αυτή την εποχή ενδείκνυται και ένα πέρασμα από τις λίμνες μας. Τα χρώματα που υπάρχουν γύρω τους και αντανακλώνται στην επιφάνειά τους, συνδυασμένα με ένα ζεστό ρόφημα, δημιουργούν ένα εξαιρετικό σκηνικό. Ο τρόπος που τα γκρι σύννεφα καθρεφτίζονται στα νερά τους είναι πραγματικά τόσο ελκυστικός, που θα χαθείτε στους σχηματισμούς τους. Ειδικά αν την ώρα που περνάτε από μπροστά τους πέφτει ψιλόβροχο, θα σας μαγνητίσει ο χορός των ψιχάλων πάνω στα νερά.
Η Καστοριά το φθινόπωρο είναι μια πόλη-αντανάκλαση. Η λίμνη της καθρεφτίζει τα σπίτια, τα δέντρα και τα σύννεφα, και όλο το τοπίο μοιάζει διπλό – πραγματικό και ονειρικό μαζί. Μια εικόνα που θες να την αποτυπώσεις για να μην την ξεχάσεις ποτέ. Ο περίπατος στην άκρη της λίμνης, ανάμεσα σε πλατάνια και ιτιές που αλλάζουν χρώμα και παίζουν μέσα στη φθινοπωρινή χρωματική παλέτα, γεμίζει τον αέρα με τη μυρωδιά της υγρασίας και των πεσμένων φύλλων. Μπροστά μας απλώνεται ένα πορτοκαλί και κίτρινο τοπίο, μια κοιλάδα από χρώματα που αντανακλώνται και στον ουρανό όσο δύει ο ήλιος. Στην παλιά πόλη, τα αρχοντικά, τα πέτρινα καλντερίμια και οι μικρές εκκλησίες προσθέτουν ένα αίσθημα γαλήνης, μια αίσθηση ότι ο χρόνος εδώ κυλά πιο αργά. Όταν πέφτει η ομίχλη, η Καστοριά μοιάζει να επιπλέει πάνω στα νερά της.
Από την άλλη, η λίμνη Πλαστήρα προσφέρει μια διαφορετική ομορφιά, περιτριγυρισμένη από ένα εντελώς ξεχωριστό σκηνικό. Στην αγκαλιά των Αγράφων, η Λίμνη Πλαστήρα το φθινόπωρο γίνεται ένα απέραντο καθρέφτισμα των βουνών και των δασών που την περιβάλλουν. Οι πλαγιές γεμίζουν με αποχρώσεις κεχριμπαριού, σκουριάς και ώχρας, ενώ η επιφάνεια του νερού μένει ακίνητη, σαν να κρατά μέσα της τον ουρανό. Η πρωινή ομίχλη απλώνεται απαλά πάνω στο νερό και δημιουργεί μια αίσθηση απομόνωσης, σαν ένα δεύτερο, υπερυψωμένο στρώμα. Είναι το ιδανικό σημείο για να καταλάβεις τι σημαίνει «ελληνικό βουνό σε ηρεμία». Τα δέντρα κατακλύζουν την περιοχή και συνθέτουν ένα μαγευτικό τοπίο που σε καλεί να αφεθείς στη γαλήνη και την ομορφιά που απλώνεται γύρω σου.
Ανεβαίνοντας λίγο -γιατί του φθινοπώρου του πάει το υψόμετρο- βλέπουμε μπροστά μας πέτρινα κτίρια, ξερολιθιές, τις επιβλητικές βουνοκορφές της Πίνδου και ξαφνικά όλα γίνονται ομορφότερα. Η μυρωδιά από τις πίτες που ψήνονται είναι διάχυτη παντού γύρω μας και, δίχως να κοιτάξουμε τον χάρτη, αντιλαμβανόμαστε πως έχουμε βρεθεί στην καρδιά της Ηπείρου, στα Ζαγοροχώρια. Ένα προς ένα είναι μοναδικής ομορφιάς. Mπορείτε πολύ εύκολα να χαθείτε μέσα στα πανέμορφα πλακόστρωτα στενά τους, να αφήσετε την οσμή να σας παρασύρει και να βρεθείτε ξαφνικά μπροστά σε μια από τις ομορφότερες θέες που θα αντικρίσετε ή μπροστά σε ένα σπίτι από το οποίο σίγουρα θα σας φιλέψουν λίγη από την πίτα που μόλις βγήκε από τον φούρνο. Η φιλοξενία στα καλύτερά της.
Θα νιώσετε την καταχνιά να σας ακουμπά σχεδόν, σαν να μπορείτε με ένα τέντωμα του χεριού να αγγίξετε το σύννεφο. Η τοποθεσία τους είναι πραγματικά υπέροχη. Δεν υπάρχει κάποιο χωριό που να ξεχωρίζει συνολικά, όλα αξίζουν μια στάση, καθώς το καθένα σάς μαγεύει με τον δικό του μοναδικό τρόπο: το Πάπιγκο με τις κολυμπήθρες του, το Μονοδένδρι με τα υπέροχα στενάκια του που οδηγούν στην κεντρική πλατεία, το Βραδέτο με τη φημισμένη πέτρινη σκάλα του, το Καπέσοβο που φημίζεται για το «κρυονέρι» του (το παγωμένο νερό του), όπως λέει και το παραδοσιακό τραγούδι, και φυσικά η συγκλονιστική χαράδρα του Βίκου.
Η Ελάτη και το Περτούλι είναι συνυφασμένα με το άρωμα του βρεγμένου έλατου, το θρόισμα του αέρα ανάμεσα στα κλαδιά και τις πλαγιές που χάνονται μέσα στη φθινοπωρινή καταχνιά. Το τοπίο μοιάζει τώρα πιο άγριο και παράλληλα πιο ζεστό. Τα πέτρινα σπίτια και τα καλντερίμια της Ελάτης θα σας θυμίσουν τα χωριά της Ηπείρου, καθώς πολλά από αυτά τα οικοδόμησαν Ηπειρώτες τεχνίτες.
Ο καπνός από τα τζάκια ανεβαίνει αργά αλλά σταθερά στον ουρανό, μπερδεύοντας τη μυρωδιά του ξύλου με τη νωπή γη. Λίγο πιο ψηλά, τα περτουλιώτικα λιβάδια απλώνονται σαν ένα αχανές, καταπράσινο χαλί που το αγγίζει η πρώτη παγωνιά. Η ομίχλη γλιστρά ανάμεσα στα πυκνά ελατοδάση και η αίσθηση του χρόνου εδώ χάνεται: όλα ακινητοποιούνται στην ηρεμία του τοπίου. Το μυαλό δεν μπορεί παρά να ταξιδέψει βλέποντας αυτό το σκηνικό.
Το Πήλιο είναι το σημείο μετάβασης: από το καλοκαίρι στον χειμώνα, από το φως στη θαλπωρή. Στις Μηλιές και την Τσαγκαράδα, τα πέτρινα σπίτια κρύβονται κάτω από δέντρα φορτωμένα μήλα, καστανιές και σφένδαμους. Η καταχνιά απλώνεται πάνω στα καλντερίμια, κάνοντας το σκηνικό να μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Οι μυρωδιές γεμίζουν τον αέρα και τις ψυχές όσων από εμάς μετράμε τις μέρες για να φτάσει αυτή η εποχή και να νιώσουμε ξανά τη ζεστασιά του τζακιού. Από τα ξύλινα μπαλκόνια βλέπεις το Αιγαίο να χάνεται στο βάθος, σαν υπόσχεση καλοκαιριού που δεν έσβησε ακόμα, σαν μια υπενθύμιση να απολαμβάνουμε τα καλά της κάθε εποχής. Το φθινόπωρο στο Πήλιο είναι μια εμπειρία ολιστική. Είναι η αίσθηση που αναζητάς σε κάθε σου ταξίδι: τη μια στιγμή να αγναντεύεις τη θάλασσα και την επόμενη να αντικρίζεις τα χαρακτηριστικά πέτρινα αρχοντικά. Ένα πέρασμα από τις Μηλιές, τη Ζαγορά, την Πορταριά και τη Μακρινίτσα είναι, αν όχι απαραίτητο, τουλάχιστον αξιοσημείωτο.
Η εποχή του φθινοπώρου είναι ιδανική για τις τελευταίες βόλτες με καλό καιρό. Για όσους από εμάς νιώθουμε πιο άνετα με ένα ζεστό ρόφημα στο χέρι -μια αχνιστή σοκολάτα ή έναν καπουτσίνο που μόνο το σχέδιο του barista μάς φτιάχνει την ημέρα- οι μέρες αυτές πλησιάζουν. Η φύση έχει προνοήσει για εμάς και έχει ζωγραφίσει με τα ομορφότερα χρώματα τα τοπία γύρω μας -μαζί με τους καρπούς αυτής της εποχής, όλα μοιάζουν ιδανικά. Κάστανα, ρόδια, κολοκύθες και φυσικά άφθονο κρασί, συνθέτουν την απόλυτη σκηνή χαλάρωσης δίπλα στο τζάκι, με μια κουβέρτα φλις και πιο χαλαρούς ρυθμούς. Όπως τα δέντρα αποβάλλουν το παλιό τους φύλλωμα το φθινόπωρο, προετοιμάζοντας την αναγέννησή τους, έτσι κι εμείς βρίσκουμε αυτή την περίοδο την ευκαιρία να αφήσουμε πίσω ό,τι μας βαρύνει, θέτοντας νέες προτεραιότητες και κάνοντας μια νέα αρχή στη ζωή μας.
Powered by HELLENiQ ENERGY

