Καλοκαίρι. Μέσα σε μια και μόνο εποχή του χρόνου χωράει όλη μας η ζωή. Έρωτες, φιλίες, άγχη και προσμονές, τα παιδικά μας χρόνια αλλά και οι πρώτες μας ενήλικες διακοπές. Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο λέξη, είναι μια έννοια, σαν ένα πέπλο που μας σκεπάζει χαρίζοντάς μας στιγμές ευτυχίας τα καυτά βράδια του.
Το καλοκαίρι, πιο πολύ από ποτέ άλλοτε, είναι παντού γύρω μας διασκορπισμένος ο ρομαντισμός. Τα λουλούδια μυρίζουν πιο έντονα, οι στιγμές γράφουν μέσα μας αλλιώς και οι άνθρωποι μας αποπνέουν μια άλλη, διαφορετική αύρα, πιο ανοιχτή, πιο προσωπική. Υπάρχουν μικρές αλλά διακριτές στιγμές που μέσα μας κάνουν πολύ θόρυβο. Η ανατολή του ηλίου, το αλάτι στο κορμί σου όταν φτάνει απόγευμα, αυτό το ροδάκινο που ξέπλυνες στην θάλασσα και μετά έκοψες για να το μοιραστείς με τον φίλο σου· αυτή ακριβώς είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις το νόημα. Αυτό αξίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, να έχεις κάποιον να μοιραστείς αυτό το ροδάκινο και αυτόν τον ελληνικό καφέ κάτω από την σκιά ενός δέντρου, ενώ μόλις έχεις ξυπνήσει από τον μεσημεριανό σου ύπνο.
Είναι βράδυ και τα beach bar έχουν κλείσει, εσείς όμως αποφασίζετε να κάνετε μια βόλτα στην παραλία και να καθίσετε στις ξαπλώστρες που υπάρχουν ακόμα εκεί. Με ένα κουτάκι μπύρα στο χέρι και ενώ κοιτάτε τα αστέρια που πλέον φαίνονται τόσο καθαρά, όλα μοιάζουν πολύ πιο εύκολα. Όσα σας κρατούσαν τόσο καιρό ξαφνικά εξαφανίζονται και οι συζητήσεις γίνονται βαθιές και ουσιαστικές. Πράγματα που δεν μπορούσες να παραδεχτείς όλο τον υπόλοιπο χρόνο, είναι πια αυτονόητα και εκείνη ακριβώς είναι η στιγμή που κρατάς πιο έντονα από τις καλοκαιρινές σου διακοπές. Αυτές οι αβίαστες παραδοχές, οι ειλικρινείς συζητήσεις με τους ανθρώπους σου σε μια έρημη παραλία με τα αστέρια από πάνω και την φτηνή μπύρα του περιπτέρου μισοχωμένη στην άμμο.
Η πρώτη φορά που πατάς το κρύο μάρμαρο και σε διαπερνά μια δροσιά τόσο αναζωογονητική που θαρρείς πως η μέρα σου έγινε ξαφνικά καλύτερη, εκεί είναι που παίρνεις δύναμη και ξαφνικά η ζωή μοιάζει πιο γλυκιά, πιο απλή. Πως κάτι τόσο μικρό μπορεί να σε γεμίσει τόσο όμορφα συναισθήματα; Και σιγά σιγά οι στιγμές αυτές αυξάνονται· και περπατάς ξυπόλυτος στην παραλία, στις πέτρες, ένα ξημέρωμα γυρνώντας σπίτι με τα παπούτσια στο χέρι… και νιώθεις τη γη να ανασαίνει κάτω από τα πέλματά σου. Είναι αυτές οι ανύποπτες, σχεδόν ασήμαντες για τους γύρω σου στιγμές, οι γεμάτες παιδική ανεμελιά, που σβήνουν το βάρος του χειμώνα. Γιατί τελικά, η ευτυχία κρύβεται πάντα εκεί που το σώμα θυμάται πως είναι ελεύθερο, επιστρέφοντας στην πιο αγνή, ξεχασμένη του φύση.
Η επίσημη έναρξη του καλοκαιριού έρχεται όταν φτάνουν στα χέρια σου τα πρώτα σύκα. Αυτό το κατεξοχήν καλοκαιρινό φρούτο, κρύβει μέσα του μια μαγική ιδιότητα· και αυτή δεν είναι άλλη από το να σε μεταφέρει τόσο αβίαστα στην παιδική σου ηλικία. Από την όψη του, την μυρωδιά του, την γεύση του, όλα είναι συνυφασμένα με τα παιδικά μας καλοκαίρια. Καυτές αυλές, δροσερά σύκα και βόλτες με τα ποδήλατα στο χωριό. Τα σύκα δύσκολα τα βρίσκεις σε αγορές και για να τα φας θα πρέπει να τα αναζητήσεις. Όταν όμως τα εντοπίζεις και τα κόβεις από τα δέντρα, η χαρά σου είναι ανυπέρβλητη -και μεταξύ μας, τα κλεμμένα σύκα είναι πάντα πιο νόστιμα.
Το καλοκαίρι όμως τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο αν δεν μας ακολουθούσαν πρωί και βράδυ οι μυρωδιές του. Τα πρωινά κάτω από τον ήλιο τον ζεστό, στις αυλές των σπιτιών πάνω σε λευκά τραπεζάκια είναι απλωμένη η φρεσκομαζεμένη ρίγανη για να ξεραθεί και γύρω της οι γυναίκες της γειτονιάς να συζητάνε. Η μυρωδιά της ρίγανης που ψήνεται είναι νοσταλγική, σχεδόν μεθυστική και ενώ δεν είναι από τα πρώτα πράγματα που σκέφτεται κανείς όταν ακούει την λέξη καλοκαίρι, όταν την συναντήσει νιώθει πως αυτό ακριβώς περίμενε όλο τον χρόνο, συμπληρώθηκε άρτια το παζλ των αναμνήσεων του. Τα βράδια, στις βόλτες μας είναι πάντα εκεί το γιασεμί και το νυχτολούλουδο. Σαν να μας δείχνουν τον δρόμο, σαν να μας καθοδηγούν εκείνα και εμείς να αφηνόμαστε πάνω τους, γιατί σίγουρα ξέρουν καλύτερα από εμάς.
Ένα γεγονός μένει αναπόσπαστο κομμάτι του καλοκαιριού μας όσα χρόνια και αν περάσουν. Σε όποια ηλικία και να έχουμε φτάσει, ότι και αν συμβαίνει στην ζωή μας, τα τζιτζίκια θα μας κρατάνε συντροφιά από τα δέντρα. Μέσα σε έναν χρόνο αλλάζουνε πολλά, φεύγουν και έρχονται άνθρωποι και καταστάσεις, το μόνο που μένει αναλλοίωτο είναι το τραγούδι των τζιτζικιών. Θα υπάρξουν καλοκαίρια που θα τα περάσουμε μόνοι μας, φορές που θα αλλάξουν όλα τη τελευταία στιγμή, θα έρθει και καλοκαιρινή μοναξιά και θα μας χτυπήσει την πόρτα, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είμαστε ποτέ μόνοι μας το καλοκαίρι. Μας ακολουθούσε και θα μας ακολουθεί αυτό το τιτίβισμα που θα μας θυμίζει πως πάντα θα έρχεται το καλοκαίρι και όλα μπορούν να αλλάξουν μέχρι το επόμενο.
Και αν αυτή την στιγμή δεν έχουμε κάποιον να μοιραστούμε το ροδάκινο στην παραλία, την διπλανή ξαπλώστρα ένα αυγουστιάτικο βράδυ και το πρώτο σύκο του καλοκαιριού, θα έχουμε πάντα τα τζιτζίκια δίπλα μας. Θα έχουμε πάντα την μυρωδιά από τα νυχτολούλουδα να μας καθοδηγεί στα επόμενα μας βήματα και τον ήλιο να μας δείχνει πως μετά την δύση έρχεται πάντα η ανατολή. Δεν έχουμε βρεθεί ακόμα σε όλα τα καλοκαιρινά τραπέζια που θα μας καλοδεχτούν, ούτε έχουμε πιει όλες τις μπύρες που μας αναλογούν πάνω στην καυτή άμμο.
Διαβάστε ακόμα:
Ταξίδια χωρίς εισιτήριο: 5 εναλλακτικοί τρόποι να γνωρίσουμε τον κόσμο
Αλλάζουν στ’ αλήθεια τα ταξίδια τον τρόπο που σκέφτεσαι;
Πώς χωράει ένα Ταξίδι σε μια λέξη
