Αλγέρι: Στη «Λευκή Πόλη» όπου η ιστορία συναντά τη Μεσόγειο

Εξίσου σημαντικό στοιχείο της ταυτότητας της χώρας είναι η γαστρονομία και η ζωντανή μουσική της παράδοση – από το παραδοσιακό chaâbi μέχρι το σύγχρονο raï, το μουσικό είδος που γεννήθηκε στη δυτική Αλγερία και γνώρισε διεθνή απήχηση χάρη σε καλλιτέχνες όπως ο Khaled και ο Cheb Mami.
Η έμφαση που δόθηκε για δεκαετίες στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, σε συνδυασμό με την πολιτική αστάθεια της δεκαετίας του 1990, δεν επέτρεψαν την ανάπτυξη του μαζικού τουρισμού στη χώρα και μόλις τις τελευταίες δύο δεκαετίες γίνεται συστηματική προσπάθεια ανάδειξης των μνημείων, των ακτογραμμών και της περιοχής της Σαχάρας, ώστε να διεκδικήσει μια θέση στον τουριστικό χάρτη της Μεσογείου.

Αλγέρι, η «Λευκή Πόλη»

Το Αλγέρι αποτελεί ένα μοναδικό μωσαϊκό πολιτισμών. Φοίνικες, Ρωμαίοι, Άραβες, Βέρβεροι, Ανδαλουσιανοί πρόσφυγες, Οθωμανοί και Γάλλοι διαμόρφωσαν διαδοχικά την ταυτότητά του, δημιουργώντας ένα συναρπαστικό αρχιτεκτονικό και πολιτισμικό σύνολο που αποτυπώνει περισσότερα από 2000 χρόνια ιστορίας. Καθώς είναι κτισμένο αμφιθεατρικά σε διαδοχικούς λόφους που μοιάζουν να κατηφορίζουν προς τη Μεσόγειο, δημιουργεί την εντύπωση μιας πόλης που αναδύεται μέσα από τη θάλασσα. Στην κορυφή του δεσπόζει η Κάσμπα, ενώ χαμηλότερα αναπτύσσονται οι γειτονιές της γαλλικής αποικιακής περιόδου και το σύγχρονο λιμάνι. Τα κατάλευκα σπίτια που σκαρφαλώνουν στις πλαγιές αντανακλούν το έντονο μεσογειακό φως, χαρίζοντας στην πόλη το προσωνύμιο Alger la Blanche.

Για να κατανοήσετε καλύτερα όσα θα δείτε περιηγούμενοι στην πρωτεύουσα, είναι καλό να γνωρίζετε κάποια πράγματα για την ιστορία της – και ειδικά εκείνη της πιο πρόσφατης περιόδου. Η ίδρυση της πόλης επάνω στα ερείπια του αρχαίου Ικόσιουμ (Icosium), ενός φοινικικού και αργότερα ρωμαϊκού οικισμού, ανάγεται στον 10ο αιώνα. Από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα αποτέλεσε σημαντικό λιμάνι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έδρα των περίφημων κουρσάρων της Μπαρμπαριάς, οι οποίοι, με την άδειά των Οθωμανών έκαναν επιδρομές εναντίον ευρωπαϊκών εμπορικών πλοίων και παράκτιων οικισμών. Χάρη στη δράση τους, το Αλγέρι εξελίχθηκε σε μία από τις ισχυρότερες ναυτικές δυνάμεις της Μεσογείου για περισσότερους από 3 αιώνες.

Το 1830 η πόλη καταλήφθηκε από τους Γάλλους αποικιοκράτες και εξελίχθηκε σε διοικητικό κέντρο τους στη Βόρεια Αφρική. Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, βρέθηκε στο επίκεντρο του Πολέμου της Ανεξαρτησίας της Αλγερίας (1954-1962), της ένοπλης εξέγερσης του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης εναντίον της γαλλικής κυριαρχίας. Τότε η ιστορική Κάσμπα μετατράπηκε σε προπύργιο της αντίστασης, καθώς ο δαιδαλώδης ιστός, τα στενά σοκάκια και τα διασυνδεδεμένα σπίτια της πρόσφεραν ιδανικές κρυψώνες στους αγωνιστές, οι οποίοι τη χρησιμοποιούσαν ως βάση για τις μυστικές συναντήσεις τους, την οργάνωση των επιχειρήσεων και τη μεταφορά όπλων. Η προσπάθεια των Γάλλων αλεξιπτωτιστών να εξαρθρώσουν το δίκτυο του FLN οδήγησε στη Μάχη του Αλγερίου (1956-1957), μία από τις σημαντικότερες αστικές συγκρούσεις του αντιαποικιακού αγώνα και σύμβολο της αλγερινής αντίστασης. Αν και η μάχη κατέληξε στην επικράτηση των γαλλικών δυνάμεων, δεν ανέκοψε το κίνημα και τελικά, μετά από οκτώ χρόνια πολέμου, η Αλγερία απέκτησε την ανεξαρτησία της, στις 5 Ιουλίου 1962, τερματίζοντας 132 χρόνια γαλλικής αποικιοκρατίας.

Το Μακάμ Εσάχιντ και το μεγαλειώδες Μεγάλο Τέμενος της Αλγερίας

Το σπουδαιότερο τοπόσημο του Αλγερίου, το επιβλητικό Μακάμ Εσάχιντ -το Μνημείο των Μαρτύρων- είναι ορατό από πολλά σημεία της πόλης. Κατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα έχει ύψος 92 μέτρων και εγκαινιάστηκε το 1982, με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων από την ανεξαρτησία της χώρας. Ο σχεδιασμός του είναι έντονα συμβολικός: τρεις γιγάντιοι πυλώνες, που θυμίζουν φύλλα φοίνικα ή φτερά, ενώνονται στο επάνω τμήμα τους, σχηματίζοντας ένα ενιαίο μνημειακό σύνολο. Στη βάση κάθε πυλώνα δεσπόζει ένα χάλκινο άγαλμα μαχητή, το οποίο αντιπροσωπεύει διαφορετικές περιόδους της αλγερινής ιστορίας: τον αγώνα κατά της γαλλικής αποικιοκρατίας, τον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό του Πολέμου της Ανεξαρτησίας και τις σύγχρονες Ένοπλες Δυνάμεις. Στο κέντρο του μνημείου καίει η Αιώνια Φλόγα, σύμβολο της θυσίας όσων έχασαν τη ζωή τους για την ελευθερία της Αλγερίας και στο εσωτερικό του συγκροτήματος στεγάζεται το Εθνικό Μουσείο των Μουτζαχεντίν, αφιερωμένο στην ιστορία του αντιαποικιακού αγώνα, με φωτογραφικό υλικό, προσωπικά αντικείμενα και ιστορικά τεκμήρια.

Προς τα ανατολικά του ιστορικού κέντρου υψώνεται το Djamaa El Djazaïr, το Μεγάλο Τέμενος της Αλγερίας, ένα από τα πιο εντυπωσιακά σύγχρονα θρησκευτικά οικοδομήματα στον κόσμο. Δεν είναι απλώς αξιοθέατο, είναι προορισμός από μόνο του, καθώς αποτελεί σήμερα ένα από τα σημαντικότερα τοπόσημα της Αλγερίας και προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 2012, ολοκληρώθηκε το 2019 και τα επίσημα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν το 2024, έπειτα από καθυστερήσεις που προκάλεσαν η πανδημία και οι πολιτικές εξελίξεις στη χώρα. Το έργο υλοποιήθηκε με πρωτοβουλία του προέδρου Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, με στόχο να δημιουργηθεί ένα εμβληματικό μνημείο που θα εξέφραζε τη θρησκευτική, πολιτιστική και εθνική ταυτότητα της σύγχρονης Αλγερίας.

Το συγκρότημα, που κόστισε 890 εκατομμύρια (ή και περισσότερα) εκτείνεται σε περίπου 278.000 τ.μ. και αποτελεί το μεγαλύτερο τέμενος της Αφρικής και το τρίτο μεγαλύτερο στον κόσμο, μετά από τα δύο ιερότερα τεμένη του Ισλάμ στη Μέκκα και τη Μεδίνα. Το πιο χαρακτηριστικό του στοιχείο είναι ο μιναρές των 265 μέτρων, ο ψηλότερος στον κόσμο, που δεσπόζει στον ορίζοντα του Αλγερίου και διαθέτει παρατηρητήριο με πανοραμική θέα. Ιδιαίτερα υποβλητική είναι η τεράστια αίθουσα προσευχής με θόλο διαμέτρου 50 μέτρων και ύψους 70 μέτρων, ο οποίος στηρίζεται σε 618 οκταγωνικούς κίονες. Οι τοίχοι κοσμούνται με περίπου έξι χιλιόμετρα καλλιγραφικών επιγραφών, χαραγμένων με λέιζερ, που περιλαμβάνουν στίχους και αποσπάσματα από το Κοράνι σε περίτεχνη αραβική γραφή. Το λευκό μάρμαρο, το ξύλο και τα διακριτικά γεωμετρικά μοτίβα δημιουργούν έναν χώρο λιτό αλλά επιβλητικό, όπου κυριαρχούν το απαλό φυσικό φως, η συμμετρία και η αίσθηση γαλήνης.

Το συγκρότημα δεν είναι μόνο χώρος λατρείας: περιλαμβάνει μουσείο τέχνης, μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Αφρικής, Ανώτατη Σχολή Ισλαμικών Σπουδών, συνεδριακό κέντρο και ερευνητικά ιδρύματα. Αξίζει να πούμε ότι το Μεγάλο Τέμενος δεν το υποδέχθηκαν όλοι με ενθουσιασμό. Από την πρώτη στιγμή της κατασκευής του υπήρξαν έντονες συζητήσεις στην αλγερινή κοινωνία και κάποιοι το αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό ως ένα υπερφιλόδοξο έργο προσωπικής προβολής του προέδρου Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, και ιδιαίτερα δαπανηρό, υποστηρίζοντας ότι οι οικονομικοί πόροι θα μπορούσαν να είχαν κατευθυνθεί σε κοινωνικές υποδομές, όπως νοσοκομεία και σχολεία.

Τα εμβληματικά λευκά κτίρια του Αλγερίου

Η κατάκτηση της πόλης από τους Γάλλους το 1830 άλλαξε ριζικά την εικόνα της, καθώς γύρω από την οθωμανική Κάσμπα αναπτύχθηκε μια νέα ευρωπαϊκή συνοικία με μεγάλες λεωφόρους, πλατείες και δημόσια κτίρια, σχεδιασμένα σύμφωνα με τα Παρισινά πρότυπα. Στις αρχές του 20ού αιώνα επικράτησε το νεομαυριτανικό αρχιτεκτονικό στυλ, που συνδύαζε το μνημειακό γαλλικό ύφος, με στοιχεία της αραβοανδαλουσιανής και οθωμανικής αρχιτεκτονικής -όπως χαρακτηριστικές καμάρες σε σχήμα πετάλου, περίτεχνα αραβουργήματα, θόλους και στοές. Το νεομαυριτανικό στυλ δεν προέκυψε τυχαία: προωθήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Γάλλο γενικό κυβερνήτη Charles Jonnart, ο οποίος επιδίωξε τα νέα δημόσια κτίρια να ενσωματώνουν στοιχεία της τοπικής αρχιτεκτονικής, ώστε να αποπνέουν έναν χαρακτήρα περισσότερο συνδεδεμένο με την Αλγερία, παρά με τη μητροπολιτική Γαλλία.

Τα σημαντικότερα δείγματα αυτής της αρχιτεκτονικής συγκεντρώνονται στο κέντρο της πόλης, γύρω από την πλατεία Grande Poste, τη λεωφόρο Didouche Mourad και τις λεωφόρους Mohamed Khemisti και Mustapha Benboulaïd. Το πιο εμβληματικό κτίριο είναι αναμφίβολα η Grande Poste, το Κεντρικό Ταχυδρομείο του Αλγερίου που θεωρείται αριστούργημα νεομαυριτανικού ρυθμού. Η κατάλευκη πρόσοψή του, με τις τρεις μεγάλες πεταλόμορφες αψίδες, τη διώροφη στοά, τα μαρμάρινα σκαλοπάτια και τον πλούσιο γλυπτό διάκοσμο, το έχει αναδείξει σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της αλγερινής πρωτεύουσας. Σήμερα στεγάζει το Μουσείο Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών. Λίγο ψηλότερα δεσπόζει το Παλάτι της Κυβέρνησης: ήταν η έδρα της γαλλικής αποικιακής διοίκησης και μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας το 1962 συνέχισε να χρησιμοποιείται από το νέο κράτος, γεγονός που του προσδίδει ιδιαίτερο συμβολισμό στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.

Κατά μήκος της εμβληματικής λεωφόρου Didouche Mourad διατηρούνται πολυώροφα κτίρια κατοικιών της Belle Εpoque, με λευκές προσόψεις, μπαλκόνια από σφυρήλατο σίδηρο, στοές και πλούσια διακοσμημένα υπέρθυρα, που θυμίζουν τις μεγάλες λεωφόρους του Παρισιού. Εδώ χτυπά η καθημερινή ζωή του κέντρου, καθώς η λεωφόρος είναι γεμάτη καφέ, βιβλιοπωλεία, καταστήματα και εστιατόρια. Σε μικρή απόσταση, η πολύβουη αγορά Meissonier προσφέρει μια αυθεντική εικόνα της πόλης, με πάγκους γεμάτους μπαχαρικά, ελιές, χουρμάδες, φρέσκα φρούτα, παραδοσιακές φορεσιές και τοπικά προϊόντα. Η περιήγηση στο αποικιακό κέντρο ολοκληρώνεται ιδανικά στην Corniche, την παραλιακή ζώνη, όπου οι κάτοικοι συνηθίζουν να απολαμβάνουν τον περίπατό τους, τον καφέ ή το δείπνο τους με θέα στη Μεσόγειο.

Η Παναγία που ενώνει χριστιανούς και μουσουλμάνους

Στη συνοικία Bologhine, περίπου 4 χιλιόμετρα από το Κεντρικό Ταχυδρομείο, σε ένα ύψωμα 124 μέτρων πάνω από τη θάλασσα βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά μνημεία του Αλγερίου, η Βασιλική της Παναγίας της Αφρικής (Notre-Dame d’Afrique). Η θέση της επιλέχθηκε ώστε να δεσπόζει πάνω από τον κόλπο γι’ αυτό και είναι ορατή από μεγάλο μέρος της παραλιακής ζώνης. Ο επιβλητικός νεοβυζαντινός ναός, που εγκαινιάστηκε το 1872 έπειτα από πολυετείς εργασίες, ξεχωρίζει για τον χαρακτηριστικό θόλο του, τα περίτεχνα ψηφιδωτά και τα πολύχρωμα βιτρό, αποτελώντας ένα από τα σημαντικότερα δείγματα εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής της γαλλικής αποικιακής περιόδου.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η επιγραφή που δεσπόζει στην αψίδα του ιερού: «Notre-Dame d’Afrique, priez pour nous et pour les musulmans» («Παναγία της Αφρικής, προσευχήσου για εμάς και για τους μουσουλμάνους»). Η φράση αυτή, εξαιρετικά ασυνήθιστη για καθολικό ναό του 19ου αιώνα, αποτελεί ένα μήνυμα ειρηνικής συνύπαρξης και αλληλοσεβασμού χριστιανών και μουσουλμάνων, αντανακλώντας τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα που είχε το Αλγέρι διαχρονικά.

Κάσμπα, η ιστορική καρδιά του Αλγερίου

Στενά σοκάκια, αδιέξοδα και αμέτρητα σκαλιά, ερειπωμένα λαϊκά σπίτια δίπλα σε επιβλητικά οθωμανικά αρχοντικά, μικρά τεμένη, πολύχρωμες τοιχογραφίες, ξύλινες πόρτες που οδηγούν σε δροσερές εσωτερικές αυλές, απλωμένες μπουγάδες πάνω από τα καλντερίμια, παλιές κρήνες με αραβουργήματα, παιδιά που παίζουν μπάλα, γυναίκες με παραδοσιακές μαντίλες και λευκές μπούργκες, μικρά καφενεία και μαγαζιά με κάθε λογής εμπορεύματα. Aυτή είναι η εικόνα της Κάσμπα του Αλγερίου όπου, σε αντίθεση με πολλές αραβικές πόλεις, το εμπόριο δεν συγκεντρώνεται σε ένα μεγάλο παζάρι, αλλά τα μικρομάγαζα ξεδιπλώνονται κατά μήκος των στενών δρόμων, αποτελώντας αναπόσπαστο μέρος της ζωής κάθε γειτονιάς.

Η αντίθεση ανάμεσα στα αναστηλωμένα παλάτια και τεμένη δίπλα σε εγκαταλελειμμένα χαμόσπιτα και κτίρια που φέρουν έντονα τα σημάδια του χρόνου ίσως σας ξενίσει, όμως είναι κι αυτή μέρος της αυθεντικότητας της παλιάς πόλης, η οποία εδώ και δεκαετίες βρίσκεται στο επίκεντρο εκτεταμένων προγραμμάτων αποκατάστασης. Η εξαιρετική ιστορική και αρχιτεκτονική της αξία αναγνωρίστηκε το 1992, όταν εντάχθηκε στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, ως ένα από τα σημαντικότερα σωζόμενα παραδείγματα οθωμανικής πολεοδομίας στη Βόρεια Αφρική.

Στην καρδιά της Κάσμπα δεσπόζει ένα αρχιτεκτονικό στολίδι, το τέμενος Ketchaoua, ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά μνημεία του Αλγερίου. Χτισμένο κατά την οθωμανική περίοδο και ανακατασκευασμένο στα τέλη του 18ου αιώνα, ξεχωρίζει για την αρμονική σύνθεση οθωμανικών, μαυριτανικών και βυζαντινών στοιχείων, με τους δίδυμους οκταγωνικούς μιναρέδες, τα πεταλόμορφα τόξα, τους μαρμάρινους κίονες και τον περίτεχνο εσωτερικό του διάκοσμο. Η ιστορία του αντικατοπτρίζει τις περιπέτειες της πόλης: κατά τη γαλλική αποικιοκρατία μετατράπηκε στον Καθεδρικό του Αγίου Φιλίππου και, μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας το 1962, επανήλθε στη χρήση του ως τέμενος.

Πολύ κοντά στο Ketchaoua θα βρείτε το Εθνικό Μουσείο Λαϊκών Τεχνών και Παραδόσεων, που στεγάζεται στο περίφημο Dar Khdaoudj El Amia. Αφηγείται την παραδοσιακή ζωή στην Αλγερία μέσα από συλλογές με κοσμήματα, κεραμικά, χαλιά, ξυλόγλυπτα, υφαντά, ενδυμασίες και αντικείμενα λαϊκής τέχνης. Το αρχοντικό με τις μαρμάρινες αυλές, τις ξυλόγλυπτες οροφές και τα περίτεχνα πλακάκια, συγκαταλέγεται στα ωραιότερα δείγματα οθωμανικής αρχιτεκτονικής της Κάσμπα. Ανάμεσα στα σημαντικότερα μνημεία της Κάσμπα ξεχωρίζουν επίσης το Παλάτι του Ντέι (Dar es-Sultan), κατοικία των τελευταίων οθωμανών διοικητών, Παλάτι των Ράις, ένα συγκρότημα τριών ανακτόρων του 16ου και 18ου αιώνα στο κατώτερο σημείο της παλιάς πόλης που σήμερα λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο, καθώς και τα αρχοντικά Dar Mustapha Pacha και Dar Aziza.

Επίσκεψη στα μουσεία

Η πολιτιστική ζωή του Αλγερίου αντικατοπτρίζεται στα εξαιρετικά μουσεία που είναι διάσπαρτα σε όλη την πόλη. Ξεχωριστή θέση κατέχει το Εθνικό Μουσείο Προϊστορίας και Εθνογραφίας Bardo, το οποίο στεγάζεται σε ένα εντυπωσιακό οθωμανικό μέγαρο του τέλους του 18ου αιώνα. Οι συλλογές παρουσιάζουν την ιστορία της ανθρώπινης παρουσίας στην Αλγερία, από την Παλαιολιθική και τη Νεολιθική εποχή έως τους ιστορικούς χρόνους. Εκτίθενται λίθινα εργαλεία, προϊστορικά ευρήματα, βραχογραφίες της Σαχάρας, ταφικά κτερίσματα και η περίφημη συλλογή από τον τάφο της βασίλισσας των Τουαρέγκ Tin Hinan. Στο εθνογραφικό τμήμα θα δείτε παραδοσιακές ενδυμασίες, κοσμήματα, κεραμικά, όπλα, ξυλόγλυπτα και αντικείμενα της καθημερινής ζωής από διάφορες περιοχές της Αλγερίας.

Σε μικρή απόσταση βρίσκεται το Εθνικό Μουσείο Αρχαιοτήτων και Ισλαμικής Τέχνης, το παλαιότερο της Αλγερίας, που ιδρύθηκε το 1897. Οι συλλογές του περιλαμβάνουν γλυπτά, ψηφιδωτά, επιγραφές και αντικείμενα από τη φοινικική, ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο, καθώς και εξαιρετικά δείγματα ισλαμικής καλλιγραφίας, κεραμικής, μεταλλοτεχνίας και ξυλογλυπτικής. Στις πλαγιές του λόφου Χάμμα, δεσπόζει το Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών, ένα από τα σημαντικότερα της αφρικανικής ηπείρου. Η συλλογή του αριθμεί περισσότερα από 8.000 έργα, από την Αναγέννηση έως τη σύγχρονη εποχή, με δημιουργίες μεγάλων Ευρωπαίων καλλιτεχνών, όπως οι Ντελακρουά, Ρενουάρ, Ματίς, Κορό, Πισαρό και Ροντέν, αλλά και σημαντικών Αλγερινών ζωγράφων και γλυπτών. Από τις βεράντες του μουσείου η θέα προς τον κόλπο του Αλγερίου είναι εξαιρετική.

Η καταπράσινη όαση της πρωτεύουσας

Ο Βοτανικός Κήπος Jardin d’Essai du Hamma αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ιστορικούς βοτανικούς κήπους της Μεσογείου. Δημιουργήθηκε το 1832 ως χώρος εγκλιματισμού φυτών και εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο βοτανικής έρευνας και διατήρησης της φυτικής βιοποικιλότητας. Απλώνεται σε 32 εκτάρια και χωρίζεται στον γαλλικό κήπο, με τη συμμετρική σύνθεση και την εμβληματική λεωφόρο των βασιλικών φοινίκων και στον αγγλικό κήπο, που έχει πιο φυσική σχεδόν τροπική μορφή. Οι εντυπωσιακές δενδροστοιχίες, οι αιωνόβιες δράκαινες, οι γιγάντιοι φίκοι με εμφανείς ρίζες, οι πυκνές στοές από μπαμπού και η γαλήνια λίμνη του αγγλικού κήπου δημιουργούν την αίσθηση ότι βρίσκεστε σε μια μικρή ζούγκλα, λίγα μόλις λεπτά από το πολύβουο κέντρο του Αλγερίου. Ανάμεσα στα πιο γνωστά αξιοθέατα του πάρκου ξεχωρίζει η γιγαντιαία Ficus macrophylla, γνωστή ως «Δέντρο του Ταρζάν», καθώς κάτω από τα εντυπωσιακά εναέρια ριζώματά της γυρίστηκαν σκηνές της ταινίας Tarzan the Ape Man το 1932.

Εξαιρετική γαστρονομία

Η κουζίνα του Αλγερίου αποτελεί έναν γευστικό καθρέφτη της ιστορίας του. Για αιώνες, η πρωτεύουσα υπήρξε σταυροδρόμι πολιτισμών, όπου συναντήθηκαν οι βερβερικές παραδόσεις με τις αραβικές, οθωμανικές, ανδαλουσιανές και μεσογειακές επιρροές. Η γαλλική παρουσία συμπλήρωσε αυτό το μωσαϊκό, αφήνοντας έντονο αποτύπωμα στην αρτοποιία, τη ζαχαροπλαστική και την κουλτούρα των καφέ. Το αποτέλεσμα είναι μια κουζίνα πλούσια σε αρώματα και μπαχαρικά, που βασίζεται στο σιμιγδάλι, στα λαχανικά, στα όσπρια, στο ελαιόλαδο, στα αρωματικά βότανα, στα ψάρια της Μεσογείου, στα κρέατα και τα πουλερικά – κυρίως αρνί και κοτόπουλο

Περιηγούμενοι στους δρόμους της πόλης θα βρείτε στέκια street food για να δοκιμάσετε το δημοφιλέστατο mhadjeb, τις λεπτές, χειροποίητες πίτες από σιμιγδάλι, γεμισμένες με ντομάτα, κρεμμύδι και πιπεριές, που ψήνονται σε μεταλλική πλάκα. Εξίσου αγαπημένη είναι η αλγερινή coca, μια αλμυρή πίτα ισπανικής καταγωγής, ιδιαίτερα διαδεδομένη στις δυτικές περιοχές της χώρας αλλά και στην πρωτεύουσα, συνήθως γεμισμένη με καραμελωμένα κρεμμύδια, ντομάτα, πιπεριές και τόνο ή αντζούγιες.

Κυρίαρχη θέση στο τραπέζι κατέχει το κουσκούς, το εθνικό πιάτο της Αλγερίας, του οποίου οι γνώσεις, οι πρακτικές και οι παραδόσεις εγγράφηκαν το 2020 στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Σερβίρεται με λαχανικά, αργομαγειρεμένο αρνί ή κοτόπουλο και αρωματικό ζωμό. Από τις πιο χαρακτηριστικές σπεσιαλιτέ είναι επίσης η chakhchoukha, λεπτές λωρίδες από παραδοσιακή πίτα που αναμειγνύονται με πικάντικη σάλτσα ντομάτας και κρέας, καθώς και τα rechta, τα χειροποίητα ζυμαρικά στον ατμό, που συνοδεύονται από λευκή σάλτσα με κοτόπουλο, ρεβίθια και κανέλα.

Η θέση του Αλγερίου στις ακτές της Μεσογείου εξηγεί και την παρουσία φρέσκων ψαριών στα μενού των εστιατορίων. Οι ψητές σαρδέλες, αρωματισμένες με σκόρδο, κύμινο και λεμόνι, συγκαταλέγονται στα πιο χαρακτηριστικά πιάτα, ενώ ιδιαίτερα δημοφιλή είναι και τα chwa, μικρά σουβλάκια από μαριναρισμένο αρνί ή μοσχάρι που ψήνονται στα κάρβουνα. Οι γαστρονομικές εμπειρίες ολοκληρώνονται με το Selecto, το εμβληματικό αναψυκτικό της Αλγερίας που παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1907 με την ονομασία Victoria. Εχει χαρακτηριστικό σκούρο χρώμα και μια μοναδική, γλυκόπικρη γεύση, που συνδυάζει φυσικά αρώματα μήλου και καραμέλας.

Τα παραδοσιακά εστιατόρια της Κάσμπα και του ιστορικού κέντρου σερβίρουν κλασικές αλγερινές συνταγές, ενώ στις συνοικίες Didouche Mourad, Hydra και El Biar θα βρείτε σύγχρονα εστιατόρια και μπιστρό που συνδυάζουν την τοπική παράδοση με δημιουργικές προτάσεις. Για αυθεντικές γεύσεις street food αξίζει να αναζητήσετε τα μικρά αρτοποιεία, τις αγορές και τα υπαίθρια ψητοπωλεία γύρω από την Κάσμπα και το κέντρο της πόλης, όπου το mhadjeb, τα chwa και άλλες τοπικές σπεσιαλιτέ παρασκευάζονται μπροστά στα μάτια των περαστικών.

Διαβάστε ακόμα:

4 εμπειρίες που αποδεικνύουν ότι το κεντρικό Μαρόκο είναι ένας ονειρεμένος προορισμός

5 ταξίδια ζωής σε Ασία, Αφρική, Νότια Αμερική, Ινδία

Μαρακές: Η θρυλική «Κόκκινη Πόλη» του Μαρόκου