Οι παράξενες ημέρες του καλοκαιριού. Εμφανίζονται και επιστρέφουν διαρκώς στο νου, στη μνήμη αλλά και στις λεπτομέρειές τους ακριβώς τότε όπου έρχεται η συνειδητοποίηση πως και αυτό το καλοκαίρι έχει περάσει.
Η Χώρα της Σερίφου έχει δύο θέες. Τη δική της, καθώς την κοιτά κάποιος από μακριά, από όποια γωνιά, κάτω, χαμηλά. Και αυτή τη θέα που προσφέρει από τα απόκρημνα του Κάστρου, ψηλά, στην κορυφή, περιμετρικά, τη χρυσή ποδιά της θάλασσας στο καθαρό φως του Αιγαίου, τις σκιές από τις βραχονησίδες τριγύρω, πιο κοντά αλλά και μακρύτερα, πιο αχνά, τα άλλα νησιά, σύμφωνα με την άδεια που δίνει η καθάρια ατμόσφαιρα.
Τους νιώθεις, τους οικισμούς των νησιών, όταν τους περπατάς, όταν βαδίζεις τα σοκάκια, όταν νιώθει το σώμα την αντίσταση της ανηφόρας, όταν το βάρος του σώματος πασχίζει να ελαφρύνει λίγο, σύμφωνα με τις επιθυμίες του χειμώνα. Τις νιώθεις τις Χώρες των νησιών αλλά και τους οικισμούς τους, όταν συναντάς τους ντόπιους να κινούνται σαν ελεύθεροι πια, στα οικεία μέρη, αυτά που μένουν ανοιχτά και τους υπόλοιπους μήνες.
Τα σοκάκια έχουν δημιουργικές, αρχιτεκτονικές γραμμές της σκιάς κάτω από τη δύναμη του πλάγιου ήλιου του φθινοπώρου. Οι μυρωδιές στον αέρα έχουν θύμησες σπιτικές, αργού μαγειρέματος, μικρής ποσότητας, οικογενειακής. Έχουν πάρει τη θέση των αρωμάτων των αντιηλιακών.
Κάπου κάπου εμφανίζεται ένα κλειστό με λεπτές φλούδες ξύλου στα παράθυρα, κατάστημα, σε στάτους ανάπαυσης χειμερινής, συντήρησης, μέχρι την επόμενη στιγμή της έναρξης της μεγάλης επισκεψιμότητας, ήσυχο τώρα, χωρίς το θρόισμα των μικρών χαρτιών που κρέμονται από σύρμα με μανταλάκια μέχρι να ικανοποιηθούν. Ένα νεύμα, μια παραγγελία, ένα χαμόγελο, ταχύτητα, λίγες σκέψεις, ή και πολλές αλλά ίδιες. Οι σκιές και ο ήλιος λειτουργούν σαν την εναλλαγή των εποχών, ζέστη πολλή κάτω από το φως, ψύχρα και ανατρίχιασμα κάθε φορά που καλύπτει το σώμα η σκιά κάποιου κτιρίου.
Ένα παιδί τρέχει στο πλακόστρωτο μπροστά από την εκκλησία της Κάτω Χώρας, μια ηλικιωμένη αλλά στιβαρή γυναίκα βγαίνει από την μεγάλη πόρτα χωρίς να κρατιέται από την κουπαστή. Έχει πάρει τη θέση της νέας, χρωματιστά ντυμένης επισκέπτριας που τραβάει φωτογραφίες για να θυμάται, έστω και λίγο, την καθημερινότητα άλλων ανθρώπων. Σαν την αφίσα της καμπάνιας του Ε.Ο.Τ., χρόνια πολλά πίσω, όπου ο χρόνος, η εποχή αλλά ακόμη και αυτός ο ακούσιος πρωταγωνιστής, καταγράφηκε για πάντα ως η εικόνα της Ελλάδας την οποία όλοι έμαθαν να αγαπούν.
Αλλά και, τόσο επικίνδυνα, έχουν αρχίσει να ξεχνούν. Στο μεγάλο ανηφορικό σοκάκι, από την πλατεία στη διασταύρωση μέχρι ψηλά, μπροστά στο δημαρχείο, οπλές από ιπποειδή ακούγονται, με ηχώ σεβασμού προς τα όμορφα τετράποδα καθώς χρησιμεύουν για τη διευκόλυνση της μεταφοράς των απαραίτητων εμπορευμάτων, των προμηθειών αλλά και λαχανικών και λουλουδιών από τη μια γειτονιά στην επόμενη.
Ένα μικρό γκρουπ μουσικών, παίζοντας λαϊκά και ρεμπέτικα, είχαν ως πόστο ένα από τα πιο φαρδιά σημεία του ανηφορικού δρόμου τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, γεμίζοντας με ήχους, διάθεση αλλά και κόσμο πολύ το σημείο, ενώνοντας την ελληνικότητα με τη χρωματιστή από φώτα, ροζ διακοσμητικές πινακίδες και γεμάτη από κουλτούρες από όλον τον πλανήτη σύγχρονη καλοκαιρινή πραγματικότητα.
Εναλλαγή στιγμών στις ζωές των ανθρώπων, επιθυμίες, προσδοκίες, μικρές απολαύσεις, χαρές αλλά και απογοητεύσεις, νέα σχέδια αλλά και απελευθέρωση, επαναλήψεις και εκπλήξεις, όλα όσα χαρακτηρίζουν το ελληνικό καλοκαίρι πλανώνται ακόμη και τώρα, λίγες ημέρες πριν την άφιξη του χειμώνα της αλήθειας και της πραγματικότητας, πάνω από τις λευκές, τετράγωνες και παραλληλόγραμμες στέγες.
Η Χώρα της Σερίφου, καθαρή, πανέμορφη με την κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική της, απροσδιόριστης ηλικίας μέσα στο ταξίδι της στο χρόνο, φιλόξενη, ολόλευκη μέσα στο χωμάτινο γεωλογικό περιβάλλον της περιοχής, σαν ψέμα οπτικό, πολύτιμο, είναι ένα πάντρεμα της λαογραφίας και της παράδοσης με το σύγχρονο τρόπο ζωής στην εναλλαγή των εποχών. Χρόνο με το χρόνο. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.
Διαβάστε ακόμα:
Διακοπές στη Σέριφο: Βουτιές στις ωραιότερες παραλίες της
Αποστολή στη Σέριφο: 9 προτάσεις για νόστιμο φαγητό στο όμορφο νησί των Δυτικών Κυκλάδων
