Όλα ξεκίνησαν από μια αυθόρμητη πρόταση των φίλων. Αντί να συναντηθούμε για καφέ, γιατί να μη φύγουμε για μια μονοήμερη εκδρομή; Το πρότζεκτ μεταφέρθηκε για άλλη μέρα και ξαφνικά ολόκληρη η ημέρα μάς ανήκε.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα παύσης στο τηλέφωνο, η ίδια ιδέα ακούστηκε σχεδόν ταυτόχρονα και από τις δύο πλευρές: «Κατεβαίνουμε στη Συγγρού, νοικιάζουμε αυτοκίνητο από την Avis και φύγαμε;». Ένα ακόμη τηλεφώνημα στην υπόλοιπη παρέα, για να δούμε ποιος προλάβαινε να μας ακολουθήσει, και λίγο αργότερα η ομάδα είχε συμπληρωθεί.
Ραντεβού, λοιπόν, στον σταθμό του μετρό «Συγγρού Φιξ», όπου στο επίπεδο -1 βρίσκεται το γραφείο της Avis. Σε λίγα λεπτά μάς περίμενε ένα άνετο αυτοκίνητο έτοιμο να μας πάει όπου αποφασίζαμε. Την προηγούμενη φορά είχαμε κινηθεί προς τα δυτικά και τα νότια, οπότε αυτή τη φορά επιλέξαμε τον Βορρά. Λίγο μετά το Σχηματάρι, βγήκαμε από την Εθνική Οδό και μπήκαμε στο επαρχιακό δίκτυο. Εκεί, άλλωστε, βρίσκεται συχνά το πραγματικό ενδιαφέρον ενός ταξιδιού. Οι εθνικές οδοί είναι φτιαγμένες για να φτάσεις γρήγορα στον προορισμό σου, ενώ εμείς θέλαμε να χαρούμε όσα θα συναντούσαμε στη διαδρομή. Μια παράξενη σπηλιά στην απέναντι πλευρά του δρόμου μάς τράβηξε το βλέμμα και σταματήσαμε για να την εξερευνήσουμε.
Λίγο πιο κάτω, χωράφια με στάχυα απλώνονταν ως εκεί που έφτανε το μάτι, όπως ήταν αναμενόμενο σε μια κατεξοχήν αγροτική περιοχή. Το χρυσαφί χρώμα των σταχυών, σε συνδυασμό με τις πράσινες πλαγιές, σχημάτιζε ένα τοπίο που θύμιζε τις παλιές εικόνες φόντου των Windows και ξυπνούσε τη νοσταλγία μιας άλλης εποχής.
Αρβανίτσα και Ελικώνας, η αγαπημένη στάση
Με αυτή τη διάθεση νοσταλγίας, ανηφορίσαμε προς την Αρβανίτσα και τον Ελικώνα, ακολουθώντας μια διαδρομή που επιλέγουμε σχεδόν κάθε φορά που βρισκόμαστε στην περιοχή. Είτε κατευθυνόμαστε προς τη Λιβαδειά είτε προς την Αράχωβα και τους Δελφούς, προτιμούμε να περνάμε μέσα από αυτό το πυκνό δασικό τοπίο. Η θερμοκρασία πέφτει αισθητά, ο αέρας γεμίζει από τις μυρωδιές του δάσους και το τοπίο αποκτά ολοένα πιο ορεινό χαρακτήρα. Η διαδρομή περνά από την Αγία Τριάδα και την Αγία Άννα, πριν καταλήξει στην Αρβανίτσα.
Μέχρι πέρυσι, στην Αρβανίτσα διοργανωνόταν το Φεστιβάλ Δάσους και ο κόσμος έστηνε, ουσιαστικά, ένα μικρό αυτοσχέδιο χωριό μέσα στο δάσος. Το ξέφωτο με το αναψυκτήριο μετατρεπόταν σε τόπο συνάντησης, η μουσική ακουγόταν ανάμεσα στα δέντρα, ενώ κάθε σημείο του δάσους γινόταν προσωρινή γειτονιά για τους επισκέπτες του τριημέρου. Κατεβαίνοντας από την Αρβανίτσα, το πρώτο χωριό που συναντά κανείς μετά την Αγία Άννα είναι το Κυριάκι. Ένα χωριό ορεινό στην όψη και στον χαρακτήρα, αν και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα, όπου τα αρβανίτικα εξακολουθούν να μιλιούνται από τους κατοίκους. Μετά το Κυριάκι, στον δρόμο προς το Δίστομο και περίπου στα μισά της διαδρομής, βρίσκεται η Μονή του Οσίου Λουκά.
Άσπρα Σπίτια, ένα κομμάτι νησιού μέσα στη στεριά
Από εκεί φτάσαμε στο Δίστομο και συνεχίσαμε κατευθείαν προς την παραλία. Ένας οικισμός στον χάρτη, με το όνομα Άσπρα Σπίτια, είχε ήδη κινήσει την περιέργειά μας. Παραθαλάσσιος και ολόλευκος, όπως προδίδει και η ονομασία του, μοιάζει να έχει σχεδιαστεί με απόλυτη ακρίβεια. Πρόκειται για έναν οικισμό φτιαγμένο από το μηδέν, με προσανατολισμό προς τη θάλασσα και κάθετους δρόμους που καταλήγουν όλοι σε αυτήν. Η πρώτη αίσθηση είναι πως ξαφνικά βρίσκεσαι σε κάποιο νησί και όχι στη Στερεά Ελλάδα. Γήπεδα τένις, πλατείες, σχολεία, κλειστό γήπεδο μπάσκετ, γήπεδο ποδοσφαίρου και μια παραλία με βότσαλο συνθέτουν την εικόνα ενός οργανωμένου παραθαλάσσιου οικισμού, όπου η καθημερινότητα μοιάζει αμέσως πιο ανάλαφρη. Ο χρόνος εδώ φαίνεται να περνά πιο ήρεμα, σαν ο τόπος να έχει υιοθετήσει τη δική του ταχύτητα.
Αντίκυρα: Θάλασσα, βουνό και χαλαροί ρυθμοί
Βόλτα στην Αντίκυρα, λοιπόν, αλλά πρώτα φαγητό σε ένα ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα, αφού καμία εξερεύνηση δεν ξεκινά με άδειο στομάχι. Η Αντίκυρα, όπως και τα Άσπρα Σπίτια, δημιουργεί την αίσθηση ενός νησιωτικού τόπου, παρότι βρίσκεται στη Στερεά Ελλάδα, στον νομό Βοιωτίας. Η καλύτερη θέα προς τον μικρό αυτόν κόλπο του Κορινθιακού ανοίγεται από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Ο φάρος και η βόλτα στο μικρό λιμάνι συγκαταλέγονται στις αγαπημένες επιλογές των επισκεπτών, ενώ ένα γεύμα σε κάποια από τις παραθαλάσσιες ταβέρνες, με φρέσκο ψάρι ή προσεγμένα κρεατικά, είναι στάση υποχρεωτική.
Η γειτνίαση της θάλασσας με το βουνό αποτυπώνεται και στα προϊόντα της περιοχής, από τα κηπευτικά, τα κρέατα και τα τυριά μέχρι τα ψάρια που φέρνουν καθημερινά οι ντόπιοι ψαράδες. Για βουτιά, ο κολπίσκος του Αγίου Ισιδώρου και η παραλία στα Άσπρα Σπίτια, με ένα παγωτό να ακολουθεί μετά το μπάνιο, αποτελούν δύο ασφαλείς επιλογές. Μείναμε για λίγο να παρατηρούμε μια παρέα μικρών ψαράδων, γύρω στα δέκα, με όλη την προσήλωση και τον ενθουσιασμό της ηλικίας τους στραμμένα στην πρώτη καλή ψαριά της ημέρας.
Ένας κτηνοτρόφος, ένας μελισσοκόμος και μια κερήθρα δώρο
Στον δρόμο της επιστροφής, η ελευθερία που μας έδινε το αυτοκίνητο της Avis μάς επέτρεψε να σταματήσουμε χωρίς δεύτερη σκέψη, όταν συναντήσαμε δύο ανθρώπους της περιοχής, έναν κτηνοτρόφο και έναν μελισσοκόμο από το Κυριάκι. Μιλήσαμε μαζί τους για την αγάπη τους για τη φύση και το βουνό και φύγαμε με γεμάτα χέρια: ο αγαπητός Νίκος μάς χάρισε από το μελίσσι του μια ολόκληρη κερήθρα. Η ζωντάνια στο βλέμμα του και η ανεπιτήδευτη γενναιοδωρία του έγιναν μία από τις ωραιότερες αναμνήσεις της ημέρας.
Η επιστροφή μέσα από μια διαφορετική διαδρομή
Για την επιστροφή αποφασίσαμε να κινηθούμε νοτιοανατολικά, ακολουθώντας έναν δρόμο που δεν είχαμε διασχίσει ξανά. Οι πλαγιές γύρω μας ήταν χρυσαφένιες κάτω από το τελευταίο φως της ημέρας. Αν είχαμε περισσότερο χρόνο, θα κατεβαίναμε και προς την ακτή. Η παραμονή μας, όμως, στους παραθαλάσσιους οικισμούς είχε κρατήσει περισσότερο από όσο υπολογίζαμε, και μάλλον αυτή ήταν η μεγαλύτερη πολυτέλεια της εκδρομής. Να μη χρειάζεται να κοιτάζεις διαρκώς την ώρα.
Το ηλιοβασίλεμα μάς συνόδευσε στα τελευταία χιλιόμετρα, καθώς από τα παράθυρα του αυτοκινήτου της Avis βλέπαμε το τοπίο της Βοιωτίας να αλλάζει χρώμα κάτω από το φως του δειλινού. Επιστρέψαμε στην Αθήνα γεμάτοι εικόνες, ξεκούραστοι και με εκείνη την ευχάριστη κούραση που αφήνει μια ημέρα στον δρόμο. Οι εκδρομές μάς θυμίζουν ότι μερικές φορές αρκεί να αλλάξεις κατεύθυνση, για να επιστρέψεις στην καθημερινότητα με διαφορετική διάθεση. Η άμεση εξυπηρέτηση της Avis έκανε την απόφαση της τελευταίας στιγμής εύκολη και χάρισε στη διαδρομή τον αυθορμητισμό που θέλαμε. Μέχρι την επόμενη εξόρμηση.
Διαβάστε ακόμα:
Τα γιγάντια Δρακόσπιτα της Νότιας Εύβοιας: Ακόμα ένα αρχαιολογικό μυστήριο
