Γενικά προσπαθώ να αποφεύγω τα κλισέ, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένες καταστάσεις που αντικειμενικά σε οδηγούν σε μια τέτοια «παγίδα». Για παράδειγμα: «μόνο στην Ελλάδα μπορείς την ίδια μέρα να κάνεις χειμερινό και θαλάσσιο σκι». Κλισέ; Αφόρητο μεν, αληθινό δε. Δεύτερο παράδειγμα, για να έρθουμε στο θέμα μας: «μόνο στην Ελλάδα μπορείς την ίδια μέρα να βουτήξεις στη θάλασσα και σε περίπου μία ώρα να κάνεις τις απλωτές σου σε μία ορεινή λίμνη». Σωστό. Ή και σε δύο, θα προσθέσω.
Και για να αποδείξουμε του λόγου το αληθές, να ’μαστε μέσα σε ένα από τα πιο κατάλληλα για off road διαδρομές αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά, σε μία τιμή που δεν θα σου πάρει το σκαλπ, ένα ανανεωμένο τετρακίνητο Suzuki Vitara Hybrid, να ταξιδεύουμε στην Ολυμπία Οδό, δίπλα ακριβώς στον Κορινθιακό, με στόχο τη λίμνη Τσιβλού, τη Ζαρούχλα και τελικά, μέσα από ένα εκπληκτικό σε ομορφιά αλλά «σοβαρό» σε δυσκολία χωματόδρομο, να καταλήξουμε στην άλλη καταπληκτική, τεχνητή αυτή, λίμνη Δόξα. Κι όλα αυτά ξεκινώντας από μια διαδρομή περίπου δυόμισι ωρών από την Αθήνα. Νάτο πάλι το κλισέ.
Περίπου μιάμιση ώρα νωρίτερα γεμίζαμε το ρεζερβουάρ του Vitara στο EKO Flagship πρατήριο που βρίσκεται στη Λεωφόρο Κηφισίας 264, λίγο μετά το κέντρο της Κηφισιάς. Ένα πρατήριο που άνετα μπορεί να κερδίσει τον τίτλο του πιο ολοκληρωμένου σταθμού, αφού εκεί, εκτός από εγγυημένης ποιότητας καύσιμα, μπορείς να φορτίσεις, αν έχεις ηλεκτρικό, να γεμίσεις με φυσικό αέριο, να πλύνεις το αυτοκίνητο αν είναι μέσα στη σκόνη και φυσικά να εφοδιαστείς με όλα τα απαραίτητα για ένα ταξίδι. Καφέ φυσικά, αλλά και νερά, αναψυκτικά, μέχρι και ντελικατέσεν με εκλεκτά προϊόντα, ποτά και σνακ για τον δρόμο!
Είναι σχετικά νωρίς το πρωί και η κίνηση στην Ολυμπία Οδό είναι αραιή, σχεδόν ονειρεμένα ανύπαρκτη. Το Suzuki έχει αυτή την αίσθηση του πολυεργαλείου που «δεν σπάει, δεν χαλάει». Με αναβαθμισμένα υλικά στο εσωτερικό, πρακτική κεντρική οθόνη αφής, με όλες τις υπηρεσίες συνδεσιμότητας, και μια old school εργονομία με πολλά κουμπιά, κάτι που πλέον μοιάζει με όαση κοινής λογικής στην ψηφιοποιημένη εποχή της αυτοκίνησης. Πατάς κουμπί για να απενεργοποιήσεις το ESP, να κλειδώσεις το κεντρικό διαφορικό να ρυθμίσεις τον κλιματισμό. Απλά και γρήγορα. Η συγκεκριμένη έκδοση είναι αυτή με το αυτόματο κιβώτιο, εξοπλισμό που προσωπικά τον θεωρώ πλέον εκ των ουκ άνευ. Άσε που ένα αυτόματο τετρακίνητο σκληροτράχηλο SUV είναι πολύ προτιμότερο σε off road διαδρομές. Ο 1400άρης τούρμπο βενζινοκινητήρας αποδίδει 110 PS, τιμή που στα χαρτιά μπορεί να φαίνεται πλέον οριακή, αλλά το τούρμπο και η mild hybrid τεχνολογία, σε συνδυασμό με τη σωστή εκμετάλλευση της ροπής από το αυτόματο κιβώτιο και το σχετικά χαμηλό απόβαρο, αποδεικνύουν ότι το σύνολο είναι επαρκέστατο, για ένα άνετο και σβέλτο ταξίδι στον αυτοκινητόδρομο αλλά και στον επαρχιακό, παίρνοντας την ανηφόρα από την Ακράτα προς το Χιονοδρομικό Κέντρο των Καλαβρύτων και τη Ζαρούχλα.
Μια διαδρομή που μοιάζει να ανεβαίνει ατέρμονα, διασχίζοντας ένα συνεχώς εναλλασσόμενο τοπίο που αυτή την εποχή κυριολεκτικά λάμπει από αυτό το σχεδόν εκτυφλωτικό πράσινο της άνοιξης. Παντού γύρω σου η φύση μοιάζει να εκρήγνυται. Λιβάδια σκεπασμένα με λουλούδια, μοβ κουτσουπιές, κατάλευκες μηλιές, νερά που τρέχουν παντού και μυρωδιές που εισβάλλουν από το ανοιχτό παράθυρο για να σου θυμίσουν πόσο ακραία αποκομμένος είσαι σε μια καθημερινότητα γεμάτη θόρυβο, τσιμέντο και άσφαλτο. Όσο σκαρφαλώνουμε σαν μυρμήγκια προς τον πανέμορφο Χελμό, τόσο το τοπίο μεταβάλλεται. Τα πεύκα δίνουν τη θέση τους στα έλατα και στην πανύψηλη μαύρη πεύκη. Το στροφιλίκι είναι αδυσώπητο, αλλά το ευκίνητο Vitara ακολουθεί την πορεία που του χαράζω πειθήνιο και ευκίνητο.
Περίπου 10 χιλιόμετρα πριν από τη Ζαρούχλα, η πινακίδα δεξιά δείχνει τον δρόμο προς την Τσιβλού, αυτή την πανέμορφη γαλαζοπράσινη λίμνη που δημιουργήθηκε το 1913 έπειτα από μια μαζική κατολίσθηση που έφραξε τα νερά του ποταμού Κράθη. Στην επιφάνειά της καθρεφτίζεται ο Χελμός και τα νερά της είναι πεντακάθαρα και τόσο κρυστάλλινα που σε προσκαλούν για μια βουτιά. Αν είσαι αρκετά γενναίος, διότι η θερμοκρασία του νερού είναι, ακόμα και το καλοκαίρι, αδυσώπητα χαμηλή. Πόσο μάλλον τώρα, στην καρδιά της άνοιξης, με τα παγωμένα από τα λιωμένα χιόνια ρυάκια να τη γεμίζουν.
Από την Τσιβλού η Ζαρούχλα είναι σκάρτο τέταρτο. Τις καθημερινές το χωριό είναι σχεδόν έρημο, αλλά αυτό δεν αναιρεί την παραδοσιακή ομορφιά του. Πανέμορφα σπίτια με αυτή τη χαρακτηριστική καφέ πέτρα, κάμποσες ταβέρνες και καφετέριες, όλες κλειστές μεσοβδόμαδα, και τα βουνά ολόγυρα να δίνουν την εντύπωση ότι έχουν πάρει υπό την προστασία τους το χωριό. Πολύ κοντά υπάρχουν τα Ύδατα της Στυγός, της αρχαίας χθόνιας θεότητας, στα νερά της οποίας οι θεοί του Ολύμπου ορκίζονταν όρκους απαραβίαστους. Το νερό είναι ένα στοιχείο σε αφθονία παντού τριγύρω. Μέσα από το χωριό περνάει ένα ρέμα και παντού βλέπεις τρεχούμενες γάργαρες πηγές. Αν έχετε εμφιαλωμένο νερό, χύστε το και αντικαταστήστε το πάραυτα. Θα καταλάβετε τι εννοώ στην πρώτη γουλιά.
Είχαμε προτείνει σε ένα ζευγάρι Ολλανδών με δύο μικρά κοριτσάκια, που γνωρίσαμε στην Τσιβλού, να φάνε σε κάποια από τις ταβέρνες της Ζαρούχλας. Διασταυρωνόμαστε στη μέση του χωριού και ο μπαμπάς μου φωνάζει «Ντεν έκει φαγκητό». «Sorry my friend, λάθος μέρα…». Λάθος μέρα για φαγητό, ιδανική όμως για off roading. Καθαρός ουρανός, ένας ήλιος που ζεσταίνει αλλά δεν σε τσουρουφλίζει και παντελώς άδειοι δρόμοι. Λίγο μετά το χωριό υπάρχει μια ταλαιπωρημένη πινακίδα που στα νιάτα της πρέπει να ήταν κίτρινη, η οποία δείχνει ότι πρέπει να πάρουμε τον χωματόδρομο δεξιά προς Φενεό. Εδώ είμαστε. Στα πρώτα εκατοντάδες μέτρα της διαδρομής κινούμαστε κάτω από τη σκιά πανύψηλης μαύρης πεύκης. Ο δρόμος είναι αρκετά βατός και το δάσος μοιάζει να σε προσκαλεί να το εξερευνήσεις. Υπάρχουν αρκετές διακλαδώσεις, αλλά σε όλες υπάρχει μια πινακίδα που σε στέλνει προς τον Φενεό, οπότε η πλοήγηση είναι εύκολη. Άλλωστε, ο δρόμος υπάρχει και στο Google Maps και παραδόξως το σήμα δεν χάθηκε σχεδόν ποτέ καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Εκείνο που χάθηκε ήταν η εύκολη προσβασιμότητα.
Καθώς ο δρόμος άρχισε να κατηφορίζει προς τη λεκάνη του Φενεού, διαπιστώσαμε ότι παραλίγο να την πατήσουμε σαν αρχάριοι. Διότι αυτή ακριβώς είναι η χειρότερη εποχή να διασχίσεις έναν χωματόδρομο: ακριβώς μετά τον χειμώνα και πριν προλάβουν τα γκρέιντερ να ισιώσουν στοιχειωδώς την επιφάνεια. Έτσι, σε πολλά σημεία οι νεροσυρμές είχαν σκάψει βαθιά χαντάκια, σε άλλα σημεία είχαν σχεδόν εξαφανίσει τον μισό δρόμο και περιστασιακά τα λιμνάζοντα νερά είχαν δημιουργήσει χαώδη λασπωμένα αυλάκια. Είμασταν τυχεροί γιατί το κακό κομμάτι του δρόμου ήταν ως επί το πλείστον κατηφορικό και επειδή οδηγούσαμε ένα αυτοκίνητο το οποίο έχει προ πολλού δώσει τα διαπιστευτήριά του ως προς τις εκτός δρόμου ικανότητές του.
Το τετρακίνητο Vitara μπορεί να μην έχει ανάρτηση που ισιώνει τον δρόμο, αλλά σου δίνει τη δυνατότητα να κλειδώσεις την ροπή ανάμεσα στους δύο άξονες, να απενεργοποιήσεις εύκολα το ESP, να δοκιμάσεις το πολύ αποτελεσματικό Hill Descent Control και να ακουμπήσεις πάνω στην πολυετή εμπειρία της Suzuki στην τετρακίνηση. Πουθενά δεν έδειξε να ζορίζεται ιδιαίτερα. Το μόνο που πιθανώς θα ήθελα ενίοτε ήταν λίγη παραπάνω απόσταση από το έδαφος, αλλά από την άλλη το σχετικά μικρό του βάρος αντισταθμίζει αυτή την αδυναμία.
Όπως και να ’χει, συνιστώ ένθερμα τη συγκεκριμένη διαδρομή να την κάνετε το καλοκαίρι και σε κάθε περίπτωση από τη Ζαρούχλα προς τη λίμνη Δόξα και όχι το αντίστροφο, ειδικά αν έχετε δικίνητο SUV. Πρώτον, γιατί θα έχετε σύμμαχο τη βαρύτητα και δεύτερον επειδή η στιγμή που αντικρίζετε τη λίμνη από ψηλά είναι μαγική. Ανήκει σε εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις που η ανθρώπινη παρέμβαση δημιούργησε ένα τοπίο σπάνιας ομορφιάς. Από ψηλά βλέπεις έναν γαλαζοπράσινο υδάτινο όγκο, αγκαλιασμένο από το δάσος που το περιβάλλει σε όλη την έκτασή του. Μόλις φτάσεις στο επίπεδο του νερού, το τοπίο είναι ακόμα πιο σαγηνευτικό. Ουρανομήκη δέντρα να φτάνουν μέχρι το νερό, άλογα να βόσκουν στα λιβάδια που φτάνουν μέχρι τις όχθες, νεροπούλια να βουτούν, το εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου να στέκεται σε μια γλώσσα γης σχεδόν καταμεσής της λίμνης και το κυριότερο, ένας υπέροχος παραλίμνιος δρόμος να σου επιτρέπει να κάνεις τον γύρο της και να στέκεσαι κάθε φορά αντικρίζοντας μια διαφορετική οπτική. Αξίζει τον κόπο να κάνεις μια ημερήσια εκδρομή, κουβαλώντας φαγητό για πικ νικ, ποδήλατα ή και το μαγιό σου. Αυτός ο συνδυασμός του δάσους, των ήρεμων κρυστάλλινων νερών, των κορυφών που στέκονται απόκρημνες πάνω από το κεφάλι σου μοιάζει να έχει πάνω σου μια καταλυτική επίδραση. Σε ηρεμεί, σε ανακουφίζει οπτικά, ψυχικά και σωματικά. Σε αναζωογονεί. Άλλωστε, αυτός δεν είναι ο στόχος και ο σκοπός ενός ταξιδιού; Αυτή δεν είναι η μαγεία του;
Η συγκεκριμένη εκδρομή, μάλιστα, έχει και την ιδιαιτερότητα, ή μάλλον τη δυνατότητα, να γίνει σχετικά εύκολα μονοήμερη. Αντικειμενικά δεν το συστήνω, όχι γιατί είναι ιδιαίτερα κουραστική, αλλά επειδή τα τοπία που διασχίζει είναι τόσο όμορφα που αξίζουν μια αντιμετώπιση πιο ήπια και σχολαστική για να μπορέσουν να ενσταλάξουν μέσα σου την πραγματική εμπειρία. Αλλά και πάλι, μια τέτοια λαμπρή ανοιξιάτικη μέρα είναι πολύ καλύτερο να την «απλώσεις» πάνω σε αυτό τον ταξιδιωτικό καμβά από το να τη χαραμίσεις για έναν ακόμα καφέ στην πλατεία.
Επιστρέφουμε στο ίδιο πρατήριο της EKO από το οποίο ξεκινήσαμε λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Το πλυντήριο του πρατηρίου είναι ακόμα ανοιχτό και μολονότι τους παραδώσαμε ένα αυτοκίνητο στο οποίο μετά βίας διέκρινες το αρχικό του χρώμα, σε λίγα λεπτά μας το έφεραν να λάμπει.
Γεμίσαμε ξανά με το ίδιο ποιοτικό καύσιμο της ΕΚΟ και ήμασταν σχεδόν έτοιμοι να το πάρουμε όλο από την αρχή…
Συνολική Διαδρομή:
Αθήνα – Τσιβλού – Ζαρούχλα – Λίμνη Δόξα – Στυμφαλία – Αθήνα
Χιλιόμετρα: ~392 km | Ώρες οδήγησης: ~6 καθαρές
Διαβάστε ακόμα:
Πώς ενισχύει η Ελλάδα το αποτύπωμά της στον βιώσιμο τουρισμό
5 ευρωπαϊκοί προορισμοί που αποθεώνουν την ανοιξιάτικη φύση
Making an impact – Ή αλλιώς όταν η κλιματική αλλαγή είναι ευθύνη όλων μας
