Η Λευκάδα είναι ένας τόπος με τον οποίο, χωρίς να το επιδιώξω, είχα έρθει σε επαφή από πολύ μικρός, μέσα από τις διηγήσεις του φίλου μου, του Ντίνου, για τον οποίο ήταν το αγαπημένο μέρος των διακοπών του. Τα καλοκαίρια, όταν είσαι μικρός, είναι μαγικά, ακριβώς δηλαδή όπως πρέπει να είναι και τα καλοκαίρια όταν μεγαλώνεις. Σε αυτά τα καλοκαίρια χρωστάμε πολλά και το καταλαβαίνουμε αργότερα. Σε αυτά τα καλοκαίρια μου, λοιπόν, γνώρισα και εγώ τη Λευκάδα, χωρίς όμως να έχω βρεθεί ποτέ εκεί.
Ο Ντίνος, κάθε φορά που γύριζε από τις διακοπές του, μου μιλούσε για ένα μέρος μαγικό, με γαλαζοπράσινα νερά και δρόμους και δρομάκια βγαλμένα από βιβλία. Μου περιέγραφε εικόνες που έμοιαζαν με ζωγραφιές, μέσα στις οποίες ένιωθες πως όλα μπορούσαν να συμβούν. Σίγουρα σε αυτό έπαιζαν ρόλο και η παιδική φαντασία και εκείνη η αίσθηση αθανασίας που συνοδεύει τα παιδικά καλοκαίρια.
Όλα αυτά, λοιπόν, μαζί, μου είχαν δημιουργήσει μία λευκαδίτικη εικόνα εφάμιλλη των παραμυθιών. Η αγάπη του Ντίνου γι’ αυτό το μέρος είχε περάσει, με κάποιον τρόπο, και σε εμένα. Μέσα μου γεννήθηκε η πεποίθηση ότι υπάρχει ένα μέρος όπου όλα είναι δυνατά και όλα μπορούν να συμβούν σαν σε παραμύθι και ότι, κάπου στον χάρτη, υπάρχει ένα νησί στο οποίο δεν χρειάζεται πλοίο για να φτάσεις και που, παρ’ όλα αυτά, παραμένει νησί.
Πέρασαν αυτά τα καλοκαίρια και ήρθαν τα επόμενα. Και ήρθε και η Λευκάδα, σε πιο ενήλικες πια διακοπές. Και γνωριστήκαμε, λοιπόν, από κοντά. Όταν βρέθηκα εκεί, ασυναίσθητα έφερα στο μυαλό μου τις περιγραφές του Ντίνου και ένιωσα τόσο οικεία και ανάλαφρα, σαν να γνώριζα ήδη το μέρος. Σαν να είχα ζήσει εκεί. Με τη διαφορά ότι υπήρχε μαζί και η γοητεία που φέρει καθετί άγνωστο μέσα μας, στην πρώτη μας επαφή μαζί του. Και εκεί κατάλαβα τη σημασία των ανθρώπων μας και έκανα αυτή τη σύνδεση μέσα μου.
Στο πέρασμα του καιρού, συνειδητοποιώ ότι οι διακοπές δεν έχουν να κάνουν τόσο με το μέρος που πηγαίνεις, όσο με τα πρόσωπα που επιλέγεις για να μοιραστείς τον ελεύθερο χρόνο σου. Τα μέρη προσωποποιούνται και αποκτούν όνομα, εικόνα και ανάμνηση. Για εμένα, η Λευκάδα, στο πρώτο πλάνο, ακούει στο όνομα Φωτεινή και, στο βάθος της εικόνας, αποκτά και το όνομα Κατερίνα. Αυτή είναι η σύνδεσή μου με το μέρος, με τον τόπο, αλλά και η γνωριμία μου με τα ήθη και τα έθιμα του νησιού, που δεν είναι νησί, αλλά τελικά, στον επίλογο αυτής της ιστορίας, είναι. Συνήθως πηγαίνω στη Λευκάδα το Πάσχα. Εκείνες τις μέρες, το νησί κρατά ακόμη την ηρεμία του πριν από τη μεγάλη άφιξη του καλοκαιριού, όταν όλοι οι δρόμοι γεμίζουν με κόσμο.
Στο κεντρικό πλακόστρωτο, τα μαγαζιά απλώνονται και δημιουργούν μια αγορά που χαίρεσαι να περπατάς. Μια περαντζάδα που μοιάζει βγαλμένη από παλιότερη εποχή, όπου συνυπάρχουν από το μανάβικο μέχρι τα πιο προσεγμένα καταστήματα τουριστικού ενδιαφέροντος. Έχεις όλες τις επιλογές μπροστά σου, σε έναν πεζόδρομο που προσφέρεται για περπάτημα. Με ένα ωραίο παγωτό στο χέρι μπορείς να σουλατσάρεις και να χαλαρώσεις ανάμεσα σε κτίρια με τοπικό χαρακτήρα και φιλόξενους ανθρώπους που σε κερδίζουν με την αμεσότητά τους. Το μεγάλο ατού κάθε επαρχιακού τόπου είναι οι ντόπιοί του. Μέσα από αυτούς μπορεί κανείς να ανακαλύψει τα μυστικά και τις λιγότερο γνωστές γωνιές κάθε μέρους που επισκέπτεται. Για εμάς, ο οδηγός μας είναι η κυρία Κατερίνα. Η κυρία Κατερίνα μάς έμαθε τη γύρα. Η γύρα είναι μία διαδρομή περίπου οκτώ χιλιομέτρων που εκτείνεται γύρω από τη λιμνοθάλασσα της Λευκάδας. Είναι ιδανική για μια χαλαρή βόλτα. Ξεκινάς από το ανοιχτό θέατρο της πόλης, που αποτελεί πραγματικό στολίδι της, περνάς από τους μύλους και τους αμμόλοφους που απλώνονται περιμετρικά της λιμνοθάλασσας και καταλήγεις στη γέφυρα της Αγίας Μαύρας, την οδική πύλη εισόδου στο νησί.
Για τους λάτρεις της βόλτας, τη συστήνω ανεπιφύλακτα, είτε με ποδήλατο είτε περπατώντας, ακόμη και με αυτοκίνητο. Είναι μια διαδρομή ιδανική για να παρακολουθήσεις τη δύση του ήλιου, να συζητήσεις, να συλλογιστείς και να βάλεις σε τάξη τις σκέψεις σου, πριν καταλήξεις σε ένα όμορφο μπαρ για ένα ποτό και τον απολογισμό της ημέρας.
Μπαράκια η Λευκάδα έχει πολλά, από τα πιο φανερά μέχρι εκείνα που κρύβονται σε στενάκια και συχνά χρειάζεται κάποιος να σου τα συστήσει για να τα ανακαλύψεις. Σε αυτά, τα τελευταία, βρίσκεις συνήθως και τις πιο ενδιαφέρουσες βραδινές στάσεις. Αγαπημένο μέρος μου είναι το One Red Dot, ένα μικρό μπαράκι που κρύβεται πίσω από τον κεντρικό πεζόδρομο, συνδυάζοντας ποτό, γλυκό και τσιμπιδικλίκια, βασικά συστατικά δηλαδή των διακοπών, που κλείνουν όμορφα τη μέρα και σε οδηγούν χαλαρά ως το επόμενο πρωί.
Και έρχεται η ώρα για βουτιά. Οι παραλίες της Λευκάδας είναι σχεδόν εξωπραγματικές. Συνδυάζουν το γαλάζιο με το πράσινο και δημιουργούν μια αίσθηση ευεξίας και χαράς από την πρώτη κιόλας ματιά. Αγαπημένη στάση για βουτιά, καφέ και πετσέτα στην άμμο είναι η παραλία του Αγίου Νικήτα. Η διαδρομή προς αυτή την παραλία έχει κάτι από τη γνώριμη ομορφιά ενός αγαπημένου τραγουδιού. Δέντρα, πράσινο και νερά γίνονται ένα και το τοπίο μοιάζει να συντίθεται μπροστά σου σαν ζωγραφικός πίνακας. Η εικόνα δένει απόλυτα με τον προορισμό και κάπου εκεί η χαλάρωση μετατρέπεται σε εμπειρία και η εμπειρία σε δυνατή ανάμνηση. Βουτώντας στις θάλασσες της Λευκάδας, η φρεσκάδα των κρύων νερών έρχεται να συμπληρώσει την αίσθηση δύναμης που σου δίνει το νησί από την πρώτη κιόλας στιγμή που πατάς το πόδι σου στη γη του. Σου θυμίζει ότι η ζωή μπορεί να βιωθεί και με μια άλλη ποιότητα, εκείνη που σου δίνει τον χώρο και τις ανάσες που χρειάζεσαι για να συνεχίζεις τις μέρες σου ανασαίνοντας και όχι ασθμαίνοντας.
Και καταλήγεις το βράδυ σε μία όμορφη ταβέρνα, με πολύ ωραίο φαγητό. Έχω παρατηρήσει ότι κάθε τόπος που έχει πάρει στα σοβαρά τον χαρακτήρα του δίνει ιδιαίτερη σημασία και στο φαγητό που προσφέρει στους επισκέπτες του. Και αυτό η Λευκάδα το κάνει απλόχερα. Υπάρχουν πάρα πολλά όμορφα ταβερνάκια, από πιο οικονομικά έως πιο ακριβά, που προσφέρουν πραγματικά καλό φαγητό. Οι επιλογές ξεκινούν από το κέντρο της πόλης και φτάνουν μέχρι τα παραθαλάσσια σημεία, όπου κάθεσαι δίπλα στη θάλασσα, με το κύμα να φτάνει σχεδόν στα πόδια σου, την ώρα που δοκιμάζεις τοπικούς μεζέδες με κρασάκι. Αγαπημένο τέτοιο μέρος είναι η Λυγιά, λίγο έξω από την πόλη, με πληθώρα επιλογών και εκείνες τις στιγμές όπου το φαγητό, η παρέα και η ξεγνοιασιά συναντιούνται δίπλα στο πάφλασμα της θάλασσας.
Χαλάρωση, βόλτα, φαγητό και πάφλασμα. Για εμένα, τα τελευταία χρόνια, αυτός είναι ο μυστικός συνδυασμός των καλών διακοπών, οι μέρες που χρειάζομαι για να γεμίσω ξανά τις μπαταρίες μου. Οι διακοπές είναι πολύτιμες. Χρειάζεται να τις διεκδικούμε και να τις χαιρόμαστε, στα μέρη όπου ο καθένας μας, με τον δικό του τρόπο, ξαναβρίσκει τον εαυτό του και επιστρέφει σε όσα πραγματικά έχει ανάγκη. Στα μέρη, δηλαδή, όπου η χαλάρωση, η βόλτα, το φαγητό και το πάφλασμα αποκτούν για τον καθένα τη δική τους προσωπική μετάφραση.
Η Λευκάδα είναι ένας προορισμός που από την πρώτη στιγμή συνδυάζει την αίσθηση του νησιού με την ελευθερία της οδικής πρόσβασης, αφού το αυτοκίνητο γίνεται, κατά κάποιον τρόπο, το «πλοίο» της μετάβασης. Με μία τέτοια αφετηρία, καταλαβαίνεις πως σε αυτό το μέρος ακόμη και όσα μοιάζουν αντιφατικά μπορούν να συνυπάρξουν. Είναι ένας τόπος όπου οι αναμνήσεις μένουν τόσο ζωντανές και ουσιαστικές, ώστε στο τέλος μοιάζουν σχεδόν με παραμύθι.
Σαν τα παραμύθια που μου έλεγε για τη Λευκάδα ο φίλος μου, ο Ντίνος, όταν ήμασταν μικροί και που τώρα ήρθε η σειρά μου να δημιουργήσω τα δικά μου για αυτόν τον τόπο. Τα δικά μου φωτεινά παραμύθια, για έναν τόπο που δεν ήξερα πως ήδη γνώριζα, για ένα μέρος όπου όλα είναι δυνατά και όλα μπορούν να συμβούν. Και για ένα σημείο στον χάρτη όπου βρίσκεται ένα νησί που δεν χρειάζεται πλοίο για να φτάσεις, αλλά παραμένει, με όλη τη σημασία της λέξης, νησί. Η Λευκάδα!
*Ο Χάρης Χιώτης είναι ηθοποιός, συνθέτης και δημιουργός.
Το άρθρο αποτελεί προσωπική άποψη και αφήγηση του γράφοντος. Το περιεχόμενο δημοσιεύεται όπως παραδόθηκε από τον δημιουργό του, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση από την ομάδα του Travel.gr, πέραν των απαραίτητων συντακτικών ή τεχνικών διορθώσεων.
Διαβάστε ακόμα:
Καστός, Μεγανήσι, Κάλαμος: Ταξίδι στα καταπράσινα νησιά κοντά στη Λευκάδα
Το Πάσχα στη Λευκάδα είναι μια μοναδική εμπειρία της άνοιξης
