Η Λευκάδα για μένα είναι ένα κομμάτι της ζωής μου. Είναι ο τόπος που θυμάμαι από πάντα, από την πρώτη μέρα που γεννήθηκα, αφού από εκεί κατάγεται η μητέρα μου. Είναι οι εικόνες, οι μυρωδιές, οι ήχοι που με ακολουθούν μέχρι σήμερα.
Τα καλοκαίρια μου τα πέρασα ουσιαστικά μέσα στην πόλη της Λευκάδας, σε ένα από τα πιο κεντρικά της στενά – εκεί όπου ενώνεται η παραλία με την αγορά. Ένα πέρασμα ζωντανό, γεμάτο κόσμο, μια συνεχής περατζάδα. Εκεί παίζαμε μικροί με τα άλλα παιδιά, στα στενά, μέχρι αργά το βράδυ. Εκεί έμαθα τι σημαίνει καλοκαίρι. Αλλά η Λευκάδα για μένα δεν είναι μόνο ήλιος και θάλασσα: είναι και Πάσχα και Χριστούγεννα, είναι οι φίλοι μου, οι παρέες μου, οι ίδιες γνώριμες διαδρομές που κάθε φορά μοιάζουν καινούριες.
Η αρχιτεκτονική της πόλης έχει μια ιδιαίτερη ταυτότητα, με έντονες ιταλικές επιρροές, που της δίνουν έναν αέρα διαφορετικό από τα περισσότερα ελληνικά νησιά. Και το πιο όμορφο είναι ότι φτάνεις εκεί εύκολα, οδικώς, χωρίς να χρειαστείς πλοίο -κι όμως νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε έναν ολοκληρωμένο νησιωτικό κόσμο.
Η Λευκάδα έχει αυτή τη σπάνια ισορροπία: συνδυάζει βουνό και θάλασσα. Πέρα από τις διάσημες παραλίες της, υπάρχουν πανέμορφα ορεινά χωριά, όπως ο Αλέξανδρος, που το καλοκαίρι ζωντανεύει με τα πανηγύρια του, ενώ τον χειμώνα αποκτά μια ήσυχη, σχεδόν νοσταλγική ομορφιά.
Στο κομμάτι του φαγητού, οι αναμνήσεις είναι εξίσου έντονες. Στη Λυγιά θυμάμαι αμέτρητα τραπέζια με φίλους και οικογένεια, δίπλα στη θάλασσα, με απλό αλλά εξαιρετικό φαγητό στην ταβέρνα Κανιόρια, που κρατά μέχρι σήμερα. Και φυσικά, δεν γίνεται να φύγει κανείς χωρίς να δοκιμάσει τα τοπικά γλυκά: βάφλες, παγωτά από τον περίφημο Σταύρακα στην κεντρική αγορά και γεύσεις όπως κρέμα, σοκολάτα και μπισκότο, που για μένα είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τα παιδικά μου χρόνια και τις καλοκαιρινές βόλτες στην πόλη.
Και μετά είναι οι παραλίες -ίσως το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό όταν ακούς Λευκάδα. Το Πόρτο Κατσίκι και το Κάθισμα είναι εντυπωσιακά, σχεδόν επιβλητικά τοπία που σε κάνουν να σταματάς και να τα κοιτάς. Είναι οι παραλίες που πηγαίναμε συχνά, αυτές που δεν σε απογοητεύουν ποτέ.
Κι όμως, αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα μέρος, αυτό θα ήταν η παραλία Μύλος. Ίσως το αγαπημένο μου σημείο στη Γη. Με λευκή άμμο και νερά που δύσκολα περιγράφονται, έχει κάτι σχεδόν ανεξήγητα μαγικό. Για να φτάσεις εκεί, ξεκινάς από τον Άγιο Νικήτα (από τα πιο όμορφα χωριά), είτε με καραβάκι είτε ακολουθώντας ένα μονοπάτι μέσα από το βουνό. Εμείς πάντα επιλέγαμε το μονοπάτι -φορτωμένοι με νερά και πράγματα, γελώντας σε όλη τη διαδρομή. Δεν είναι δύσκολο, αλλά έχει τη δική του μικρή πρόκληση. Κι όμως, η θέα όταν φτάνεις σε αποζημιώνει απόλυτα. Μετά προτείνω το χωριό Εξάνθεια για φαγητό στη Ράχη. Από εκεί αναχωρούν και τα «πάρα 5» που καταλήγουν στο Κάθισμα, αν κάποιος είναι τολμηρός.
Ένα ακόμη μέρος που ξεχωρίζω είναι το Καλαμίτσι. Μια παραλία που δεν είναι τόσο εύκολα προσβάσιμη, αλλά αυτή ακριβώς η «δυσκολία» την κάνει να μοιάζει πιο ανέγγιχτη. Η διαδρομή σε φέρνει μπροστά σε ένα τοπίο που πραγματικά θυμίζει παράδεισο. Είναι από εκείνα τα μέρη που νιώθεις ότι ανακαλύπτεις κάτι δικό σου.
Κοντά στην πόλη, ο Άγιος Ιωάννης είναι η πιο άμεση επιλογή για θάλασσα. Με τον αέρα του να φυσά σχεδόν πάντα, έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο γνωστούς προορισμούς για kite surfing- ένα μικρό, ζωντανό σημείο που θυμίζει κάτι από “Malibu”, το δικό μας “Malibu”. Λίγο πιο πέρα, υπάρχει και μια μικρή, σχεδόν κρυφή παραλία με παγωμένα νερά, που αξίζει να την ανακαλύψει κανείς, το Κρυονέρι. Μπορεί να φτάσει κανείς εκεί παρκάροντας στο τέλος του δρόμου το αυτοκίνητο και διασχίζοντας ένα μικρό κατηφορικό μονοπάτι με τα πόδια. Φυσικά, μετά για πατάτες τηγανητές και μπίρα στον Τηλέγραφο.
Η πόλη το βράδυ έχει τη δική της ενέργεια. Η Taratsa Open (το αγαπημένο μου μπαρ) γεμίζει κόσμο, τα στενά ζωντανεύουν και η αίσθηση είναι πάντα γιορτινή. Έχω έντονες εικόνες από νύχτες που γίνονταν πρωινά, με φίλους, τραγούδια και γέλια. Εκεί καταλήγουμε πάντα μετά από ένα ωραίο φαγητό και τσίπουρα στη Γωγώ ή στο Ρολόι.
Για όσους θέλουν κάτι παραπάνω από θάλασσα, η Λευκάδα προσφέρει πολλές δραστηριότητες: ποδήλατο, θαλάσσια σπορ, ακόμα και παραπέντε. Ταυτόχρονα, αποτελεί ιδανική βάση για εκδρομές σε κοντινά νησιά, όπως η Ιθάκη, η Κεφαλονιά και οι Παξοί.
Κάτι που ίσως δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι στα τέλη Αυγούστου πραγματοποιείται το Διεθνές Φεστιβάλ Φολκλόρ Λευκάδας. Για μία εβδομάδα, η πόλη γεμίζει χρώματα και ήχους από όλο τον κόσμο. Παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα παρελαύνουν στους δρόμους την πρώτη μέρα και στη συνέχεια εμφανίζονται στο ανοιχτό θέατρο, παρουσιάζοντας χορούς από τον τόπο τους. Είναι μια μοναδική εμπειρία, ένα ζωντανό “happening” που δίνει έναν διαφορετικό ρυθμό στο νησί.
Η Λευκάδα, τελικά, είναι για μένα οι άνθρωποί της, οι στιγμές, οι εποχές που αλλάζουν αλλά αφήνουν πάντα κάτι πίσω τους. Είναι ένα μέρος στο οποίο επιστρέφω ξανά και ξανά, και κάθε φορά βρίσκω έναν λόγο να το αγαπήσω λίγο περισσότερο. Και αν έπρεπε να δώσω μια μικρή συμβουλή: αν βρεθείτε εκεί τον Δεκαπενταύγουστο και θέλετε να πάτε στο Πόρτο Κατσίκι, προτιμήστε να κατεβείτε μετά τις 6 το απόγευμα. Τότε είναι που το τοπίο γίνεται ακόμη πιο μαγικό.
Ιδανικό μέρος για να μείνεις; Ο Άγιος Ιωάννης! Κοντά στην πόλη και κοντά στη θάλασσα. Ένα από τα πιο όμορφα ενοικιαζόμενα σπιτάκια; Η Villa Menta. Ένας μικρός παράδεισος. Μην ξεχάσεις: Να επισκεφτείς την εκκλησία της Φανερωμένης και το Ακρωτήρι Lefkatas.
*Η Άννα Μάγκου είναι ηθοποιός, χορογράφος και χορεύτρια.
Διαβάστε ακόμα:
«Όσοι αγάπησαν το νησί, το έκαναν εξερευνώντας το»: Η Τήνος της δημοσιογράφου, Κατερίνας Δούκα
