Ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα αυτόν τον τόπο. Με την πρώτη ματιά, με την πρώτη βουτιά, με το πρώτο γαλήνιο σούρουπο. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά του έρωτα: λατρεύεις ακόμα και τις ατέλειές του, χαμογελάς με καθετί που σου προσφέρει.
Η Λάκκα
Περιμένω πώς και πώς να φτάσω στη Λάκκα, στο βόρειο άκρο του νησιού. Εκεί είναι η αρχή των πάντων, η βάση μου. Το σημείο από όπου ξεκινούν και στο οποίο επιστρέφουν όλες οι διαδρομές. Κάθε φορά που φτάνω, μόλις κατεβαίνω τα σκαλιά προς την παραλία, ξέρω ακριβώς τι θα συμβεί, κι όμως τίποτα δεν μοιάζει προβλέψιμο. Γιατί στους Παξούς πηγαίνεις για να αφήσεις το πρόγραμμα, όχι για να το ακολουθήσεις.
Η Λάκκα είναι από εκείνα τα μέρη που σε βάζουν αμέσως σε μια άλλη κατάσταση. Ένας απάνεμος κόλπος, σχεδόν κλειστός, με νερά που μοιάζουν ακίνητα και χρώματα που αλλάζουν διαρκώς μέσα στη μέρα. Το πρωί είναι διάφανα, σχεδόν φωτεινά, ενώ το απόγευμα βαθαίνουν.
Εκεί ξεκινά η μέρα. Με μια βόλτα στο λιμανάκι, έναν καφέ, λίγα βήματα χωρίς προορισμό. Βλέπεις τους ταξιδιώτες να αγχώνονται για να μπουν στα τουριστικά σκάφη και θέλεις να τους πεις να μη βιάζονται, γιατί το νησί έχει έναν ρυθμό ολότελα δικό του, σαν να ακούγεται παντού μια άλλη μελωδία. Το ίδιο και το βράδυ. Οι ίδιες διαδρομές, αλλά ποτέ οι ίδιες εικόνες. Καθόμαστε για τσιπουράκι στην απέναντι πλευρά. Ένα σκάφος που μπαίνει αργά, μια σκιά που αλλάζει, το φως που πέφτει διαφορετικά πάνω στο νερό. Από εκεί ξεκινούν όλα. Μικρές αποδράσεις μέσα στην ίδια μέρα, χωρίς σχέδιο. Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό που μαθαίνεις στους Παξούς: να αφήνεσαι. Να μην προσπαθείς να οργανώσεις τα πάντα.
Κατεβαίνουμε προς τον Γάιο. Την «καρδιά» του νησιού. Περπατάς στα στενά, χαζεύεις τα μαγαζιά, σταματάς χωρίς λόγο. Τα βράδια, ο Γάιος γεμίζει ζωή, αλλά όχι φασαρία. Είναι τόπος φιλικός για οικογένειες, αλλά και ρομαντικός για ζευγάρια. Παγωτό στο χέρι, ποτό δίπλα στο νερό, φώτα που καθρεφτίζονται στη θάλασσα, μια αίσθηση ότι όλα είναι στη σωστή ένταση. Αυτό το «όσο πρέπει» που δύσκολα βρίσκεις αλλού. Φτάνουμε στον Λογγό. Και εκεί, ο χρόνος σχεδόν σταματά. Ένα μικρό χωριό, σχεδόν σαν σκηνικό, με το λιμανάκι του ανάμεσα σε ελιές και παλιά σπίτια. Το απόγευμα στον Λογγό είναι μια ολόκληρη εμπειρία.
Κάθεσαι για ένα ποτήρι κρασί και, πριν το καταλάβεις, έχει νυχτώσει. Δεν βιάζεσαι να φύγεις, ούτε υπάρχει λόγος να πας κάπου αλλού. Εδώ έχει και μερικά από τα ωραιότερα στέκια του νησιού για φαγητό. Εδώ καταλαβαίνεις τι σημαίνει πραγματικά slow living. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, οι μέρες γεμίζουν θάλασσα.
Παραλίες
Οι Παξοί είναι νησί που το ανακαλύπτεις μέσα από το νερό. Αλλάζει ολόκληρη η εμπειρία μ’ ένα μικρό φουσκωτό. Κάνεις τον γύρο του νησιού, σταματάς όπου σε τραβήξει το μάτι, σε όποιο κολπάκι σου φανεί πιο ονειρικό. Όταν δεν έχουμε σκάφος, κοντά στη Λάκκα πάμε για βουτιά, ακολουθώντας το μονοπάτι, στον Ορκό. Στο ανατολικό κομμάτι, οι παραλίες είναι πιο ήρεμες: Κηπιάδι, Μαρμάρι, οι αγαπημένες μου. Κρυστάλλινα νερά, λευκά βότσαλα, μια καθαρότητα που σε κάνει να μην θέλεις να βγεις από το νερό.
Στη δυτική πλευρά, το τοπίο αλλάζει. Γίνεται πιο άγριο, πιο επιβλητικό. Οι κάθετοι βράχοι και οι σπηλιές, με πιο εντυπωσιακές τις Γαλάζιες Σπηλιές, δημιουργούν εικόνες που δεν συνηθίζονται. Κάποιες στιγμές σβήνεις τη μηχανή και μένεις εκεί. Ακούς μόνο τη θάλασσα. Και είναι αρκετό.
Ο Ερημίτης είναι από εκείνα τα σημεία που δεν περιγράφονται εύκολα. Με θέα στο ανοιχτό Ιόνιο, στέκεσαι στην άκρη του γκρεμού και βλέπεις το τοπίο να κόβει την ανάσα. Η παραλία δημιουργήθηκε μετά από κατολίσθηση το 2008 και έχει κάτι άγριο, σχεδόν πρωτόγονο. Το ηλιοβασίλεμα εκεί ανήκει στην κατηγορία εκείνων που θα ήθελες να ζήσεις έστω και μία φορά στη ζωή σου. Το φως πέφτει πάνω στα βράχια, η θάλασσα σκοτεινιάζει αργά και, για λίγα λεπτά, όλα μοιάζουν να σταματούν. Είναι από εκείνες τις στιγμές που δεν θέλεις να μιλήσεις, μόνο να μείνεις και να κοιτάς.
Και φυσικά, έρχονται οι Αντίπαξοι
Κάθε φορά που πηγαίνω, έχω την ίδια αίσθηση: ότι βλέπω κάτι σχεδόν εξωπραγματικό. Το Βουτούμι και η Βρίκα ανήκουν σε εκείνες τις παραλίες που μένουν στη μνήμη σαν εμπειρία. Το νερό είναι τόσο καθαρό, τόσο φωτεινό, που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι βρίσκεσαι τόσο κοντά στους Παξούς.
Αν μάλιστα μπορείς να περιμένεις να φύγουν τα τουριστικά καΐκια νωρίς το απόγευμα, θα βιώσεις κάτι σπάνιο. Ο κόλπος αδειάζει, μένουν λίγα σκάφη και νιώθεις πως βρίσκεσαι μέσα σ’ ένα κινηματογραφικό σκηνικό, με φως που μοιάζει σχεδόν ανεξήγητο και απόκοσμη ομορφιά.
Οι Παξοί ανήκουν στους προορισμούς που, αν το επιτρέψεις, θα γίνουν το όνειρο που θα κουβαλάς τους χειμώνες. Να σου θυμίζουν πώς είναι να μην κάνεις τίποτα και αυτό να αρκεί. Και κάπως έτσι, κάθε φορά που φεύγω, ξέρω ότι θα επιστρέψω. Όχι γιατί δεν πρόλαβα να δω κάτι. Αλλά γιατί θέλω να ξαναζήσω αυτή την αίσθηση.
5 πράγματα που αξίζει να κάνετε στους Παξούς:
-Να μείνετε στη Λάκκα και να ζήσετε, έστω για λίγες μέρες, στον ρυθμό της.
-Να νοικιάσετε οπωσδήποτε σκάφος, ειδικά αν είστε παρέα ή οικογένεια, και να κάνετε τον γύρο του νησιού χωρίς πρόγραμμα.
-Να αποφύγετε την high season, για ευνόητους λόγους.
-Να περάσετε μία μέρα, ίσως και περισσότερες, ανάλογα με τη διάθεσή σας, στους Αντίπαξους.
-Να αφιερώσετε ένα απόγευμα στον Λογγό και να φάτε σε μερικά από τα καλύτερα στέκια του νησιού, χωρίς να κοιτάξετε την ώρα.
*Η Σοφία Κωνσταντινίδου είναι δημοσιογράφος και παρουσιάστρια. Έχει παρουσιάσει δελτία ειδήσεων και έχει ταξιδέψει σε πολλούς προορισμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό για λογαριασμό τηλεοπτικών εκπομπών και του site της. Σήμερα παρουσιάζει την εκπομπή «4 Εποχές Ελλάδα» στο ertnews, κάθε Κυριακή στις 14.00.
Διαβάστε ακόμα:
Παξοί-Αντίπαξοι: Οι εμπειρίες που αξίζει να ζήσετε
48 ώρες στους Παξούς: Oι καλύτερες διευθύνσεις για να ζήσετε την αληθινή εμπειρία του νησιού
