Ένα από τα πιο συναρπαστικά ταξίδια που έχω κάνει μέχρι σήμερα και σίγουρα ένα από εκείνα που έχουν μείνει χαραγμένα στο μυαλό και στην καρδιά μου ήταν το ταξίδι μου στην Ιορδανία πριν από περίπου οκτώ χρόνια.
Ξεκινήσαμε, μια παρέα 8 ατόμων, από το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και επιβιβαστήκαμε στην πτήση με προορισμό την Άκαμπα, τη μοναδική παραθαλάσσια πόλη της Ιορδανίας, στις ακτές του ομώνυμου κόλπου, στο βόρειο άκρο της Ερυθράς Θάλασσας. Η πτήση διήρκεσε περίπου δυόμισι ώρες. Απογειωθήκαμε νωρίς το μεσημέρι και φτάσαμε στον προορισμό μας νωρίς το απόγευμα -δεν έχουμε διαφορά ώρας με τη συγκεκριμένη χώρα- κερδίζοντας έτσι τη μισή μέρα. Καθώς το αεροπλάνο πλησίαζε για προσγείωση, το τοπίο άλλαζε εντυπωσιακά: η θάλασσα, οι καφεκόκκινοι λόφοι και η έρημος δημιουργούσαν μια εικόνα σχεδόν κινηματογραφική. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι αυτό το ταξίδι θα ήταν διαφορετικό από κάθε άλλο.
Μόλις φτάσαμε στο αεροδρόμιο, μας περίμενε ένα μικρό βανάκι. Ο οδηγός μάς υποδέχτηκε με χαμόγελο και εγκάρδια διάθεση, ενώ εμείς προσπαθούσαμε να απορροφήσουμε τις πρώτες εικόνες της χώρας. Ξεκινήσαμε αμέσως για το περίφημο Wadi Rum, την έρημο που πολλοί αποκαλούν «Κοιλάδα της Σελήνης». Η διαδρομή ήταν μαγευτική. Όσο απομακρυνόμασταν από την πόλη, το τοπίο γινόταν ολοένα και πιο άγριο και απόκοσμο. Τεράστιοι βραχώδεις σχηματισμοί ξεπρόβαλλαν μέσα από την κόκκινη άμμο, ενώ ο ήλιος έβαφε τον ορίζοντα με χρυσαφένιες αποχρώσεις.
Φτάνοντας στο camp των Βεδουίνων, ο οδηγός του βαν μάς αποχαιρέτησε και στην πύλη μας περίμενε ένα αγροτικό αυτοκίνητο, με οδηγό έναν Βεδουίνο, ο οποίος μας καλωσόρισε και μας μετέφερε στον καταυλισμό που είχαμε επιλέξει. Η αλήθεια είναι ότι νιώθαμε όλοι σαν να είχαμε μεταφερθεί σε άλλη εποχή. Οι σκηνές ήταν απλές αλλά ζεστές και φιλόξενες, τοποθετημένες ανάμεσα στους βράχους της ερήμου. Οι Βεδουίνοι μάς καλωσόρισαν με παραδοσιακό τσάι και ένα δείπνο μαγειρεμένο στη φωτιά. Το βράδυ στην έρημο ήταν μία από τις πιο ιδιαίτερες εμπειρίες της ζωής μου. Ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια, τόσο καθαρός που έμοιαζε ψεύτικος. Δεν υπήρχαν τα φώτα και οι θόρυβοι της πόλης ούτε η παραμικρή βιασύνη. Υπήρχε μόνο η απόλυτη ησυχία της ερήμου και ο αέρας που περνούσε ανάμεσα στους βράχους.
Ο ύπνος ήταν ελάχιστος στη σκηνή, καθώς έπρεπε να ξυπνήσουμε πολύ νωρίς το επόμενο πρωί για να δούμε την ανατολή. Συγκεντρωθήκαμε στη μέση του καταυλισμού και ανεβήκαμε στις καμήλες, οι οποίες μας μετέφεραν σε ένα συγκεκριμένο σημείο, από όπου θα παρακολουθούσαμε την ανατολή και θα χαιρετούσαμε τον ήλιο. Ήταν μια στιγμή που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Ο ήλιος άρχισε να εμφανίζεται αργά πίσω από τους βραχώδεις σχηματισμούς και η άμμος άλλαζε χρώμα κάθε λεπτό, από βαθύ κόκκινο σε πορτοκαλί και χρυσό. Για λίγα λεπτά όλα έμοιαζαν ακίνητα. Ήταν μια εικόνα γαλήνης που θα θυμάμαι για πάντα. Μια μεγάλη ομάδα Κινέζων ταξιδιωτών τραγουδούσε εκείνη την ώρα ένα τραγούδι προς τιμήν του Ηλίου, προσδίδοντας στη στιγμή έναν ακόμη πιο ξεχωριστό χαρακτήρα.
Έπειτα επιστρέψαμε στον καταυλισμό, όπου μας περίμενε το πρωινό μας, με ψημένα λαχανικά στη χόβολη και καφέ με κάρδαμο. Μετά το πρωινό, ξεκίνησε η περιπέτεια στην έρημο. Επιβιβαστήκαμε σε αγροτικά οχήματα για σαφάρι στους αμμόλοφους του Wadi Rum. Οι οδηγοί κινούνταν με απίστευτη άνεση μέσα στην άμμο, ανεβοκατεβαίνοντας τους αμμόλοφους με ταχύτητα. Ο αέρας, η σκόνη και η αίσθηση ελευθερίας έκαναν την εμπειρία συναρπαστική. Στη διάρκεια της διαδρομής είδαμε εντυπωσιακούς βραχώδεις σχηματισμούς και σταματήσαμε σε σημεία που είχαν χρησιμοποιηθεί ως σκηνικά σε κινηματογραφικές παραγωγές.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία ήταν το σπίτι του Λόρενς της Αραβίας, που συνδέεται και με την ομώνυμη κλασική κινηματογραφική ταινία. Εκεί, ανάμεσα στους βράχους και την ατελείωτη έρημο, μπορούσε κανείς να φανταστεί τις ιστορίες εξερευνητών και καραβανιών που περνούσαν από αυτή τη γη πριν από εκατοντάδες χρόνια. Το τοπίο ήταν τόσο εντυπωσιακό που καταλάβαινα γιατί αποτέλεσε έμπνευση για τόσες ταινίες και θρύλους.
Αργότερα, αφήσαμε πίσω μας την έρημο και επιβιβαστήκαμε ξανά στο βανάκι με προορισμό την περιοχή της Πέτρας. Η διαδρομή ήταν κουραστική αλλά πανέμορφη. Φτάσαμε αργά το απόγευμα σε ένα μικρό ξενοδοχείο έξω από την Πέτρα, ένα ήσυχο μέρος όπου ξεκουραστήκαμε μετά τη γεμάτη ημέρα. Το βράδυ καθίσαμε στη βεράντα του ξενοδοχείου, πίνοντας τσάι και συζητώντας για όσα είχαμε ήδη ζήσει μέσα σε μόλις δύο ημέρες. Παρότι ήμασταν κουρασμένοι, η ανυπομονησία για την επόμενη μέρα ήταν μεγάλη, γιατί θα επισκεπτόμασταν ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του κόσμου.
Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε νωρίς για την Πέτρα. Από την είσοδο κιόλας ένιωσα δέος. Περπατήσαμε μέσα στο στενό φαράγγι του Siq, με τους πανύψηλους βράχους να υψώνονται γύρω μας. Κάθε βήμα αύξανε την αγωνία μέχρι τη στιγμή που εμφανίστηκε μπροστά μας το περίφημο Θησαυροφυλάκιο. Η εικόνα ήταν συγκλονιστική. Σκαλισμένο μέσα στον βράχο, με αποχρώσεις ροζ και χρυσού, έμοιαζε σχεδόν εξωπραγματικό. Για λίγα δευτερόλεπτα απλώς στεκόμουν και το κοιτούσα χωρίς να μπορώ να μιλήσω. Πήγαμε και στο Μοναστήρι (Ad Deir), ένα τεράστιο μνημείο λαξευμένο στον βράχο.
Η Πέτρα ήταν ένα ταξίδι στον χρόνο. Περπατώντας ανάμεσα σε ναούς, τάφους και αρχαία μονοπάτια, ένιωθα ότι ανακάλυπτα έναν χαμένο πολιτισμό. Η Ιορδανία με κέρδισε απόλυτα μέσα από τις εικόνες της ερήμου, τη φιλοξενία των ανθρώπων και τη μοναδική αίσθηση περιπέτειας που πρόσφερε κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού. Αξίζει να σημειωθεί ότι, την εποχή που ταξιδέψαμε, το ταξίδι ήταν απολύτως value for money, καθώς τόσο τα εισιτήρια όσο και η διαμονή βρίσκονταν σε πολύ λογικές τιμές.
*Η Ζωή Κρονάκη είναι δημοσιογράφος, παρουσιάστρια και ραδιοφωνική παραγωγός.
Το άρθρο αποτελεί προσωπική άποψη και αφήγηση της γράφουσας. Το περιεχόμενο δημοσιεύεται όπως παραδόθηκε από την δημιουργό του, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση από την ομάδα του Travel.gr, πέραν των απαραίτητων συντακτικών ή τεχνικών διορθώσεων.
Διαβάστε ακόμα:
6 Έλληνες στην Ιορδανία: Περιήγηση στην Πέτρα, καταδύσεις και κολύμπι στη Νεκρά θάλασσα
Καρταχένα: Η συγγραφέας Ιφιγένια Κολλάρου μας ξεναγεί στο αγαπημένο σκηνικό του Μάρκες
