Η αλήθεια είναι πως, όταν μου ζητήθηκε να γράψω για την «ακαταμάχητη» Λέσβο, το νησί του πατέρα μου, του Ρήγα, αρχικά καταχάρηκα. «Αυτό είναι, θα δώσω ρεσιτάλ», σκέφτηκα. Όσο, όμως, περνούσαν οι ώρες και, μετέπειτα, οι μέρες, ένιωθα να με λούζει κρύος ιδρώτας. Τι να πρωτογράψεις, τι;
Τι να βάλεις μέσα και τι να αφήσεις εκτός; Δεν είμαι, βλέπετε, ούτε ο περιβόητος Πιττακός ο Μυτιληναίος, ένας εκ των επτά σοφών της αρχαιότητας, ούτε και ο Οδυσσέας Ελύτης, και οι δύο εκλεκτά τέκνα αυτού του τόπου, για να τα ξεδιαλέξω εύκολα και, όπως είναι φυσικό, αγχώνομαι.
Είναι, πιστέψτε με, πολλά, πολλά τα «πρεπά» κι όχι απαραίτητα επειδή μιλάμε για ένα μεγάλο σε έκταση νησί. Είναι πολλά επειδή το έχει ευλογήσει ο Πανάγαθος. Μη με παρεξηγήσετε, αλλά ξεκινώ από το ούζο, το ουζέλι, όπως το λέμε. Και ξεκινώ από αυτό γιατί εκεί θα καταλήξω. Πρώτα πρώτα, και δίχως την παραμικρή διάθεση να φανώ ή να δείξω τοπικιστής, όταν λέμε ούζο, εννοούμε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το ούζο Μυτιλήνης. Τέλος. Άλλωστε, εκεί παράγεται το 50% της διεθνούς παραγωγής.
Το ούζο αυτό φυσικά «ματσάρει» απολύτως και με τη σαρδέλα Καλλονής, άλλο τεράστιο brand της νήσου, αλλά και με τα σούπερ τυριά μας, με κορυφαίο ανάμεσά τους το ξακουστό λαδοτύρι. Κι από κοντά ακολουθούν, είτε ως συνοδευτικά του ούζου, σε έναν νοστιμότατο γευστικό συνδυασμό, είτε ως ξεχωριστή γευστική εμπειρία, όλα τα υπόλοιπα είδη ψαριού, τα οποία θα βρείτε φρεσκότατα, κυριολεκτικά από την τράτα στο τηγάνι ή την ψησταριά, και πολύ φθηνότερα σε σχέση με άλλες, πιο κυριλέ, περιοχές της Ελλαδάρας μας. Και μαζί θα απολαύσετε και το χταπόδι το λιαστό και τα συν αυτώ και τα κολοκυθολούλουδα τα γεμιστά, τους γκιουζλεμέδες, τις τρομερές χάχλες, αλλά και τις αντσούγιες, τις λακέρδες και τους κολιούς, όλα αυτά παστά, και φυσικά το ασύλληπτο σφουγγάτο, με κολοκύθι, κρεμμύδια και αυγό, που το έμαθα από τη γιαγιά μου, την Ευρυδίκη. Θεός σχωρέσ’ την. Και πού τα απολαμβάνεις όλα αυτά, ρε μεγάλε; Θα αναρωτηθείτε ευλόγως. Η απάντηση είναι πανεύκολη: παντού.
Μα κυρίως σε όλες τις συγκλονιστικές παραλίες μας. Ποια να πρωτοδιαλέξω; Πραγματικά δεν ξέρω. Τον Μόλυβο, με το μαγικό κάστρο του να «κρέμεται» επιβλητικό και αγέρωχο από πάνω σου όσο κολυμπάς; Την Πέτρα και τα Βατερά; Ή μήπως τον Άγιο Ισίδωρο, τη Χαραμίδα και το Σίγρι; Αυτές κι άλλες πολλές θα σας χαρίσουν απλόχερα μια από τις καλύτερες εκδοχές του Αιγαίου, αποτυπώνοντας με τον πιο άμεσο τρόπο αυτό το πανέμορφο πέλαγος, τη ζωή του, την ένταση και την ηρεμία του αλλά και τον ερωτισμό του.
Για μένα, βέβαια, η μία και μοναδική παραλία είναι η Σκάλα Ερεσού, ladies and gentlemen. Μια απερίγραπτη μαγεία μήκους τριών χιλιομέτρων και βάλε, με φανταστικά, αν και πολύ κρύα, νερά, με το σήμα κατατεθέν νησάκι της, με το ηλιοβασίλεμα που μοιάζει με ζωγραφιά και με παντός είδους επιλογές στην εστίαση.
Το χωριό μου, δηλαδή, όχι για να ευλογήσω τα γένια μου, είναι το καλύτερο. Και είναι και η πατρίδα της Σαπφούς, για να μην ξεχνιόμαστε. Άσε που βρισκόμαστε και πολύ κοντά στην «ατραξιόν» του απολιθωμένου δάσους. Και φυσικά κοντά σε πολλές, μα πάρα πολλές, ρίζες ελιάς, με το φημισμένο λεσβιακό λάδι να ρέει «χρυσό». Όμως όλα αυτά δεν θα ήταν τίποτε, μα τίποτε, χωρίς τους ανθρώπους της Μυτιλήνης μας. Αυτοί είναι όλο το «έργο». Ρομαντικοί και παραπονιάρηδες, «Μικρασιάτες», πρόσφυγες και κοσμοπολίτες. Τρελοί για τα σίδερα (ναι, είμαστε και φαινόμαστε) και αγαπησιάρηδες. Με αυτούς και τα «μουρέλια» τους, μόλις καθίσεις στον γιαλό για να πιεις το ούζο σου, γυρίζοντας εκεί απ’ όπου ξεκίνησα, όπως σας είπα στην αρχή, θα τα «δεις όλα». Θα κάνεις τα χωρατά σου και θα κατουρηθείς από τα γέλια, θα τσακωθείς, θα τραγουδήσεις, θα δακρύσεις. Και τότε, μέσα σε αυτήν την ιεροτελεστία, θα δεις το νησί να ανοίγεται και να «ξεγυμνώνεται» μπροστά σου σαν τη «θεία μου την Αμερσούδα». Μη χάσεις, λοιπόν, τη Μυτιλήνη, πατριώτη, με τίποτα. Μη τη χάσεις, γιατί, πίστεψέ με, στο λέω από καρδιάς και με όλη μου την αγάπη και την ειλικρίνεια, εσύ θα χάσεις.
*Ο Παύλος Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος.
Το άρθρο αποτελεί προσωπική άποψη και αφήγηση του γράφοντος. Το περιεχόμενο δημοσιεύεται όπως παραδόθηκε από τον δημιουργό του, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση από την ομάδα του Travel.gr, πέραν των απαραίτητων συντακτικών ή τεχνικών διορθώσεων.
Διαβάστε ακόμα:
Η καθηγήτρια Αρχαιολογίας Νένα Γαλανίδου μας ξεναγεί στην Παλαιολιθική εποχή της Λέσβου
Ταξίδι στη Μυτιλήνη: Χρονοκάψουλα στο Αιγαίο
Λέσβος: Ο αυτοδίδακτος καλλιτέχνης που παραδίδει αφιλοκερδώς μαθήματα ξυλογλυπτικής σε παιδιά
