Aυτή την εποχή, οι ταξιδιώτες αγαπούν τις εξορμήσεις σε πιο μεγάλα υψόμετρα: σε χωριά καμωμένα από πέτρα, περικυκλωμένα από πλούσια φύση, που προσφέρονται για σεργιάνι στα στενοσόκακα και τσίπουρο στα καφενεία με μεζέ στα κάρβουνα ή με λίγο τυρί και δυο ελιές, έτσι για τη δύναμη, πριν ξεκινήσει η εξερεύνηση της περιοχής. Η Αθήνα, μάλιστα, έχει την τύχη να έχει αρκετά κοντά της πολλά πετρόκτιστα χωριά που είναι πανέμορφα κάθε εποχή του χρόνου. Την εποχή που διανύουμε, έχουν μια διαφορετική, σχεδόν μυστικιστική, γοητεία που αξίζει να ανακαλύψετε.
Στεμνίτσα
Σκαρφαλωμένη στα 1.100 μέτρα υψόμετρο, η Στεμνίτσα είναι ένα από τα πιο όμορφα χωριά της Ελλάδας, καθώς την περικυκλώνει πλούσια φύση γεμάτη καστανιές, καρυδιές και έλατα, ενώ έχει διατηρήσει σε εξαιρετικό βαθμό την παραδοσιακή της αρχιτεκτονική. Μιλάμε κυρίως για πέτρινα διώροφα αρχοντικά σε αυστηρό αρχιτεκτονικό ύφος, όπως πρόσταζε ο τόπος και η εποχή, τα περισσότερα εξ αυτών χτισμένα τον 19ο αιώνα. Στην ανάπτυξη του χωριού συνέβαλε καθοριστικά και η παράδοση στην αργυροχρυσοχοΐα, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, καθώς εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια και καταστήματα με χειροποίητα κοσμήματα, τα οποία εύκολα μπορείτε να ανακαλύψετε με μια βόλτα στα καλντερίμια του χωριού.
Η Στεμνίτσα είναι από αυτά τα χωριά που αξίζει να τα περπατήσετε από άκρη σε άκρη, όχι μόνο για να θαυμάσετε τα όμορφα αρχοντικά αλλά και για τα κεφαλόβρυσα που είναι ιδανικά για να ξαποστάσετε στις βόλτες σας, για τα ατμοσφαιρικά σοκάκια και για την όμορφη φύση. Πιο γνωστή συνοικία είναι τα Παλαμηδέικα, ίσως γιατί είναι το πιο γραφικό μέρος του χωριού, γι’ αυτό αξίζει να την περιλάβετε στη βόλτα σας. Αν θέλετε να δείτε το χωριό από ψηλά, θα ανεβείτε μέχρι τη θέση Κάστρο, κάνοντας πρώτα μια στάση στη μεταβυζαντινή Παναγία Μπαφέρως. Το χωριό διαθέτει και λαογραφικό μουσείο με φορεσιές, ξυλόγλυπτα, εκκλησιαστικά σκεύη και άλλα εκθέματα που παρουσιάζουν πτυχές της τοπικής και της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Όμορφος είναι και ο περίπατος προς τη Ζωοδόχο Πηγή, στα βορειοανατολικά του οικισμού.
Λαγκάδια
Τα Λαγκάδια φημίζονταν για τους μαστόρους τους, για τους χτίστες που ήξεραν να λαξεύουν την πέτρα καλά, γι’ αυτό και το χωριό είναι γεμάτο από πανέμορφα πετρόκτιστα αρχοντικά, κάποια μάλιστα τετραώροφα, τα οποία αποτελούσαν την καλύτερη διαφήμιση για τους Λαγκαδινούς τεχνίτες. Το χωριό θα το βρείτε σε υψόμετρο περίπου 1.000 μέτρων, στη βορειοδυτική πλευρά του Μαινάλου, να αντικρίζει κατάφυτες πλαγιές. Χωρίζεται δε στον Πάνω και στον Κάτω Μαχαλά, με τον δεύτερο να γειτονεύει με τη ρεματιά του Λαγκαδιανού ποταμιού, του αρχαίου Τουθόα, που καταλήγει στον Λάδωνα. Ξεκινήστε το σεργιάνι από τον κεντρικό δρόμο, ανηφορίζοντας τα στενά σοκάκια, και φτάστε μέχρι την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου του 1808, που έχει υπέροχη θέα στο χωριό και στις γύρω βουνοκορφές. Πίσω από την εκκλησία μάλιστα βρίσκεται και το σπίτι των Δεληγιανναίων, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821. Για ακόμα καλύτερη θέα, όμως, ανεβείτε μέχρι την Αγία Τριάδα.
Στην πλατεία, που ουσιαστικά είναι ένα μικρό μπαλκόνι με θέα τα βουνά, θα βρείτε και την πέτρινη εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, με το πανέμορφο καμπαναριό, που χτίστηκε το 1805. Λίγο πιο πέρα, ο Άη-Γιάννης ο Πρόδρομος κουβαλά τη δική του μοναδική ιστορία, καθώς σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο ναός αυτός κατασκευάστηκε μέσα σε μόλις 40 ημέρες, λόγω αυστηρού χρονικού περιορισμού που έθεσε η οθωμανική διοίκηση. Στον Κάτω Μαχαλά, τώρα, την πιο όμορφη θέα θα τη δείτε από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Τέλος, μπείτε στο αυτοκίνητο και κατεβείτε μέχρι το ρέμα και τον συνοικισμό του Αγίου Νικολάου, με τον παλιό ανακαινισμένο νερόμυλο, όπου μπορείτε να περπατήσετε πλάι στη ρεματιά, και γυρίστε στο χωριό για να τιμήσετε τα ταβερνάκια που σερβίρουν τοπικές λιχουδιές.
Βάργιανη
Η Βάργιανη είναι το κρυμμένο διαμάντι του Παρνασσού. Θα τη βρείτε στη βορειοδυτική του πλευρά, στα περίπου 900 μέτρα υψόμετρο, να αγναντεύει προς τη Γκιώνα και την Οίτη. Ο φιδωτός δρόμος που ανεβαίνει στο χωριό θα σας βγάλει στην πλακόστρωτη πλατεία του με τα πανύψηλα πλατάνια, εκεί όπου από τη μια δεσπόζει η όμορφη εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και από την άλλη η παλιά πέτρινη βρύση, ενώ παραδίπλα ένα καφενείο και μια ταβέρνα συμπληρώνουν την απλή αλλά τόσο όμορφη εικόνα. Το χωριό το καλοκαίρι είναι πιο ζωντανό, καθώς όσοι μένουν στις πόλεις επιστρέφουν για να ξεκαλοκαιριάσουν στη δροσιά του. Αυτή την εποχή όμως, που οι περισσότεροι έχουν επιστρέψει στις πόλεις, το χωριό έχει μια γοητευτική ησυχία που είναι ιδανική για χαλάρωση.
Σε αντίθεση με τη Στεμνίτσα με τα δίπατα πυργόσπιτα, εδώ τα σπίτια είναι μεν πέτρινα, όπως προστάζει η παράδοση, ωστόσο κυρίως πιο ταπεινά. Λίγο πιο πάνω από την πλατεία βρίσκονται και οι πηγές Μπουρμπούλα, με τις πέτρινες κρήνες τους να αναβλύζουν κρυστάλλινο νερό στη σκιά τεράστιων πλατανιών. Αν έχετε όρεξη για πεζοπορία, ανεβείτε μέχρι τον Προφήτη Ηλία, όπου η θέα προς το γύρω ορεινό τοπίο θα σας αποζημιώσει. Υπάρχει βεβαίως και η επιλογή να φτάσετε μέχρι τη Νεραϊδοσπηλιά με τις μικρές λίμνες, τους σταλαγμίτες και τους σταλακτίτες, καλά κρυμμένη στο πυκνό ελατόδασος. Βρίσκεται πάνω από τη Βάργιανη, σε υψόμετρο περίπου 1.400 μέτρων. Η διαδρομή ξεκινά κοντά στις πηγές Μπουρμπούλα και είναι σηματοδοτημένη, ωστόσο όσο πλησιάζετε προς το σπήλαιο γίνεται πιο απαιτητική.
Βουτύρο
Το Βουτύρο είναι ένα μικρό χωριό κρυμμένο ανάμεσα σε δυο καταπράσινες κορυφές. Ο δρόμος για να φθάσετε από το Καρπενήσι στο χωριό είναι μόλις 7,5 χιλιόμετρα και κάπως στενός, αλλά η διαδρομή ανάμεσα στις ελατοσκέπαστες πλαγιές σάς αποζημιώνει. Ένας τοπικός μύθος λέει ότι πήρε το όνομά του από το εξαιρετικό βούτυρο που παρήγαγε κάποιος ντόπιος, κάνοντας γνωστό το χωριό παντού. Η εκδοχή αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί, όπως και να έχει όμως, το Βουτύρο είναι πανέμορφο και ιδανικό για να περάσετε μερικές χαλαρές μέρες στη φύση.
Σκεφτείτε να ξυπνάτε στην ησυχία αντικρίζοντας ελατοσκέπαστες πλαγιές με ομίχλη. Κέντρο του χωριού αποτελεί η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (1926), δίπλα στην οποία υπάρχει μπαλκόνι με θέα προς τις πλαγιές της Καλιακούδας, πέτρινη βρύση με γάργαρο νερό και δυνατότητα πεζοπορίας προς το γειτονικό Νόστιμο.
Μεγάλο Χωριό
Το Μεγάλο Χωριό, κεφαλοχώρι της Ευρυτανίας, απλώνεται στους πρόποδες της Καλιακούδας, στα 720 μέτρα υψόμετρο και περιβάλλεται από συγκλονιστικό πράσινο, το οποίο αποτελείται κυρίως από έλατα, βελανιδιές και καρυδιές. Το χωριό διατηρεί ακόμη την παραδοσιακή του αρχιτεκτονική με τα παλιά πέτρινα σπίτια, τα δίπατα αρχοντικά και τα πλακόστρωτα καλντερίμια του και ο καλύτερος τρόπος για να τα γνωρίσετε όλα είναι, φυσικά, να περπατήσετε στα ατμοσφαιρικά σοκάκια του. Θα αφήσετε το αυτοκίνητό σας στο μεγάλο πάρκινγκ έξω από το κέντρο του χωριού και θα ανηφορίσετε για να ανακαλύψετε τις ομορφιές του.
Η βόλτα θα τελειώσει στη μικρή πλατεία πάνω στον κεντρικό δρόμο, με το μεγάλο πλατάνι και την πέτρινη βρύση. Εδώ θα βρείτε και όμορφα καφέ. Να περάσετε και από το ρολόι, σήμα κατατεθέν του χωριού, καθώς και από την όμορφη εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, και εάν το επισκεφθείτε Σαββατοκύριακο, κάντε τον κόπο να πάτε λίγο πιο κάτω από την εκκλησία, στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο, που θα σας μυήσει στη ζωή του χωριού όπως αυτή ήταν παλαιότερα. Σταθείτε στα καταστήματα λαϊκής τέχνης και μπείτε σε αυτά με τα παραδοσιακά προϊόντα για τις χειμερινές προμήθειες. Αν σας αρέσουν οι πεζοπορίες ή το αυτοκίνητό σας είναι κατάλληλο για χωματόδρομο, ανεβείτε μέχρι το καταφύγιο στη θέση Λακκώματα, στα 1.500 μέτρα υψόμετρο, για λίγη περισσότερη φύση και όμορφη θέα στη Χελιδόνα και το Παλαιό Μικρό Χωριό.
Διαβάστε ακόμα:
Long weekend στα Λαγκάδια -Το κατάφυτο χωριό της Αρκαδίας με τα πέτρινα αρχοντικά
Στα παραμυθένια χωριά της Ευρυτανίας
Στεμνίτσα: Το Αρχοντοχώρι της Αρκαδίας είναι ο απόλυτος φθινοπωρινός προορισμός
