Η Ιαπωνία έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια πολύ ισχυρότερη θέση στον διεθνή ταξιδιωτικό χάρτη. Το 2025 υποδέχθηκε 42,68 εκατ. διεθνείς επισκέπτες, αριθμό ρεκόρ και αυξημένο κατά 15,8% σε σχέση με το 2024. Η κίνηση παραμένει ιδιαίτερα υψηλή και το 2026. Μόνο τον Σεπτέμβριο καταγράφηκαν 3,1 εκατ. αφίξεις, ενώ μέχρι το τέλος του ίδιου μήνα η χώρα είχε ήδη ξεπεράσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τα 30 εκατ. επισκέπτες.
Η άνοδος αποτυπώνεται και στις μετακινήσεις από την Ελλάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ιαπωνικής Υπηρεσίας Μετανάστευσης, οι βραχυχρόνιες αφίξεις Ελλήνων υπηκόων έφτασαν τις 20.570 το 2025, έναντι 14.466 το 2024 και 9.629 το 2023. Πριν από την πανδημία, το 2019, ήταν 8.761. Μέσα σε έξι χρόνια έχουν επομένως υπερδιπλασιαστεί, ενώ σε σύγκριση με το 2024 αυξήθηκαν κατά περίπου 42%. Η στατιστική αυτή κατηγορία περιλαμβάνει βραχυχρόνιες επισκέψεις και όχι αποκλειστικά ταξίδια αναψυχής, αποτυπώνει ωστόσο καθαρά την αυξανόμενη κινητικότητα από την ελληνική αγορά προς την Ιαπωνία.
Παράλληλα, ενισχύεται συνολικά το ενδιαφέρον από τις δυτικές αγορές. Ο Εθνικός Οργανισμός Τουρισμού της Ιαπωνίας επισημαίνει ότι το μερίδιο των επισκεπτών από Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία έχει αυξηθεί σε σχέση με την περίοδο πριν από την πανδημία, ενώ το 2025 καταγράφηκαν ιστορικά υψηλές ετήσιες επιδόσεις σε αγορές όπως η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία και η Ισπανία.
Μέσα σε αυτή τη νέα ταξιδιωτική δυναμική, η προσοχή αρχίζει να στρέφεται και πέρα από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες του Τόκιο, του Κιότο και της Οσάκα.
Στην περιφέρεια Ιμπαράκι, βόρεια της ιαπωνικής πρωτεύουσας, ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο μια κυκλική πεζοπορική διαδρομή περίπου 350 χιλιομέτρων, η οποία ενώνει έξι πόλεις και κωμοπόλεις και περνά μέσα από βουνά, δάση, αγροτικές κοιλάδες, μικρούς οικισμούς και ακτές του Ειρηνικού.
350 χιλιόμετρα στην Ιμπαράκι
Η Hitachinokuni Long Trail σχεδιάστηκε ως ένας διαφορετικός τρόπος γνωριμίας με τη βόρεια Ιμπαράκι. Η διαδρομή συνδέει τις Χιτάτσι, Χιτάτσιοτα, Τακαχάγκι, Κιταϊμπαράκι, Χιτάτσιομιγια και Ντάιγκο και σχηματίζει έναν μεγάλο κύκλο περίπου 350 χιλιομέτρων.
Το τελευταίο τμήμα, μήκους περίπου 75 χιλιομέτρων, ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο, ενώ ο σχεδιασμός της διαδρομής είχε αρχίσει αρκετά χρόνια νωρίτερα. Το πρώτο τμήμα άνοιξε το 2021 και στη συνέχεια προστίθενταν σταδιακά νέες διαδρομές μέχρι να συνδεθούν όλες σε ένα ενιαίο δίκτυο.
Δεν απαιτείται, βέβαια, να διανύσει κανείς και τα 350 χιλιόμετρα. Η κυκλική μορφή επιτρέπει την επιλογή μεμονωμένων τμημάτων, ανάλογα με τον διαθέσιμο χρόνο και τη φυσική κατάσταση του περιπατητή. Η επίσημη διαδρομή χωρίζεται σε πέντε βασικές περιοχές και περιλαμβάνει διαφορετικού βαθμού δυσκολίας μονοπάτια.
Η πρόσβαση στη βόρεια Ιμπαράκι είναι σχετικά εύκολη από το Τόκιο, με αρκετά σημεία της περιοχής να βρίσκονται περίπου μιάμιση έως δύο ώρες μακριά με το τρένο. Έτσι, το τοπίο αλλάζει αισθητά χωρίς να απαιτείται ένα ακόμη μεγάλο εσωτερικό ταξίδι στην Ιαπωνία.
Τα τοπία όπου χωριά και φύση συνυπάρχουν
Στον πυρήνα της διαδρομής βρίσκονται τα λεγόμενα satoyama, ένας ιαπωνικός όρος που περιγράφει τα παραδοσιακά αγροτικά τοπία ανάμεσα στους οικισμούς και στα βουνά.
Είναι περιοχές όπου καλλιεργήσιμη γη, ορυζώνες, δάση, λιβάδια, λίμνες και χωριά έχουν διαμορφώσει επί αιώνες ένα κοινό τοπίο. Η σχέση αυτή δεν αφορά μια φύση απομονωμένη από τον άνθρωπο, αλλά ένα περιβάλλον που έχει εξελιχθεί μέσα από τη γεωργία, τη δασική διαχείριση και την καθημερινή ζωή των τοπικών κοινοτήτων.
Το ιαπωνικό υπουργείο Περιβάλλοντος έχει χρησιμοποιήσει αυτή την έννοια και σε διεθνή πρωτοβουλία για τοπία όπου οι κοινωνικές και οικονομικές δραστηριότητες μπορούν να συνυπάρχουν με τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και τη βιώσιμη χρήση των φυσικών πόρων.
Στη βόρεια Ιμπαράκι αυτά τα τοπία είναι ακόμη εμφανή. Μικροί οικισμοί βρίσκονται ανάμεσα σε καλλιέργειες και δασωμένες πλαγιές, ενώ οι πεζοπορικές διαδρομές περνούν κοντά σε σπίτια, παλιά περάσματα και περιοχές που εξακολουθούν να συνδέονται με την τοπική παραγωγή.
Το μονοπάτι σχεδιάστηκε ακριβώς για να συνδέσει αυτά τα διαφορετικά σημεία σε ένα συνεχές ταξίδι με τα πόδια, αντί να αντιμετωπίζονται ως απομονωμένα αξιοθέατα. Η επίσημη παρουσίασή του μιλά για μια διαδρομή μέσα στα «παραδοσιακά τοπία της Ιαπωνίας» που διατηρούνται στη βόρεια Ιμπαράκι.
Καταρράκτες, κορυφές και παλιά περάσματα
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία είναι οι καταρράκτες Φουκουρόντα, που κατεβαίνουν σε τέσσερα επίπεδα μέσα σε μια δασωμένη κοιλάδα και συγκαταλέγονται στους γνωστότερους καταρράκτες της Ιαπωνίας.
Το φθινόπωρο, η περιοχή καλύπτεται από κόκκινα, χρυσαφένια και πορτοκαλί φυλλώματα, ενώ τον χειμώνα τμήματα του νερού μπορούν να παγώσουν. Η επίσημη ενημέρωση για το μονοπάτι προειδοποιεί μάλιστα ότι κατά την περίοδο των φθινοπωρινών χρωμάτων η περιοχή συγκεντρώνει ιδιαίτερα αυξημένη κίνηση.
Η διαδρομή περνά επίσης από το όρος Γιαμίζο, την ψηλότερη κορυφή της Ιμπαράκι στα 1.022 μέτρα, αλλά και από το Ναμάσε Φούτζι, μια βραχώδη κορυφή 406 μέτρων που έχει αποκτήσει το προσωνύμιο «Gendarme της Ιμπαράκι», λόγω της τραχιάς μορφολογίας της.
Σε άλλα σημεία, το τοπίο ανοίγει προς τον Ειρηνικό ή περνά από κοιλάδες, μικρά χωριά και δασωμένες εκτάσεις. Έτσι, μέσα στην ίδια διαδρομή εναλλάσσονται η ορεινή Ιαπωνία, τα αγροτικά τοπία και η θάλασσα.
Ένα μονοπάτι που συντηρεί η ίδια η περιοχή
Η δημιουργία της διαδρομής συνδέθηκε στενά με τις τοπικές κοινότητες. Μαζί με την περιφέρεια Ιμπαράκι εργάστηκε το Hitachinokuni Trail Club, μια ομάδα εθελοντών που συμμετέχει στη χάραξη, στη συντήρηση και στην προστασία των μονοπατιών.
Οι εργασίες περιλαμβάνουν καθαρισμό της βλάστησης, φροντίδα των σημάνσεων και συντήρηση των περασμάτων, ενώ η δραστηριότητα συνεχίζεται και μετά την ολοκλήρωση ολόκληρης της διαδρομής. Η λογική του εγχειρήματος είναι το μονοπάτι να αποτελεί μέρος της ζωής της περιοχής και όχι μια υποδομή που δημιουργήθηκε μία φορά και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε.
Παράλληλα, η διαδρομή έχει σχεδιαστεί ώστε να επιτρέπει διαφορετικούς τρόπους εξερεύνησης. Άλλοι μπορούν να επιχειρήσουν μεγάλα συνεχόμενα τμήματα, ενώ οι οικογένειες ή οι λιγότερο έμπειροι πεζοπόροι μπορούν να επιστρέφουν στην περιοχή και να ολοκληρώνουν μικρότερα κομμάτια κάθε φορά.
Η Ιαπωνία πέρα από τις μεγάλες πόλεις
Η μεγάλη αύξηση των διεθνών ταξιδιών προς την Ιαπωνία δημιουργεί παράλληλα ένα νέο ερώτημα για τον τρόπο με τον οποίο οι επισκέπτες κατανέμονται μέσα στη χώρα.
Το Τόκιο, το Κιότο και η Οσάκα εξακολουθούν να αποτελούν βασικούς πόλους έλξης, όμως η αναζήτηση λιγότερο γνωστών περιοχών αποκτά μεγαλύτερη σημασία καθώς ο συνολικός αριθμός των επισκεπτών αυξάνεται.
Η νέα διαδρομή της Ιμπαράκι προσφέρει μια εικόνα της χώρας που απέχει αρκετά από τις πολυσύχναστες διασταυρώσεις, τους ουρανοξύστες και τους μεγάλους ναούς των γνωστότερων προορισμών. Εδώ το ταξίδι προχωρά μέσα από αγροτικούς δρόμους, δασωμένες πλαγιές και μικρούς οικισμούς, ακολουθώντας έναν ρυθμό που καθορίζεται κυρίως από το περπάτημα.
Για τους Ευρωπαίους και πλέον για έναν αυξανόμενο αριθμό Ελλήνων που στρέφονται προς την Ιαπωνία, τα 350 χιλιόμετρα της Ιμπαράκι ανοίγουν ένα διαφορετικό παράθυρο στη χώρα. Ένα ταξίδι όπου η γνωριμία με την Ιαπωνία συνεχίζεται έξω από τις μεγάλες πόλεις, στα τοπία και στις κοινότητες που διατηρούν ακόμη μια παλαιότερη σχέση με τη γη, το δάσος και το βουνό.
Διαβάστε ακόμα:
Στα ιερά βουνά και τις ιστορικές πόλεις της Ιαπωνίας
Ιαπωνικές Άλπεις: Στα αυθεντικά χωριά και τα κάστρα των Σαμουράι
