Στη νότια Χίο, ο δρόμος προς τη θάλασσα περνά πρώτα από την ενδοχώρα. Περνάς το Πυργί με τα ξυστά του, ανεβαίνεις στους Ολύμπους, το καστροχώρι που μοιάζει με λαβύρινθο, προσπερνάς το σπήλαιο και ύστερα ο δρόμος αρχίζει να κατηφορίζει ανάμεσα σε σχίνους και ξερολιθιές. Το τοπίο γίνεται πιο γυμνό, ώσπου ανοίγεται από κάτω ο κόλπος.
Ένα εκκλησάκι με δύο ονόματα
Το πρώτο που βλέπεις δεν είναι η παραλία, αλλά το εκκλησάκι. Στέκει ψηλά, πάνω από τη θάλασσα, με δύο ονόματα: Αγία Δύναμη το λένε οι μισοί, Αγία Θεοδοσία οι άλλοι, και ο τόπος διατηρεί και τις δύο ονομασίες. Δίπλα του αφήνεις το αυτοκίνητο. Στο προαύλιο υπάρχει ένα πέτρινο υπόστεγο με καμάρες και χτιστά παγκάκια, δροσερό ακόμα και το καταμεσήμερο, με ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα. Κάθεσαι μια στιγμή στη σκιά και μετά πιάνεις το μονοπάτι. Τρία λεπτά κατηφόρα και πατάς στην άμμο.
Το νερό εδώ είναι σμαραγδί και χρυσοπράσινο, με αποχρώσεις που αλλάζουν ανάλογα με το βάθος και την ώρα, τόσο διάφανο που διακρίνεις καθαρά τον βυθό. Ο κόλπος είναι διπλός, με δύο μικρούς όρμους δίπλα δίπλα, λευκή άμμο και λεπτό βοτσαλάκι στην ακτή. Ξαπλώστρες, μπαρ και μουσική δεν υπάρχουν. Αυτό ακριβώς είναι και το προνόμιό του: η ηρεμία, το κύμα, ο αέρας και η αίσθηση ότι έφτασες σε μια παραλία που παραμένει μακριά από την οργανωμένη εκδοχή του καλοκαιριού.
Η σχετική απομόνωση κρατά μακριά τον πολύ κόσμο. Η Αγία Δύναμη δεν είναι για όποιον θέλει την παραλία κάτω από το δωμάτιό του. Είναι ανοργάνωτη. Θα κουβαλήσεις νερό, σκιά και ό,τι θα φας, γιατί το πλησιέστερο μαγαζί βρίσκεται πίσω, στους Ολύμπους. Ίσως γι’ αυτό διατηρεί την ηρεμία και τον ανεπιτήδευτο χαρακτήρα της.
Δίπλα, τα Μαύρα Βόλια
Είσαι στην καρδιά των Μαστιχοχωρίων, εκεί όπου ο σχίνος δίνει το δάκρυ του και τα χωριά χτίστηκαν κλειστά, μακριά από τη θάλασσα, για να προστατευθούν από τους πειρατές. Η ακτή έμεινε σε μεγάλο βαθμό αδόμητη και άγρια, διατηρώντας μέχρι σήμερα αυτόν τον χαρακτήρα. Πιο πέρα, στον Εμπορειό, στην ίδια νότια ακτή, τα Μαύρα Βόλια προσφέρουν την ακριβώς αντίθετη εικόνα: μαύρο βότσαλο και σκούρα, βαθιά νερά. Στο ίδιο νησί, δύο ακτές με εντελώς διαφορετική όψη.
Ως το τελευταίο φως
Μένεις ως αργά. Ο ήλιος χαμηλώνει και κρύβεται πίσω από τα βουνά στην πλάτη σου, ρίχνοντας τη γλυκιά σκιά του απογεύματος στην παραλία. Το σμαραγδί του νερού σκουραίνει, ενώ το υπόστεγο ξαναγεμίζει με κόσμο που ανεβαίνει από τη θάλασσα για να προστατευτεί. Ανηφορίζεις ξανά το σύντομο μονοπάτι, ρίχνεις από την αυλή της Αγίας Θεοδοσίας μια τελευταία ματιά στον κόλπο που απλώνεται μπροστά σου και μπαίνεις στο αυτοκίνητο με τα πόδια ακόμα γεμάτα άμμο.
Διαβάστε ακόμα:
Αποστολή στη Χίο: Ένα 24ωρο στην πόλη της
Οι ωραιότερες παραλίες της Χίου -Γαλάζιες ακτές και κρυστάλλινα νερά
