Την Κωνσταντινούπολη την αγαπάς από την πρώτη στιγμή. Στην περίπτωσή μου, την τρίτη φορά ένιωσα ότι με άφησε να την πλησιάσω πραγματικά. Την πρώτη φορά κυνηγάς τα μνημεία και το φαγητό, τη δεύτερη επιστρέφεις για όσα ένιωσες ότι «έχασες» και, φυσικά, για το φαγητό. Την τρίτη, όμως, αφήνεις επιτέλους στην άκρη τα «πρέπει». Δεν ήθελα άλλες ουρές, ούτε άλλες φωτογραφίες μπροστά από αξιοθέατα. Ήθελα να φάω εκεί που τρώνε οι ντόπιοι, να περπατήσω σε γειτονιές που δεν βρίσκονται στους τουριστικούς οδηγούς και να βρεθώ σε μέρη που λένε ιστορίες, αρκεί να έχεις τον χρόνο να τις ακούσεις. Νομίζω ότι τα κατάφερα και σας δίνω μια λίστα με πράγματα που έκανα και εμπειρίες που έζησα σε μια πόλη που δεν σταματώ ποτέ να λατρεύω.
Ali Haydar Kebap
Η διαδρομή μέχρι το Ali Haydar Kebap δεν έχει τίποτα το θεαματικό, κι αυτό είναι ακριβώς το νόημα. Σε μια ήσυχη γειτονιά του Yeşilköy, το εστιατόριο αποτελεί σημείο αναφοράς εδώ και χρόνια. Το κεμπάπ φτάνει στο τραπέζι χωρίς περιττές σάλτσες ή θεατρινισμούς, βασισμένο σε σωστή πρώτη ύλη και τεχνική που περνά από γενιά σε γενιά. Είναι από εκείνα τα μέρη που δεν χρειάζονται branding. Η φήμη του ταξιδεύει στόμα με στόμα.
Irfaniye Sok. No: 22, Yeşilköy
Αιγυπτιακό Παζάρι
Αντί για το Grand Bazaar, αυτή τη φορά κατευθύνθηκα στο Αιγυπτιακό Παζάρι. Το παζάρι υπήρξε σημαντικός κόμβος εμπορίου μπαχαρικών κατά την οθωμανική περίοδο και ονομάστηκε «Αιγυπτιακό» όταν τα μπαχαρικά άρχισαν να φτάνουν κυρίως από την Αίγυπτο. Η μυρωδιά είναι σχεδόν υπνωτική: κύμινο, σαφράν, αποξηραμένα άνθη. Όπως έγραφε ήδη από τον 19ο αιώνα ο Edmondo de Amicis, η εμπειρία μένει πάνω σου, στα ρούχα και στη μνήμη σου. Μην ξεχάσεις να πάρεις τούρκικο καφέ από το Kurukahveci Mehmet Efendi, η μυρωδιά θα σε οδηγήσει από μόνη της και η ουρά θα σου επιβεβαιώσει γιατί αξίζει.
Tahmis Sok. 66, Eminönü
Kahve 6: Το πρωινό ως τελετουργία
Το πρωινό σε αυτήν την πόλη είναι μια τελετουργία και το Kahve 6 σερβίρει ίσως το πιο νόστιμο που έχω δοκιμάσει. Το τουρκικό kahvaltı είναι κοινωνική πράξη: πιάτα που έρχονται σιγά-σιγά, τσάι που δεν τελειώνει ποτέ, απολαυστικές συζητήσεις. Παρήγγειλα το İzmir breakfast, simit ζεστό, λιωμένο tulum τυρί σε μαντέμι, lor με μαρμελάδα μαύρου μούρου. Τα τραπεζάκια έξω είναι μονίμως κατειλημμένα από πεινασμένους ταξιδιώτες και τις γάτες της συνοικίας.
Cihangir, Anahtar Sk. No: 13/A, 34433 Beyoğlu
Baylan Pastanesi: Μια γλυκιά σταθερά από το 1923
Στο Baylan Pastanesi, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Από το 1923 μέχρι σήμερα, οι συνταγές λέγεται ότι παραμένουν ίδιες. Το Kup Griye, το πιο διάσημο γλυκό τους, είναι ένα όνειρο: ένα παγωτό γλυκό σερβιρισμένο με καραμέλα, αμύγδαλα, σαντιγύ και μπισκότο. Εδώ λέγεται ότι έφτασε η πρώτη μηχανή espresso στην Τουρκία, εδώ σερβιρίστηκε ένα από τα πρώτα cappuccino. Είναι κομμάτι της αστικής μνήμης της πόλης. Γιατί, εντάξει, πόσα σιροπιαστά με φιστίκι θα φας πια;
Caferağa, Muvakkıthane Cd. No: 9/A, 34710 Kadıköy
Kadıköy & Moda: Η σύγχρονη πλευρά της Κωνσταντινούπολης
Πέρασα απέναντι με ferry και περπάτησα στο Kadıköy και τη Moda. Graffiti στους τοίχους, παλιά τραμ, καφέ γεμάτα ζωή. Η Moda είναι από τις πιο αυθεντικές γειτονιές της πόλης. Εκεί κατάλαβα γιατί πολλοί λένε ότι η πραγματική καθημερινότητα της πόλης βρίσκεται στην ασιατική πλευρά. Νέα trendy εστιατόρια, πολλές καφετέριες, μπαρ με vintage χαρακτήρα και άφθονο shopping (ναι, εδώ θα βρεις αυτά τα thrift καταστήματα που ψάχνεις σε όλη την πόλη), μικρές μπουτίκ, νόστιμο fast food (σταμάτα όπου βρεις σάντουιτς με κοκορέτσι). Ειδικά το βράδυ, όλη η γειτονιά μετατρέπεται σε ένα πάρτι στους δρόμους.
Pera Museum και το πιάνο της Μαρίας Κάλλας
Στο Pera Museum, στο φουαγιέ, στάθηκα μπροστά στο πιάνο της Μαρίας Κάλλας. Το αγόρασε ο πατέρας της το 1939, όταν ταξίδευαν από τη Νέα Υόρκη προς την Ελλάδα, διέσχισε τον Ατλαντικό, έφτασε στον Πειραιά και συνόδευσε τα πρώτα σοβαρά μουσικά της βήματα στην Αθήνα, υπό τη διδασκαλία της Elvira de Hidalgo. Μετά τον πόλεμο, η Κάλλας το χάρισε στη δασκάλα της, εκείνη το πήρε μαζί της στην Άγκυρα και τελικά το πιάνο κατέληξε στην Κωνσταντινούπολη, περνώντας από χέρια ανθρώπων που υπηρέτησαν τη μουσική με πάθος. Σήμερα βρίσκεται στο Pera ως μάρτυρας μιας ζωής σε αέναη μετακίνηση, μέσα σε ένα μουσείο που, πέρα από τη μόνιμη συλλογή οθωμανικής ζωγραφικής και τα περίφημα χαλιά της Ανατολής, φέρνει την ιστορία της πόλης σε διάλογο με τη σύγχρονη τέχνη, ακριβώς όπως έκανε και η ίδια η Κάλλας με τη φωνή της.
Asmalı Mescit, Meşrutiyet Cd. No:65, 34430 Beyoğlu
Gülhane Park: Η «ανάσα» της πόλης
Το Gülhane Park ήταν το καλύτερο διάλειμμά μου. Παλιά μέρος των κήπων του Τοπκαπί, σήμερα ένας πράσινος παράδεισος στο κέντρο της πόλης. Εκεί, ανάμεσα σε δέντρα και θέα προς τη Θάλασσα του Μαρμαρά, η Κωνσταντινούπολη χαμηλώνει τον τόνο της και μέσα σε ένα ολάνθιστο και ολίγον κιτς περιβάλλον βρίσκεις τη γαλήνη (και μια ανάσα για να συνεχίσεις). Περπατώντας στα πλακόστρωτα μονοπάτια, ανάμεσα σε αιωνόβια δέντρα, παρτέρια με λουλούδια και παγκάκια γεμάτα ντόπιους, ένιωσα ότι ο χρόνος εδώ κυλά αλλιώς. Είναι το ιδανικό διάλειμμα αν έχεις μόλις βγει από την Αγία Σοφία ή το Τοπκαπί, αλλά και ένας προορισμός από μόνος του: για έναν καφέ στο χέρι, για να καθίσεις χωρίς πρόγραμμα ή απλώς για να θυμηθείς ότι ακόμη και σε μια μεγαλούπολη σαν την Κωνσταντινούπολη υπάρχει χώρος για ηρεμία και πράσινο.
Cankurtaran, Kennedy Cad., 34122 Fatih
Les Benjamins: H πόλη ντύνεται σύγχρονα
Στα Les Benjamins είδα πώς η Κωνσταντινούπολη μεταφράζεται σε σύγχρονη μόδα. Ο Bünyamin Aydın συνδυάζει Ανατολή και Δύση, ιστορία και street κουλτούρα, και δεν είναι τυχαίο που το brand έχει παγκόσμια απήχηση και παρουσία στην Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου. Το λογότυπο των Les Benjamins με το τηλεσκόπιο εκφράζει την προοπτική και τον τρόπο με τον οποίο η μάρκα ερμηνεύει την Ανατολή από μια μοναδική οπτική γωνία, και από εκεί θα βρεις τα πιο ψαγμένα t-shirts και φούτερ.
Teşvikiye, Akkavak Sok. No:16, 34365 Şişli
Dolmabahçe Palace: Οι Βερσαλλίες στον Βόσπορο
Το Dolmabahçe Palace το άφησα συνειδητά για το τέλος, σαν ένα κεφάλαιο που ξέρεις ότι θα σε βαραίνει λίγο όταν το κλείσεις. Είναι το παλάτι όπου η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποφάσισε, στα μέσα του 19ου αιώνα, να κοιταχτεί κατάματα στον καθρέφτη της Ευρώπης και να ξανασυστηθεί. Χτίστηκε μεταξύ 1843 και 1856, επί σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, γιατί το Τοπκαπί πια έμοιαζε ανεπαρκές για μια αυτοκρατορία που ήθελε να δείχνει «σύγχρονη». Το αποτέλεσμα είναι ένα μνημείο φιλοδοξίας: μπαρόκ, ροκοκό και νεοκλασικά στοιχεία, ατελείωτες αίθουσες τελετών, χρυσά ταβάνια και κρύσταλλα που αντανακλούν το φως του Βοσπόρου. Στην καρδιά του παλατιού βρίσκεται η τεράστια «Αίθουσα Τελετών», όπου δεσπόζει ένας από τους μεγαλύτερους πολυελαίους στον κόσμο, ο οποίος αποδίδεται στη βασίλισσα Βικτωρία, σύμβολο διπλωματίας αλλά και μιας εποχής όπου η λάμψη μετρούσε όσο και η ισχύς. Όμως το Dolmabahçe δεν αφηγείται μόνο πλούτο. Εδώ έζησαν έξι σουλτάνοι, εδώ η αυτοκρατορία βυθίστηκε στα χρέη της, και εδώ, το 1938, πέθανε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Το δωμάτιό του διατηρείται όπως ήταν, με όλα τα ρολόγια σταματημένα στην ώρα του θανάτου του, μια αθόρυβη, συγκλονιστική υπενθύμιση ότι αυτό το παλάτι είναι ταυτόχρονα σύμβολο δόξας και επιτάφιος μιας ολόκληρης εποχής. Φεύγοντας, ένιωσα πως δεν είχα επισκεφθεί απλώς ένα παλάτι, αλλά έναν χώρο όπου η ιστορία αποφάσισε να αλλάξει σελίδα.
Vişnezade, Dolmabahçe Cd., 34357 Beşiktaş
Διαβάστε ακόμα:
Μiniaturk, ένα αξιοθέατο που προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο στην Κωνσταντινούπολη
Από την Κωνσταντινούπολη στην Ομόνοια -Ένα σουβλάκι που ενώνει διαφορετικές γενιές από το 1951
Περιπλανηθήκαμε στα στενά του Εμίνονου στην Κωνσταντινούπολη
