Πόσες επιλογές για φαγητό μπορεί να έχεις σε ένα νησάκι που η μεγαλύτερη απόσταση που έχει να διανύσει κανείς είναι 9,5 χιλιόμετρα; Είναι αλήθεια, η Δονούσα είναι όντως ένας λιλιπούτειος κόσμος των Μικρών Κυκλάδων. Και δικαιώνει πλήρως τον όρο, αφού είναι και πολύ χαρακτηριστική Κυκλάδα με τα άγρια τοπία και τα λευκά σπιτάκια με τα πολύχρωμα πορτοπαράθυρα, αλλά και πολύ μικρή. Αυτό, όμως, δεν τη φέρνει σε μειονεκτική θέση ούτε σε φυσική ομορφιά, ούτε στα καταγάλανα νερά και τις καθαρές παραλίες ακόμα κι αν μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, ούτε βέβαια και στο νόστιμο και κυρίως παραδοσιακό φαγητό.
Σε απόσταση σχεδόν αναπνοής από τη Νάξο, μία ώρα με το καράβι, που είναι κοινώς ομολογουμένως ένα από τα πιο νόστιμα -αν όχι το πιο νόστιμο- ελληνικό νησί, δεν είναι να απορεί κανείς που η Δονούσα συνεχίζει τη γευστική παράδοση του μεγαλύτερου γείτονά της. Με τις επιλογές φαγητού συγκεντρωμένες κυρίως στο γραφικό της λιμανάκι, αλλά και με φιλόξενες στάσεις στο άλλο άκρο της διαδρομής των 9,5 χιλιομέτρων που διατρέχει το νησί, την Καλοταρίτισσα, καθώς και στη Μερσίνη στα μισά της διαδρομής αυτής, η Δονούσα, τις λίγες μέρες που θα σας φιλοξενήσει σκοπεύει να σας ταΐσει καλά.
Captain George Meat & Grill
Στην καρδιά του λιμανιού της Δονούσας, αν και «καπετάνιος» η κλίση του είναι, όπως μαρτυρά και ολόκληρο το όνομα του μαγαζιού, τα ψητά και τα κρεατικά. Πριν τα κυρίως όμως, δεν πρέπει να παραλείψετε τη δικής τους παραγωγής ξινομυζήθρα Νάξου, η οποία απλώνεται τέλεια στο ψωμί. Οι κολοκυθοκεφτέδες τους είναι χειροποίητοι, καμία σχέση με τους περισσότερους που μας σερβίρουν στην πρωτεύουσα, με ωραία κρούστα, και πλούσια γεύση κολοκυθιού γεμάτου φρεσκάδα. Τα βραστά χόρτα κρατούσαν τόσο όσο και παρέμεναν καταπράσινα. Οι τηγανητές πατάτες άψογες, όπως και σε όλο το νησί, ενώ τα κεφτεδάκια της Ποθητής, καταναλώνονται το ένα μετά το άλλο με απίστευτη ευκολία. Για τα κυρίως εμείς τιμήσαμε τη σούβλα και δοκιμάσαμε χειροποίητο κοκορέτσι και κοντοσούβλι χοιρινό. Και τα δύο ζουμερά και σωστά ψημένα, αλλά και νόστιμα με τη γεύση του κρέατος να πρωταγωνιστεί χωρίς βαριές μυρωδιές. Στον κατάλογο θα βρείτε και προσεγμένα μαγειρευτά όπως κόκορα κοκκινιστό, γεμιστά, κότσι και μελωμένο κατσικάκι στη λαδόκολλα.
Ηλιοβασίλεμα
Στην ακριβώς απέναντι μεριά του κόλπου, στην άκρη αυτή τη φορά του λιμανιού σε μια ανηφορίτσα, βρίσκεται το Ηλιοβασίλεμα. Εδώ, πρέπει οπωσδήποτε να καθίσετε έξω, γιατί το εστιατόριο δεν ονομάστηκε έτσι τυχαία. Την ώρα του ηλιοβασιλέματος, από τη βεράντα του, η θέα στη θάλασσα και το λιμάνι που βάφονται με μενεξεδένια χρώματα, μαζί με το αεράκι του Αιγαίου και τις γάτες που κάνουν τις βόλτες τους ανάμεσα στα τραπέζια, δημιουργούν ένα σκηνικό για καρτ ποστάλ. Δοκιμάσαμε την ντόπια μυζήθρα ξανά, αλλά και το τζατζίκι τους. Και τα δύο σπιτικά και καλοφτιαγμένα. Οι κολοκυθοκεφτέδες εδώ ήταν ίσως οι πιο γευστικοί που έχω δοκιμάσει γενικά. Πολύ αρωματικοί, με μεστό εσωτερικό που δεν μοιάζει με έναν απροσδιόριστο πολτό όπως αλλού, και κρούστα που θύμιζε λουκουμά. Πήραμε δύο μερίδες. Από κυρίως, βάλαμε στη μέση μια πολύ γενναιόδωρη μερίδα ντόπιο κατσικάκι ψητό, έξτρα ριγανάτο. Ήταν λουκούμι, και οι τηγανητές πατάτες που το συνόδευαν, χρυσαφένιες και με πραγματική γεύση πατάτας. Δοκιμάσαμε και το τηγανητό καλαμαράκι σε μια παράδοξη απόπειρα για κυκλαδίτικο surf n turf, και αν και δεν είχαν κάτι κακό δεν ήταν και κάτι, οπότε αν ξαναπήγαινα σίγουρα θα δοκίμαζα περισσότερα από τα μαγειρευτά και τα ψητά τους.
Καραβαϊκή
Η Καραβαϊκή υπάρχει κάποια χρόνια τώρα και στην Πεντέλη. Δεν την έχω επισκεφθεί ακόμα, αλλά μετά από αυτό το φαγοπότι, ίσως έχει έρθει η ώρα για μια στάση και προς τα εκεί. Στη Μερσίνη, στα μισά της διαδρομής από το λιμάνι μέχρι «το τέλος του δρόμου», την Καλοταρίτισσα, από το περσινό καλοκαίρι δοκιμάζουμε πάλι ντόπιες γεύσεις και προϊόντα αλλά with a twist, στην Καραβαϊκή της Δονούσας. Πάλι εκπληκτική θέα στη θάλασσα αλλά και σε ένα στενάκι του οικισμού, που τουλάχιστον όταν βρεθήκαμε εμείς εκεί, παρακολουθούσαμε κοκόρια, κότες και γάτες να κάνουν παρέα τις βόλτες τους. Αρχικά, δεν χρειάζεται να παραγγείλετε έξτρα πατάτες γιατί σχεδόν όλα τα πιάτα έρχονται με αρκετές πατάτες για συνοδευτικό. Εμείς παρ’ όλα αυτά πήραμε πατάτες τηγανητές Νάξου με πάπρικά και ήταν εθιστικές. Το κουβέρ, ζεστό προζυμένιο ψωμί στα κάρβουνα, το συνοδεύσαμε με την τυροκαυτερή με χαρίσα, χειροποίητη και γλυκοπικάντικη. Από κυρίως, πήραμε τρία, ένα θαλασσινό και δύο κρεατικά.
Το θράψαλο a la bouillabaisse με κρόκο Κοζάνης, μαριναρισμένο φινόκιο και πικάντικη μαγιονέζα ήταν ένα αρκετά ιδιαίτερο πιάτο, με νόστιμη δεμένη σάλτσα που ταίριαζε τέλεια με το δροσερό τσίπουρο με το οποίο συνοδεύαμε τα πιάτα μας. Το θράψαλο ήταν μαλακό και διατηρούσε τη φρεσκάδα της θάλασσας παρότι μαγειρευτό. Φυσικά, αφού ήμασταν στη Δονούσα έπρεπε παντού να φάμε αμνοερίφιο. Έτσι, δοκιμάσαμε το ντόπιο, «ταξιδιάρικο αρνάκι» τους. Σιγομαγειρεμένο για ώρες σε πλούσια σάλτσα καρυκευμένη με σόγια, με τηγανητές πατάτες και δροσερή κρέμα γιαουρτιού. Το αρνάκι σερβιρίστηκε μαδημένο πάνω στις πατάτες, σαν μια fusion μεσογειακή και ασιατική εκδοχή των animal style που ξεκίνησαν από την Αμερική και πια τις βρίσκουμε σε όλο και περισσότερα street food εστιατόρια και στην Ελλάδα. Πλούσιο γευστικά πιάτο, νόστιμο κρέας με σωστή ποσότητα λίπους. Θα ήθελα μόνο λίγη περισσότερη ποσότητα κρέατος γιατί ήταν πεντανόστιμο. Δοκιμάσαμε και τις ψητές περουβιανές φτερούγες κοτόπουλου με salsa verde. Βόμβα μπαχαρικών και μυρωδικών, με τις φτερούγες λογικά να έχουν μείνει αρκετά σε μαρινάδα, κι έτσι να έχουν βγει τρυφερές και ζουμερές εσωτερικά, με μια λαχταριστή κρούστα στην πέτσα. Τέλος, το γλυκό ήταν μια διαφορετική Αλάσκα, με βάση από τον κλασικό κι αγαπημένο κορμό/μωσαϊκό, παγωτό με πραγματική βανίλια, και φίνα καψαλισμένη μαρέγκα. Ήταν τόσο καλό όσο ακούγεται.
Μήτσος
Τελευταία στάση, Μήτσος, Καλοταρίτισσα. Το τέλος της διαδρομής από τη μια άκρη του νησιού στην άλλη μάς οδηγεί εδώ. Σε μια μικρή παραλία και τον τόσο δα οικισμό της που μοιάζει να ξεχάστηκε κάπου στη δεκαετία του ’70. Όλοι μάς έλεγαν για τα μπιφτέκια του Μήτσου. Και είχαν τα δίκια τους. Να σημειωθεί πως είναι και η μοναδική ταβέρνα του νησιού που επισκεφθήκαμε δύο φορές κατά την παραμονή μας στο νησί, ήταν η πιο οικονομική αλλά και value for money, και για τα δικά μας κριτήρια τουλάχιστον, μέσα στην απλότητά της, ίσως και η πιο νόστιμη. Μοσχαρίσια μπιφτέκια, ακραία. Μια εντελώς δικιά τους γεύση και γνώριμη συνάμα. Κατσικάκι κοκκινιστό με πατάτες, κατσαρολάτο, φοβερό. Αρνάκι λεμονάνο με τηγανητές πατάτες, πεντανόστιμο. Ιμάμ μελωμένο, που βάζει κάτω περίτεχνα πιάτα με ψαγμένες κοπές και ό,τι άλλο. Ήταν πολύ ωραία η Δονούσα, η ταβέρνα Μήτσος όμως είναι αυτό που θα μου λείψει περισσότερο απ’ όλα. Φεύγοντας τους είπαμε πόσο πολύ μας άρεσαν όλα, και μας ζήτησαν να μεταφέρουμε τον ενθουσιασμό μας στη μαγείρισσα, την κυρία Μαρία. Όταν θα πάτε, εννοείται δεν θα φύγετε πριν της σφίξετε το χέρι.
Διαβάστε ακόμα:
Κέδρος: Μια παραλία στη Δονούσα, ανάμεσα στις 8 καλύτερες του κόσμου
Οδοιπορικό στη Δονούσα, το νησί των ανέγγιχτων τοπίων και των απίστευτων παραλιών
Αποστολή στη Δονούσα -Δοκιμάσαμε και προτείνουμε τα καλύτερα πιάτα στο νησί
