Κάποτε, η επίσκεψη σε ένα ελληνικό οινοποιείο είχε συγκεκριμένο σενάριο: έφτανες, σου έδειχναν τα βαρέλια, δοκίμαζες τρία-τέσσερα κρασιά συνήθως σε πλαστικά ποτήρια και έφευγες έχοντας αγοράσει μερικές φιάλες κρασιών, συνήθως σε λίγο καλύτερη τιμή από αυτή που θα τα βρεις στην κάβα. Αυτό το μοντέλο έχει πλέον αλλάξει.
Τα ελληνικά οινοποιεία της τελευταίας εικοσαετίας, έχουν κάνει κάτι που λίγοι περίμεναν: μετατράπηκαν σε πλήρεις προορισμούς. Με εστιατόρια, χώρους ευεξίας, διαμονή, προγράμματα yoga και ποδηλατικές διαδρομές μέσα στους αμπελώνες. Ο λόγος δεν είναι μόνο επιχειρηματικός. Είναι και απάντηση σε έναν ταξιδιώτη που έχει αλλάξει βαθιά.
Το σώμα ως terroir
Στην Εύβοια, το Κτήμα Avantis προσφέρει κατόπιν συνεννόησης, κάτι που δύσκολα θα περίμενες σε ελληνικό αμπελώνα: ένα χώρο ομορφιάς χτισμένο πάνω στη χημεία του σταφυλιού. Το “L’Atelier de Beauté” δημιούργημα της Λέγκας Γρηγοριάδου, χρησιμοποιεί εκχυλίσματα από τους ίδιους αμπελώνες που παράγουν τα κρασιά. Μάσκες προσώπου από σταφύλι, ορούς με πολυφαινόλες, θεραπείες αποτοξίνωσης. Εξάλλου, μία ιδιαίτερη ουσία που βρίσκεται στις φλούδες των κόκκινων σταφυλιών έχει αποδεδειγμένες αντιοξειδωτικές ιδιότητες, και η οινοθεραπεία έχει ήδη κατακτήσει την Προβηγκία και τη Ριόχα πριν καν φτάσει στην Ελλάδα.
Αυτό που κάνει τη διαφορά εδώ είναι η αυθεντικότητα της σύνδεσης: δοκιμάζεις ένα Viognier και μετά βάζεις στο πρόσωπό σου ένα άλλο προϊόν, φτιαγμένο από τα ίδια σταφύλια. Η εμπειρία έχει αφηγηματική συνέχεια που δεν μπορεί να αντιγράψει κανένα αστικό spa.
Yoga ανάμεσα στα κλήματα
Στη Σαντορίνη, το Caveland, ένα παλιό ανενεργό πλέον οινοποιείο του 18ου αιώνα σκαμμένο στη γη, έχει γίνει σκηνή για retreats Hatha και Vinyasa με θέα την Καλντέρα. Δεν προσφέρει απλά «yoga στη φύση». Το ηφαιστειακό τοπίο, οι πετρωμένοι τοίχοι, η γη που έχει θαφτεί κάτω από στρώματα ιστορίας, όλα αυτά δίνουν μια βαρύτητα που το αστικό studio δεν μπορεί να προσφέρει.
Στη Νεμέα, το Κτήμα Σεμέλη έχει χτίσει κάτι διαφορετικό: έναν ολοκληρωμένο προορισμό στα 600 μέτρα υψόμετρο στο Κούτσι. Οι σουίτες του κτήματος κοιτάνε απευθείας τον αμπελώνα, και η yoga που προσφέρεται εδώ αξιοποιεί αυτή ακριβώς την ησυχία, την αίσθηση ότι βρίσκεσαι κάπου που έχει ρυθμό δικό του, άσχετο με την υπόλοιπη χώρα.
Δύο τροχοί, ένα ποτήρι Αγιωργίτικο και ένα πινέλο
Η ποδηλασία στους αμπελώνες είναι ίσως η πιο πρακτική έκφραση αυτής της στροφής. Το Κτήμα Σεμέλη αποτελεί σημείο αναφοράς σε οργανωμένες ποδηλατικές διαδρομές που συνδέουν τον αμπελώνα με την Αρχαία Νεμέα. Ένα ιστορικό χτύπημα που δεν γίνεται βαρετό, γιατί η ανταμοιβή στο τέλος έχει γεύση Αγιωργίτικου. Παρόμοια λογική ακολουθεί στη Νάουσα το Κτήμα Κυρ-Γιάννη, πιστοποιημένο ως “Bike Friendly”, με ηλεκτρικά ποδήλατα για τις πλαγιές του Βερμίου, λύση που ανοίγει την εμπειρία σε κόσμο που δεν είναι αθλητές, αλλά θέλει να αισθανθεί το τοπίο από μέσα.
Αυτό που ξεχωρίζει όμως στη Σεμέλη είναι ένα πρόγραμμα που λίγοι θα περίμεναν από οινοποιείο: το “En Plein Air”, εργαστήριο υπαίθριας ζωγραφικής στον αμπελώνα. Με την καθοδήγηση ζωγράφου, οι επισκέπτες ζωγραφίζουν το τοπίο που έχουν μπροστά τους, όπως κλήματα, χώμα και φως. Είναι ένας τρόπος να συνδεθείς με έναν τόπο που δεν σου επιτρέπει να τον καταναλώσεις γρήγορα.
Στη Νεμέα πάλι, το Κτήμα Παλυβού έχει βρει τον δικό του τρόπο να ορίσει τι σημαίνει επίσκεψη σε οινοποιείο. Με αφορμή τις «ανοιχτές πόρτες», φιλοξενεί συνεδρίες yoga μέσα στον αμπελώνα και εκθέσεις ζωγραφικής στους χώρους του. Αυτό εξάλλου αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η τέχνη και το κρασί μοιράζονται την ίδια ανάγκη για προσοχή και χρόνο. Το έχει καταλάβει καλά και σε ότι έχει να κάνει με τη γευσιγνωσία, καθώς στην κορυφή του αμπελώνα, στα 500 μέτρα υψόμετρο, έχει εγκατασταθεί ένα αποκατεστημένο βαγόνι τρένου με μπαλκόνι και με θέα που φτάνει ως τη Στερεά Ελλάδα. Εκεί, οι επισκέπτες δοκιμάζουν single vineyard ετικέτες του κτήματος.
Το γαστρονομικό κομμάτι είναι αυτό που δένει τα πάντα. Το bistro στη Σεμέλη δουλεύει με βιολογικά υλικά από την Κορινθία και την Πελοπόννησο, ξινό τραχανά, φάβα Φενεού, φέτα Ζήρειας και τροφοδοτείται εν μέρει από τον δικό του κήπο. Ανάμεσα στα κιόσκια που έχουν στηθεί στις πλαγιές του αμπελώνα για το “exclusive wine pic-nic”, η φιλοσοφία γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρη: ένα καλάθι με τοπικά εδέσματα και ένα μπουκάλι Nemea Reserve με θέα τα κλήματα που το γέννησαν. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.
Γιατί τώρα
Αυτό που αλλάζει τελικά δεν είναι μόνο το προϊόν, είναι ο τρόπος που επιλέγουμε να βρισκόμαστε σε έναν τόπο. Δεν αρκεί πια να περάσεις, να δοκιμάσεις και να φύγεις. Θες να μείνεις παραπάνω, να καταλάβεις τι υπάρχει πίσω από το ποτήρι. Και ίσως εκεί βρίσκεται η πραγματική αξία αυτής της στροφής: ότι το κρασί δεν είναι πια το τέλος της εμπειρίας, αλλά η αφορμή για να ξεκινήσει.
Διαβάστε ακόμα:
