Κάποιους τόπους τους επισκέπτεσαι για πρώτη φορά και, χωρίς να το καταλάβεις, νιώθεις ότι σε έχουν ήδη «υιοθετήσει». Στο Τρίκερι, έδωσα τον λόγο μου, «Τρίκερι θα σου ξανάρθω», και έτσι με αυτή την υπόσχεση επιστροφής θα ξεκινήσω να σας τα λέω.
Η δική μου σχέση με το Τρίκερι ξεκίνησε λίγο διαφορετικά από ένα συνηθισμένο ταξίδι. Μου το γνώρισαν ο Σπύρος και η Ανθούλα, ένα νεαρό ζευγάρι που αγαπώ και είχα τη χαρά να παντρέψω πρόσφατα. Ο Σπύρος είναι βέρος Τρικεριώτης και, όταν ένας τόπος σου συστήνεται από έναν άνθρωπο που τον έχει περπατήσει, τον έχει ζήσει και τον κουβαλάει μέσα του από μικρό παιδί, δεν βλέπεις μόνο αξιοθέατα. Παρατηρείς, μαθαίνεις τα δικά του σημεία αναφοράς.
Πού πίνει τον καφέ του, ποια αυλή έχει τα περισσότερα λουλούδια, σε ποιο μονοπάτι παίζουν τα παιδιά κρυφτό, πού είναι το σχολείο του χωριού, από ποια γωνιά θα δεις το ηλιοβασίλεμα. Και κυρίως, πώς να ζήσεις το χωριό, σαν να μην είσαι απλά περαστικός!
Το Τρίκερι, η πλατεία, τα μαγαζιά και η τρικεριώτικη καθημερινότητα
Το Τρίκερι σε αφήνει να το ανακαλύψεις με τον δικό σου τρόπο. Σιγά σιγά αποκτάς και εσύ τα δικά σου σημεία αναφοράς. Είναι από εκείνα τα χωριά που ξεχνάς ότι είναι χτισμένα πάνω σε βουνό. Ίσως γιατί έχει κάτι βαθιά θαλασσινό. Η αρχιτεκτονική του, τα παραδοσιακά πυργόσπιτα με τα ξύλινα παράθυρα, τα καλντερίμια, ο τρόπος με τον οποίο είναι χτισμένο ψηλά, σαν να θέλει να προστατευτεί από τις παλιές πειρατικές επιδρομές. Το βλέμμα κατεβαίνει προς τον Παγασητικό από τη μία, ενώ από την άλλη ο αιγαιοπελαγίτικος ορίζοντας μοιάζει να βρίσκεται δίπλα σου. Όλα δημιουργούν την παράξενη αίσθηση ενός νησιού που αποφάσισε να ανέβει στο βουνό. Σαν να ξέχασαν οι Σποράδες έναν σπόρο τους, που ρίζωσε στην πλαγιά του νότιου Πηλίου και έγινε η δική τους αντανάκλαση στη στεριά.
Το Τρίκερι, λοιπόν, είναι ένα πηλιορείτικο χωριό, στο νοτιότερο άκρο της Μαγνησίας, που από τη στιγμή που ξεκινάς να το εξερευνάς σε καλεί να αφήσεις πίσω σου τη βιασύνη. Ξεκινάμε τη βόλτα; Στην πλακόστρωτη πλατεία, η οποία παραμένει δροσερή καθώς καλύπτεται από το φύλλωμα των δέντρων, όλα τα μαγαζιά είναι στημένα γύρω γύρω, σαν να μοιράζονται μια κοινή αυλή. Μοιάζει με σκηνικό θεάτρου, με τους ντόπιους να έχουν πάρει τη θέση τους στη σκηνή. Οι άνθρωποι εκεί δεν βιάζονται να τελειώσουν τον καφέ τους. Όλα μοιάζουν να σου λένε ευγενικά «κάτσε λίγο ακόμα» και κάπως έτσι, χωρίς να ήταν στο πρόγραμμα, κάθεσαι λίγο περισσότερο.
Στην πλατεία έχει ό,τι τραβάει η όρεξή σου, μεζεδάκια, καφεδάκι, κρασάκι, παραδοσιακό φούρνο. Έτσι και εμείς τα απογεύματα παραγγέλναμε έναν «ελληνικό» και καθόμασταν να τον απολαύσουμε. Εκεί, αν πάρεις τον δρόμο προς το βάθος, σχεδόν κατά λάθος, βρίσκεσαι ξαφνικά μπροστά σε ένα γραφικό «μπαλκονάκι», μια μικρή μυστική κρυψώνα, από όπου έχεις το ηλιοβασίλεμα πιάτο μπροστά σου. Λίγο παραδίπλα, το βραδάκι, τρώγαμε τα ωραία μας σουβλάκια και, κυριολεκτικά δυο βήματα πιο πέρα, πίναμε και ένα δροσερό κοκτέιλ, ό,τι πρέπει για βραδινές κουβεντούλες.
Λίγο έξω από την πλατεία είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, κάτασπρη με μπλε λεπτομέρειες. Νιώθεις σαν να βρίσκεσαι στη Χώρα ενός νησιού, αφού στο είπα! Στο εσωτερικό του ναού σε περιμένει μια μικρή λεπτομέρεια που, αν δεν ξέρεις την ιστορία της, θα σε κάνει να απορήσεις. Μπαίνοντας στον προθάλαμο, συναντάς δύο ασυνήθιστα χαμηλές μικρές πορτούλες. «Γιατί είναι τόσο χαμηλές;» ρώτησα τον Σπύρο. Μου εξήγησε ότι με αυτόν τον τρόπο οι ντόπιοι προστάτευαν παλιά τον ναό, δυσκολεύοντας την είσοδο σε όποιον επιχειρούσε να μπει έφιππος.
Η Αγία Κυριακή, τα ψαροκάικα και οι φορεσιές
Τώρα θα κατέβουμε προς τη θάλασσα για μπάνιο και ψαράκι! Κάτω από το Τρίκερι βρίσκεται η Αγία Κυριακή, ένα μικρό ψαροχώρι που μοιάζει να λειτουργεί σαν το επίνειό του. Πας και με τα πόδια από το μονοπάτι. Λευκά σπίτια με γαλάζια ξύλινα παράθυρα, ψαροκάικα, δίχτυα και παραγάδια απλωμένα στα ασβεστωμένα σοκάκια, ταβερνάκια στη σειρά, αλμύρα. Εκεί μας ξύπνησε ο Αύγουστος. Για το μπανάκι μας διασχίσαμε κατά μήκος τις γειτονιές μέσα από τα πλακόστρωτα στενά και φτάσαμε σχεδόν ως την άλλη άκρη του χωριού, στο «Τηγάνι», όπως άκουσα να το λένε. Εκεί βουτάς στ’ ανοιχτά και ξεχνάς τα πάντα. Άλλη παραλία εκεί κοντά, η Αγία Βάσω, που είναι πραγματικά μια «κούκλα».
Μετά το μπάνιο γυρίσαμε προς τα πίσω για να φάμε φρέσκο ψαράκι, χωριάτικη, σαγανάκι και καραβιδομακαρονάδα δίπλα στη θάλασσα. Τα καΐκια και τα μικρά καραβάκια περνούσαν τόσο κοντά μας. Κάπου εδώ να μην ξεχάσω να σου πω και για τις πανέμορφες παραδοσιακές φορεσιές του Τρικερίου που είδα σε έναν παραδοσιακό ξενώνα στην Αγία Κυριακή. Πρόκειται για ένα υπέροχο αρχοντικό, με πολλά εντυπωσιακά παλιά αντικείμενα σε κάθε του γωνιά! Δεν μπορούσα να μην τις φωτογραφίσω έστω μία φορά. «Αν είστε τυχεροί και πετύχετε και κανέναν παραδοσιακό γάμο στην πλατεία, ίσως και να τις δείτε φορεμένες», μου είπαν.
Στο ανέβασμα τώρα προς το χωριό, μπορεί κανείς να σταματήσει για μια φωτογραφία στα κιόσκια ή στη «βίγλα». Μιλάμε για ένα παρατηρητήριο με θέα στο απέραντο γαλάζιο. Έχει και ένα παγκάκι σαν όνειρο, που ξεκουράζει ψυχή και βλέμμα.
Τέλος, αξίζει και μια βολτίτσα στο νησάκι, το Παλαιό Τρίκερι. Έχει ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, αλλά ένα πρωινό εκεί, με μια βουτιά στις γραφικές παραλίες του και μια βόλτα μέχρι τη Μονή της Παναγίας της Ευαγγελίστριας, είναι ό,τι πρέπει. Εγώ, η αλήθεια είναι πως δεν πρόλαβα να πάω. Το άφησα για την επόμενη φορά, ώστε να έχω έναν ακόμη λόγο να επιστρέψω… Το υποσχέθηκα άλλωστε!
* H Αλεξάνδρα Μπασπανέλου είναι τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια. Ακούστε δυνατά το πρώτο της single με τίτλο «Στα θερινά».
Διαβάστε ακόμα:
Νότιο Πήλιο: Μια διαδρομή από το Τρίκερι και την Αγία Κυριακή έως τις Κόττες και το Παλαιό Τρίκερι
Παλαιό Τρίκερι: Το άγνωστο νησί στο νότιο Πήλιο με τα ελαιόδεντρα και τα κρυστάλλινα νερά
Αποστολή στο Νότιο Πήλιο: Παλαιό Τρίκερι, η κρυμμένη Κυκλάδα του Παγασητικού
