Πάνε πολλοί αιώνες από τότε που οι Χαλκιδείς ίδρυσαν την Γαληψό, την Τορώνη, τη Σάρτη, τη Σίγγο, ακολουθώντας τα χνάρια των προηγούμενων, των ανθρώπων της προϊστορικής εποχής.
Στους καιρούς μας ήρθαν οι πάροικοι, οι μεγαλοκτηματίες, οι καλλιεργητές στα μετόχια των μονών του Αγίου Όρους, μαζί με ψαράδες, μελισσοκόμους, πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.
Μετά οι Γερμανοί «τουριστές», όπως τους έλεγαν οι ντόπιοι, έλιωναν τις σόλες των σανδαλιών τους ανακαλύπτοντας την ανεξερεύνητη Σιθωνία και ο Γιάννης Καρράς αγόραζε χιλιάδες στρέμματα για να φτιάξει αμπελώνες και μια ξενοδοχειακή μονάδα που ανέτρεψε τα τουριστικά δεδομένα της εποχής.
Και σήμερα; Θεσσαλονικείς και τουρίστες από την υπόλοιπη Ελλάδα, τα Βαλκάνια, τη Ρωσία και άλλες χώρες, πλημμυρίζουν κάθε καλοκαίρι τις ατέλειωτες δασωμένες παραλίες με τη λευκή άμμο, τα γαλαζοπράσινα νερά και τα beach bars, εποικίζουν τους παράλιους οικισμούς με τα αμέτρητα καταλύματα και τις μεγάλες, πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες. Και τα κάμπινγκ, μακρόχρονη παράδοση στη Σιθωνία, εξελίσσονται διαρκώς για να υποδεχτούν τους θιασώτες της ζωής κοντά στη φύση.
