Από τις 18 Ιουνίου έως τις 26 Νοεμβρίου 2026, το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ παρουσιάζει την ομαδική έκθεση «Gen X: Tales from the Forgotten Generation», με έργα από τη Συλλογή του Δάκη Ιωάννου. Την έκθεση επιμελείται ο Massimiliano Gioni, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του New Museum, μαζί με τον Calvin Wang και την Taeyi Kim.
Με αφετηρία το εμβληματικό μυθιστόρημα του Douglas Coupland Generation X: Tales for an Accelerated Culture (1991), η έκθεση στρέφεται σε μια γενιά που μεγάλωσε ανάμεσα στην ύστερη μεταπολεμική αισιοδοξία και στην αβεβαιότητα των επόμενων δεκαετιών. Η λεγόμενη Γενιά Χ -οι γεννημένοι μεταξύ 1960 και 1980- βρέθηκε ανάμεσα στους baby boomers και τους millennials, στη σκιά της ευημερίας των 80s αλλά και των οικονομικών υφέσεων που ακολούθησαν. Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά χαρακτηρίστηκε ως η «ξεχασμένη γενιά»: μια γενιά λιγότερο θορυβώδης από εκείνες που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν, αλλά βαθιά καθοριστική για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε σήμερα τη σχέση ανάμεσα στην εικόνα, την ταυτότητα, το σώμα και τη μαζική κουλτούρα.
Η έκθεση συγκεντρώνει έργα 50 καλλιτεχνών που ενηλικιώθηκαν τη στιγμή ακριβώς που ο κόσμος περνούσε από την αναλογική στη ψηφιακή εποχή. Πριν από την πλήρη κυριαρχία του διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων, το βλέμμα τους διαμορφώθηκε από την τηλεόραση, το βίντεο, τον κινηματογράφο, το MTV, την 24ωρη ροή της πληροφορίας, αλλά και από τις πολιτικές και πολιτισμικές ανακατατάξεις των δεκαετιών του 1980 και του 1990. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ο Πόλεμος του Κόλπου, η έκρηξη του Challenger, η έκρηξη της pop κουλτούρας, η άνοδος του grunge και του hip-hop, η γέννηση των reality formats: όλα αυτά συνέθεσαν ένα περιβάλλον όπου η πραγματικότητα, το θέαμα και η πληροφορία άρχισαν να συγχέονται με πρωτόγνωρη ένταση.
Οι καλλιτέχνες της έκθεσης απάντησαν σε αυτές τις μετατοπίσεις με διαφορετικούς τρόπους: με ειρωνεία, ωμότητα, αυτοσαρκασμό, αλλά και με μια νέα ευαισθησία απέναντι στο σώμα, τη σεξουαλικότητα, το φύλο και την έννοια της ταυτότητας. Σε πολλά από τα έργα, τα μέσα ενημέρωσης, η μόδα, η διαφήμιση και η pop αισθητική γίνονται πεδίο ανάλυσης, οικειοποίησης ή αποδόμησης. Παράλληλα, ο HIV, η αίσθηση κοινωνικής και οικονομικής επισφάλειας, αλλά και η εμφάνιση ενός πιο παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος επηρέασαν βαθιά τη γλώσσα αυτής της γενιάς, γεννώντας έργα στα οποία το ανθρώπινο σώμα εμφανίζεται συχνά εύθραυστο, μεταλλαγμένο, τεχνητό ή υπό διαρκή διαπραγμάτευση.
Άλλοι καλλιτέχνες στράφηκαν προς συλλογικές πρακτικές, σχέσεις και μορφές συμμετοχικότητας που χαρακτήρισαν τη δεκαετία του 1990, ενώ άλλοι προτίμησαν πιο εσωτερικές διαδρομές, δημιουργώντας έργα που κινούνται ανάμεσα στην προσωπική μυθολογία και τη φαντασία. Κοινός τόπος όλων είναι η ανάγκη να αρθρώσουν μια νέα εικαστική γλώσσα μέσα σε έναν κόσμο που επιταχυνόταν διαρκώς, αφήνοντας πίσω του βεβαιότητες, σταθερές ταυτότητες και καθαρά όρια.
Περισσότερο από μια αναδρομή σε ένα συγκεκριμένο ηλικιακό target group, το «Gen X: Tales from the Forgotten Generation» λειτουργεί ως ένα σχόλιο πάνω στη μετάβαση, την αίσθηση του «ενδιάμεσου» και την εμπειρία του να μεγαλώνεις σε μια εποχή όπου όλα αλλάζουν ταυτόχρονα: τα μέσα, οι εικόνες, οι κοινωνικοί ρόλοι, οι επιθυμίες, οι φόβοι.
