Στα βόρεια Άγραφα, στη μέση της κοίτης του Πετριλιώτη, ένα μικρό πουρνάρι στέκει πάνω σ’ έναν βράχο και έχει γίνει ο λόγος που όλο και περισσότεροι ανεβαίνουν ως εδώ. Αξίζει τη διαδρομή.
Ανεβαίνεις από την πλευρά της Καρδίτσας, περνάς το Πετροχώρι κι ο δρόμος στριφογυρίζει μέσα σε ελατόδασος, με νερά που τρέχουν ακόμη και τον Αύγουστο. Όσο ανηφορίζεις, οι μαχαλάδες του Πετρίλου ξεπροβάλλουν σκόρπιοι στις πλαγιές, αμφιθεατρικά, σαν πέταλο. Είσαι στα 1.160 μέτρα, σ’ ένα χωριό απλωμένο σε πολλούς οικισμούς, με τον σημερινό κεντρικό οικισμό του να ονομάζεται Μάγειρος έως το 1971, με 99 κατοίκους στην τελευταία απογραφή κι ελάχιστους να ξεχειμωνιάζουν εκεί πάνω. Είναι ένας τόπος που φτάνεις για να τον γνωρίσεις, επειδή το ‘χεις βάλει σκοπό.
Το «μπονσάι» μέσα στο ποτάμι
Κάτω από τους μαχαλάδες κυλάει ο Πετριλιώτης. Πηγάζει ψηλά, κάτω από την κορυφή Βουτσικάκι, στη θέση Εννιά Βρύσες, και κατεβαίνει δυτικά προς τον Αχελώο. Κάπου στη μέση της κοίτης του θα δεις έναν βράχο και πάνω του, με τις ρίζες χωμένες βαθιά στις ρωγμές της πέτρας, ένα πουρνάρι.
Το λένε «το μπονσάι της Αργιθέας» και, μόλις το αντικρίσεις, καταλαβαίνεις γιατί. Έχει το σχήμα κανονικού δέντρου σε μινιατούρα, όπως εκείνα που ο Ιάπωνας κηπουρός δουλεύει επί δεκαετίες με σύρμα και ψαλίδι, μόνο που εδώ το σχήμα το έδωσαν το νερό κι ο χρόνος, με το δέντρο να επιμένει πάνω στον μοναχικό βράχο. Την άνοιξη, με το ποτάμι φουσκωμένο, το θέαμα είναι στα καλύτερά του: το νερό περνάει γρήγορο και παγωμένο γύρω από τη βάση και το δέντρο έχει βγάλει εκείνο το σκληρό, σχεδόν μεταλλικό πράσινο που κρατάει όλο τον χρόνο.
Το δέντρο που δεν το φύτεψε κανείς
Το εντυπωσιακό είναι πόσα έχει αντέξει εκεί πάνω. Όταν ο Daniel σάρωσε τη Θεσσαλία τον Σεπτέμβριο του 2023, ο Πετριλιώτης φούσκωσε και κατέβηκε ορμητικός γύρω από τον βράχο. Το πουρνάρι έμεινε στη θέση του, όρθιο, γαντζωμένο στην πέτρα.
Οι ντόπιοι το αγαπούσαν πολύ πριν αρχίσει να φωτογραφίζεται στα κινητά των επισκεπτών. Κάποια Πρωταπριλιά κυκλοφόρησε μια πειραγμένη φωτογραφία που το έδειχνε τάχα να έχει χαθεί, προκαλώντας αναστάτωση μέχρι να γίνει γνωστό πως βρισκόταν κανονικά στη θέση του. Σήμερα το ψάχνουν όλο και περισσότεροι. Ανεβαίνουν επίτηδες ως εκεί και το φωτογραφίζουν. Λίγο ακόμη και θα έχει μπει για τα καλά στον χάρτη ως αξιοθέατο, χωρίς να έχει ούτε πινακίδα ούτε καφετέρια με θέα απέναντι.
Πότε να πας
Πήγαινε όλο τον χρόνο. Πινακίδα δεν θα βρεις, θα ψάξεις μόνος σου τον βράχο μέσα στην κοίτη, κάτω από τους συνοικισμούς, κι αυτό είναι μέρος της χάρης του. Το εντοπίζεις σαν μια μικρή προσωπική ανακάλυψη.
Φεύγοντας, περάσαμε μία ακόμη φορά να το δούμε και να το φωτογραφίσουμε. Στεκόταν όπως το αφήσαμε, με το νερό να χτυπάει τη βάση του βράχου και να κατηφορίζει προς τον Αχελώο. Ένα δέντρο που κανείς δεν φύτεψε και κανείς δεν πότισε, γαντζωμένο σε μια χούφτα πέτρα, να αντέχει χρονιά με τη χρονιά. Αυτή είναι η δύναμη της φύσης που επιμένει, κι είναι ο λόγος που, αν βρεθείς στα Άγραφα, αξίζει να πάρεις τον δρόμο ως το Πετρίλο.
Διαβάστε ακόμα:
Αργιθέα: Ένα ταξίδι στα Βόρεια Άγραφα της Καρδίτσας
Λεοντίτο Αργιθέας: Στο καφενείο του παπά Χρήστου, κάτω από τον «Πλάτανο του Καραϊσκάκη»
Σωτήρης Φιλίππου: Ο δρομέας που ζει σε ένα ορεινό χωριό με 15 κατοίκους
