Το αίσθημα της έμπνευσης είναι από εκείνα που αγγίζουν τα βαθύτερα σημεία μας, και ο αληθινός θαυμασμός, όχι εκείνος που γεννιέται από το εντυπωσιακό αλλά από το ουσιαστικό, δεν προκύπτει πια και τόσο εύκολα. Είναι που στον κόσμο στον οποίο ζούμε, τα όνειρα συχνά μοιάζουν ανεπίτρεπτα, η ευαισθησία παρερμηνεύεται ως αδυναμία και η ενσυναίσθηση κρύβεται, μην τυχόν και διαταράξει την επιφανειακή ισορροπία της καθημερινότητας.
Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ξεχάσει να ζουν, που δεν πρόκειται ποτέ να συμβιβαστούν και να σβήσουν καμία από τις φλόγες που καίνε μέσα τους. Άνθρωποι που το προσωπικό τους πάθος τους κατευθύνει και τους αυτοπροσδιορίζει, που κινούνται με πυξίδα την ουσία του δικού τους εγχειρήματος. Άνθρωποι που ξεχωρίζουν επιλέγοντας συνειδητά να ζουν με σκοπό.
Σε εκείνη ακριβώς την ανάγκη του να «ζω με σκοπό» μοιάζει να κούμπωσε και η ουσία του Αλέξανδρου Φούκα. Δίνοντας χώρο σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, πορεύεται και ζει σε μια σπάνια ισορροπία ανάμεσα στη θέληση και τη δύναμη, στον στόχο και το αποτέλεσμα. Μα το πιο θαυμαστό στοιχείο αυτής της ανθρώπινης διαδρομής δεν βρίσκεται στο πόσο ψηλά μπορεί κανείς να φτάσει, αλλά στο γιατί να θέλει να φτάσει εκεί. Ο Αλέξανδρος έκτισε μια γέφυρα που ενώνει το προσωπικό του πάθος με την ανάγκη άλλων. Βρήκε έναν τρόπο να μεταφράσει όσα του δίνουν ζωή σε κάτι που μπορεί να δώσει και σε άλλους ζωή.
Από τον Απρίλιο έχει ξεκινήσει τη δική του αποστολή: ένα μεγάλο ταξίδι στη Λατινική Αμερική με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την έρευνα του BPAN, μιας σπάνιας νευρολογικής ασθένειας που εμφανίζεται σε παιδιά μικρής ηλικίας. Αυτή λοιπόν είναι μια ιστορία που μπορεί να εμπνεύσει όλους μας να αναζητήσουμε κάτι που μπορεί να μετατραπεί σε μέσο προσφοράς.
Στα 23 του χρόνια ο Αλέξανδρος δεν ακολουθεί καμία πεπατημένη. Θα τον βρούμε να ζει στην αλπική ομορφιά του Grindelwald της Ελβετίας, όπου εργάζεται ως μάγειρας, όμως η καθημερινότητά του δεν περιορίζεται στους εργασιακούς του ρυθμούς. Αντίθετα, μοιάζει να εκτείνεται προς τα πάνω, εκεί που, φορώντας όλον του τον εξοπλισμό, αφήνεται στο paragliding αγναντεύοντας από μια άλλη οπτική κάθε γωνιά του τόπου που τον φιλοξενεί. «Στο διάλειμμά μου από τη δουλειά, παίρνω το λεωφορείο για να πάω στο γυμναστήριο, στη συνέχεια το τελεφερίκ για να ανέβω στο βουνό και τελικά επιστρέφω πίσω στη δουλειά πετώντας» μου περιγράφει με απλότητα. Η σχέση του με τα extreme sports ξεκίνησε νωρίς, και κάπως απότομα, όταν στα 15 του χρόνια έκανε το πρώτο του tandem skydiving βιώνοντας την εμπειρία της ελεύθερης πτώσης. Όμως η «αρχή του κακού», όπως την ονομάζει, έρχεται λίγο πριν κλείσει τα 17, τολμώντας το πρώτο του solo ταξίδι στην Βαρκελώνη.
Έτσι τα ταξίδια και η δίψα για ανακάλυψη έγιναν κομμάτι του και ένας τρόπος ζωής. Solo ή με παρέα, backpacking στην Ασία ή paragliding trip στην Ευρώπη, κάθε εμπειρία υπήρξε κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ, στο «πόσο μακριά μπορεί να σε πάει αυτό το άθλημα» κυριολεκτικά και μεταφορικά, ψηλά και εσωτερικά.
H ανάγκη για το ουσιαστικό
«Η ιδέα για αυτό το project γεννήθηκε από την ανάγκη μου να δημιουργήσω κάτι που να με εκφράζει πραγματικά». Πρόκειται για μια βαθύτερη ανάγκη για έκφραση, καθοδηγούμενη από τα ταξίδια, τον αθλητισμό, τα extreme sports και τη φιλανθρωπία, στοιχεία που συμμετέχουν στη δημιουργία αυτού του σκοπού. Όσο ζούσε στην Αθήνα, υπήρξε ενεργό μέλος στο Genesis Hellas, ένα vegan συσσίτιο, ενώ συμμετείχε σε διάφορες εθελοντικές δράσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. «Κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να τα ενώσω όλα σε κάτι πιο ολοκληρωμένο» κι έτσι γεννήθηκε αυτή η ιδέα, ένα μεγάλο ταξίδι για τη σπάνια νευρολογική ασθένεια που επηρεάζει μικρά παιδιά, ανάμεσά τους και την Αλεξάνδρα και τη Μαρία στην Ελλάδα.
«Ένα ταξίδι που δεν είναι μόνο μια προσωπική εμπειρία, αλλά μια αφορμή να εμπνεύσει, να ευαισθητοποιήσει και να βοηθήσει ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη», σημειώνει. Η ευαισθησία του εγχειρήματος αποτυπώνεται στη φράση του «Μου αρέσει να σκέφτομαι πως αυτό το ταξίδι είναι, με έναν τρόπο, ο εαυτός μου ή τουλάχιστον ο άνθρωπος που προσπαθώ να γίνω».
Ανάμεσα σε εκείνες τις εμπειρίες που τον έχουν διαμορφώσει βρίσκεται το Piz Palü. «Αν όλα αυτά ήταν ταινία, θα έλεγα πως αυτό ήταν το trailer, και το ταξίδι που ετοιμάζω η αρχή της μεγάλης περιπέτειας». Με τον ίδιο ενθουσιασμό περιγράφει και μια δεύτερη «στιγμή» του, αυτή τη φορά όχι σχετική με πτήσεις, τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Με μόλις 2 ώρες ύπνου, κατάφερε να ολοκληρώσει τη διαδρομή σε 3 ώρες και 37 λεπτά, αποδεικνύοντας, όπως λέει, ότι «τις περισσότερες φορές τα εμπόδια είναι μόνο στο μυαλό μας». Μια στάση που εξηγεί πολλά από όσα επιχειρεί στο σήμερα.
Το μεγάλο ταξίδι και ο σκοπός
Αυτό το μεγάλο ταξίδι εκτείνεται στη Λατινική Αμερική, διασχίζοντας Κολομβία, Εκουαδόρ και Περού, με highlight την ανάβαση και απογείωση από το ηφαίστειο Carihuairazo στα 5.018 μέτρα. Ανάμεσα στους «σταθμούς» το Churup στο Huaraz στα 4.450 μέτρα, το Roldanillo -παγκοσμίως γνωστό paragliding spot-, το Mindo με τις φάρμες κακάο, το Miraflores Cliffs στη Λίμα, το Huacachina στη μέση της ερήμου, το εμβληματικό Machu Picchu και το εξίσου μαγευτικό Huaraz.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του εγχειρήματος, ο Αλέξανδρος θα εξερευνά νέους τόπους και θα μοιράζεται καθημερινά τις εμπειρίες του για να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει, με το paragliding να είναι το μέσο του.
Ο στόχος αυτής της δράσης είναι να συγκεντρωθούν χρήματα για την εύρεση θεραπείας της ασθένειας, να φανεί πώς «η αθλητική περιπέτεια μπορεί να εμπνεύσει, να ευαισθητοποιήσει και να υποστηρίξει ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη», όπως ο ίδιος λέει. «Το ταξίδι αυτό δεν είναι μόνο μια προσωπική εμπειρία, είναι μια αφορμή για δράση, συνεισφορά και συλλογική συμμετοχή σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς» και μας καλεί όλους να «πάμε να το ζήσουμε παρέα».
Οι δυσκολίες
Πίσω από μια τόσο μεγάλη πρόκληση, οι δυσκολίες δεν μπορούν παρά να είναι αρκετές. Από την επικοινωνία με τους ντόπιους πιλότους, τη συνεχή παρακολούθηση των καιρικών συνθηκών και τη διατήρηση της φυσικής κατάστασης, μέχρι την ανάγκη να χωρέσουν τα πάντα σε ένα backpack 145 λίτρων και να παραμείνει συνεπής στην δημιουργία περιεχομένου και την επικοινωνία με τον κόσμο, η λίστα μοιάζει ατελείωτη.
Πάμε να το ζήσουμε παρέα
Έχοντας πάντα στον νου του πως αυτό το ταξίδι είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια προσωπική πρόκληση, ο Αλέξανδρος προσπαθεί να συμπεριλάβει σε αυτό το project όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους μπορεί. Η στήριξη της προσπάθειας γίνεται μέσω δωρεών, με όλα τα έσοδα να κατευθύνονται στο University College London για την έρευνα του BPAN. Ταυτόχρονα, κάθε κοινοποίηση και κάθε διάδοση του μηνύματος μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στην απήχηση της δράσης. Μέσα από τα social media, το κοινό έχει τη δυνατότητα να γίνει μέρος του ταξιδιού, μέσα από την προετοιμασία, τις περιπέτειες και τις πτήσεις, παρακολουθώντας από την αρχή ως το τέλος.
Το αποτύπωμα
Σε έναν κόσμο πνιγμένο στο «εγώ» του, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που επιλέγουν το «εμείς». Σκεπτόμενη το πού βρίσκεται η αξία αυτής της διαδρομής, μεταφορικά και κυριολεκτικά, καταλήγω πως είναι σε όσα μένουν πίσω του. Πέρα από τις εικόνες και τους προορισμούς, τις πτήσεις και τις δυσκολίες, η ουσία είναι στο αποτύπωμα που επιλέγει να αφήσει στο πέρασμά του. Είναι το κυνήγι για το αληθινό νόημα που μετατρέπει τα θέλω ενός ανθρώπου σε ουσιαστική προσφορά, είναι η επιλογή που ξεφεύγει από τα επιφανειακά και έχει απτή βαρύτητα, είναι που όλος αυτός ο θαυμασμός για αυτό το μεγάλο εγχείρημα δεν μπορεί παρά να αποτελέσει μια ανοιχτή πρόσκληση συμμετοχής για όλους εμάς τους θεατές. Ένα ταξίδι τόσο ξεχωριστό από τα άλλα, που σε ταξιδεύει μακριά μα ταυτόχρονα κοντά στους «άλλους». Ένα ταξίδι που έχει αρχίσει, μα αν θα μπορούσα να μαντέψω, δεν έχει καμία ημερομηνία τέλους.
«Αυτό που μπορώ να πω είναι πως όσο είμαι υγιής και οι συνθήκες το επιτρέπουν, θα συνεχίζω να ταξιδεύω, να πετάω και να αναζητώ νέες προκλήσεις, κάθε φορά μεγαλύτερες. Με λίγα λόγια, αυτό είναι μόνο η αρχή. Το ταξίδι μπορεί να ολοκληρωθεί, αλλά η προσπάθεια και η διάδοση του μηνύματος συνεχίζεται».
Διαβάστε ακόμα:
Γιώργος Ποταμιάνος: Με το καγιάκ από την Κεφαλονιά στην Κωνσταντινούπολη
Στην κορυφή της ανθρώπινης θέλησης: Η ιστορική αποστολή του Πανάγου στο Κιλιμάντζαρο
Η Αμοργός μέσα από τα χέρια της: Το ταξίδι της Νathalie που βρήκε το «σπίτι» της στη δημιουργία
