Ανεβαίνεις προς τα Άγραφα και ο δρόμος αλλάζει συνεχώς: πλαταίνει, στενεύει, γίνεται χώμα για εκατό μέτρα, ξαναγίνεται άσφαλτος. Κάπου εκεί, με τη ρεματιά να ανοίγει δεξιά, εμφανίζεται πάνω σε έναν πράσινο σιδερένιο πάσσαλο μια ξύλινη πινακίδα με γράμματα στο χέρι και μία μάλλον απροσδόκητη ένδειξη για τα 1.160 μέτρα των Αγράφων: ΚΟΛΩΝΑΚΗ.
Γύρω, έλατα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Είμαστε στο Πετρίλο. Πετρίλια το λένε οι ντόπιοι, στον πληθυντικό, γιατί το χωριό είναι σπασμένο σε δώδεκα περίπου μαχαλάδες, απλωμένους σαν πέταλο στις πλαγιές και χωρισμένους από τον Πετριλιώτη, που κατεβαίνει να βρει τον Αχελώο. Λιβάδια, Αργυρέικα, Καμπουρέικα, Βλαχογιαννέικα, Λαθηρέικα, Μάγειρο. Το τελευταίο όνομα κάποτε τα σκέπαζε όλα: μέχρι το 1971 το χωριό λεγόταν επισήμως Μάγειρος. Είναι το μεγαλύτερο της Ανατολικής Αργιθέας και η ιστορική έδρα του δήμου. Οι κάτοικοι είναι λιγότεροι από 100, αλλά τον «σκληρό» χειμώνα μένουν ακόμη λιγότεροι, ενώ τον Αύγουστο ο αριθμός δεκαπλασιάζεται.
Την ιστορία της πινακίδας τη μαθαίνεις στο καφενείο, στα Αργυρέικα, ακριβώς απέναντι. Το Κολωνάκη ήταν μπαρ. Ένα μπαρ στα Άγραφα, που δούλευε τα καλοκαίρια όταν γέμιζε το χωριό και μάζευε κόσμο από όλη την Αργιθέα. Κάποιος του κόλλησε το όνομα της αθηναϊκής γειτονιάς που του ήρθε στο μυαλό, μάλλον για πλάκα, και έμεινε. Το έγραψε με ήτα, ωστόσο, κάνοντάς το να μοιάζει ακόμη πιο εξωπραγματικό. Το μαγαζί έχει κλείσει εδώ και χρόνια. Η πινακίδα δεν κατέβηκε ποτέ. Ούτε το όνομα. Ρώτα σήμερα πού είναι το τάδε σπίτι και θα σου πουν «πιο πάνω από το Κολωνάκη». Παιδιά που δεν πρόλαβαν το μπαρ ανοιχτό δίνουν ραντεβού εκεί.
Κάθισα στο διπλανό καφενείο. Ο ελληνικός ήρθε με νερό τόσο κρύο που θόλωσε το ποτήρι. Απέναντι, ο ήλιος έμπαινε κι έβγαινε από τα σύννεφα κι άλλαζε το χρώμα της πλαγιάς κάθε δύο λεπτά. Ο αέρας στα έλατα έκανε έναν ήχο σαν μακρινή θάλασσα. Σήμα δεν έπιανε σχεδόν πουθενά, πράγμα που κατάλαβα αρκετά αργότερα.
Από εδώ ξεκινάνε και τα μονοπάτια: προς τα Λιβάδια και το Βουτσικάκι από τη μια, προς τη Μονή της Παναγίας Σπηλιάς από την άλλη, το βυζαντινό μοναστήρι κολλημένο πάνω στον βράχο, όπου ο Καραϊσκάκης έκανε τα πολεμικά του συμβούλια και σώζονται ακόμη τα ταμπούρια του. Ένα χιλιόμετρο πιο κάτω βρίσκεται η λίμνη της Στεφανιάδας, που δημιουργήθηκε από κατολίσθηση το 1963. Κάτω στην Αθήνα, στο άλλο Κολωνάκι, ένας εσπρέσο κάνει όσο εδώ ένα ολόκληρο τραπέζι. Το σκέφτηκα για δύο δευτερόλεπτα και μετά ασχολήθηκα με τον καφέ μου. Φεύγοντας, ρώτησα τον καφετζή πού βγάζει ο δρόμος παρακάτω. Σήκωσε το χέρι προς την πινακίδα. «Κολωνάκι, να το», είπε. Δεν αστειευόταν καθόλου.
Διαβάστε ακόμα:
Αποστολή στα Bόρεια Άγραφα: Η εμπειρία του καγιάκ στη Στεφανιάδα
Road trip στα ημιορεινά Άγραφα – Ένα διαφορετικό οδοιπορικό σε έναν μαγευτικό τόπο
Long weekend στα Άγραφα, στην καρδιά της ομώνυμης οροσειράς
