Η εκπνοή του φετινού καλοκαιριού με βρήκε στο ακατέργαστο φυσικό τοπίο της Σερίφου. Η σύνδεση ήταν άμεση, ίσως ακόμα και από την πρώτη όψη του λιμανιού. Σπάνια συμβαίνει κάτι τόσο δυνατό με έναν τόπο που επισκέπτομαι πρώτη φορά. Η Σέριφος με κέρδισε από το πρώτο λεπτό με τα κόκκινα ανάγλυφα υψώματά της και την ατελείωτη ομορφιά που απλόχερα μου χάριζε χωρίς να περιμένει κάτι από εμένα πίσω.
Κι όμως, πίσω από αυτή την ακατέργαστη ομορφιά, ένιωθα πως υπήρχε κάτι ακόμη. Ένα λεπτό πέπλο μυστηρίου απλωμένο πάνω από το νησί, ένα μυστικό που δεν αποκαλυπτόταν εύκολα, αλλά σε καλούσε επίμονα να την πλησιάσεις. Η Σέριφος έχει έναν τρόπο να σε καθηλώνει και ταυτόχρονα να σε γαληνεύει· να σε κάνει να σταματάς, να κοιτάς, να αφουγκράζεσαι. Και την ίδια στιγμή, να γεννά μέσα σου την ακατανίκητη επιθυμία να την ανακαλύψεις λίγο περισσότερο, να ψάξεις πίσω από τους γυμνούς λόφους, στα μονοπάτια, στους ήχους και στις σιωπές της, μήπως και καταφέρεις να αγγίξεις κάτι από το μυστικό που τόσο διακριτικά κρατά κρυμμένο.
Το πλοίο δένει στο λιμάνι και στα αριστερά μου, κρέμεται η Χώρα της Σερίφου, αλλά δεν έχει φτάσει ακόμα η ώρα να την επισκεφτούμε. Πρώτο στην λίστα μας είναι το Λιβάδι -το οποίο είναι και το λιμάνι του νησιού- όπου και μέναμε. Μικρό αλλά θεσπέσιο. Στο Λιβάδι της Σερίφου θα έρθετε για να ηρεμήσετε, να πιείτε τον καφέ σας συνοδεία του κύματος, αλλά και της κόρνας του καραβιού που ενημερώνει πως καταφτάνει. Δεν χρειάζεστε τίποτα άλλο. Το νησί, όσο ο ήλιος μας κοιτάει από ψηλά, θα σας αφήσει να χαλαρώσετε στους ρυθμούς σας. Θα πάρετε τον χρόνο σας και θα απολαύσετε τον πρωινό σας καφέ και τις βόλτες σας στα μαγαζιά του. Θα δείτε την θέα στις πολύχρωμες καρέκλες των μαγαζιών του και θα χαλαρώσετε κάτω από τον καυτό ήλιο.
Μετά τις απαραίτητες προμήθειες και τον αναγκαίο ανεφοδιασμό, έχει φτάσει η ώρα για να ανακαλύψουμε τις παραλίες της. Η Σέριφος κατέχει το βραβείο του νησιού με τις περισσότερες στο Αιγαίο· 40 χαρτογραφημένες παραλίες στον αριθμό, ενώ κάποιοι ντόπιοι ισχυρίζονται πως φτάνουν συνολικά τις 70. Αναλλοίωτες, χωρίς beach bar, χωρίς ξαπλώστρες (οι περισσότερες) και με κάποια λίγα αλμυρίκια για τους υπερτυχερούς, όλες όμως ανεπιτήδευτα πανέμορφες. Εμείς καταφέραμε να δούμε 4 και μαγευτήκαμε από όλες, η κάθε μια με τον χαρακτήρας της αλλά με ένα μεγάλο βασικό κοινό, την άγρια ομορφιά τους. Την πρώτη μέρα βρεθήκαμε στην παραλία της Ψιλής Άμμου. Μας υποδέχτηκαν τα γαλαζοπράσινα νερά της και η χρυσή αμμουδιά με τα διάσπαρτα αλμυρίκια της. Η θάλασσα είναι ρηχή και σχεδόν διάφανη, δεν ανακηρύχθηκε το 2003 τυχαία ως η καλύτερη παραλία της Ευρώπης από το «Sunday Times».
Σειρά είχαν τα Λιβαδάκια, τα οποία βρίσκονται δίπλα στο λιμάνι της Σερίφου. Στα Λιβαδάκια είδαμε το καράβι να περνάει μπροστά μας πριν φτάσει στο λιμάνι σε απόσταση επιβλητική. Η παραλία είναι τόσο κοντά στον ομώνυμο οικισμό που μπορεί να φτάσει κανείς ακόμα και με τα πόδια. Στο δεξί σου χέρι θα έχεις θέα τις Σεριφιανές ράχες, ενώ στα αριστερά σου θα είναι ο οικισμός με τα λευκά κυκλαδίτικα σπιτάκια του. Μια βουτιά και σε αυτή την παραλία και πίσω στο λιμάνι για φαγητό. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς βιασύνη και χωρίς να τρέχεις να προλάβεις το μετά· ακριβώς όπως μας έμαθε η Σέριφος.
Το επόμενο πρωί μαζί με τον πρωινό καφέ μας την εμφάνισή του έκανε και ο κυκλαδίτικος άνεμος, έτσι η επιλογή της παραλίας που θα ανακαλύψουμε έγινε με διαφορετικά κριτήρια. Οι ντόπιοι μας πρότειναν το Γάνεμα και όπως μας είπαν χαρακτηριστικά: «Θεωρείται μία από τις πιο ωραίες παραλίες της Σερίφου» και είχαν απόλυτο δίκιο. Από την πρώτη στιγμή που την αντικρίσαμε, είπαμε πως ναι, είναι πραγματικά υπέροχη. Η αμμουδιά της απλώνεται σε μεγάλο μήκος κάτι που φάνηκε αρκετά χρήσιμο· καθώς από ότι φάνηκε την προτιμούν πολλοί. Η αμμουδιά και τα πρασινογάλανα, παγωμένα νερά της όμως μας καλωσορίζουν όλους κάτω από τα παχιά αλμυρίκια της. Στο Γάνεμα οι ώρες πέρασαν δίχως να το καταλάβουμε. Η παραλία μας κοίμισε, μας ξύπνησε, μας κρύωσε με τα νερά της και ύστερα μας ζέστανε με τον άπλετο ήλιο της. Και κάπως έτσι, ήρθε το απόγευμα και εμείς την αφήσαμε πίσω και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.
Το πρωινό της τελευταίας ημέρας μας στην αποκαλυπτική Σέριφο το περάσαμε στην παραλία του Αγίου Σώστη. Η θέα από ψηλά φτάνοντας θα σας εκπλήξει. Μια μικρή χερσόνησος που δημιουργεί μια δεύτερη μικρή παραλία δίπλα στην μεγαλύτερη, και το ομώνυμο εκκλησάκι που ακτινοβολεί όσο το χτυπάει ο ήλιος. Πολυφωτογραφημένη και από τις πιο γνωστές του νησιού, δεν μας απογοήτευσε ούτε με την ομορφιά της, ούτε με τα πεντακάθαρα νερά της. Και αυτή η παραλία έχει την τάση να προτιμάται από πολλούς, για αυτό όσο νωρίτερα φτάσετε, τόσο οι πιθανότητες είναι με το μέρος σας για να βρείτε θέση κάτω από τα αλμυρίκια της.
Το πρόγραμμα όταν έπεφτε ο ήλιος είχε μόνο 4 γράμματα: Χώρα. Όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν προς τα εκεί, εμείς τους ακολουθούσαμε και για ακόμα μια φορά δεν μας απογοήτευσαν. Λίγα αλλά πανέμορφα μαγαζιά στην Άνω Πιάτσα που καλύπτουν όμως όλα τα γούστα. Σε λίγα μόλις τετραγωνικά θα περάσετε από τις πρώτες μπύρες και τα τσίπουρα δίπλα στον ναό του Αγίου Αθανασίου, στο απαραίτητο φαγητό πριν από το ξενύχτι. Δύο πολύ γνωστά μαγαζιά της Σερίφου είναι ο επόμενος προορισμός μας για το τελευταίο ποτό της νύχτας, ίσως και το πρώτο της ημέρας αν αναλογιστεί κανείς πως φεύγουμε από αυτά με τις πρώτες ρανίδες φωτός. Στο Φλερτ και στο Άφτερλωβ περάσαμε τα τελευταία βράδια του καλοκαιριού μας και ήταν πραγματικά το after που χρειαζόμασταν μετά το love που πάθαμε με το νησί.
Στο νησί του Κύκλωπα και της Μέδουσας, σύμφωνα με την μυθολογία, πήγαμε χωρίς να περιμένουμε να πάρουμε κάτι φεύγοντας και με πλήρη ελευθερία για το πως θα περάσουμε τις 72 ώρες που είχαμε στην διάθεσή μας. Η Σέριφος όμως μας διέψευσε και μας έδωσε πολλά περισσότερα από όσα ίσως θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Το αμάξι έμεινε στο λιμάνι του Πειραιά και αυτή ήταν μια απόφαση που δεν στάθηκε ούτε για μια στιγμή εμπόδιο στις διακοπές μας, καθώς το νησί έχει ιδιωτικά κτελ που κάνουν δρομολόγια από και προς τις παραλίες αλλά και την Χώρα. Το τελευταίο δρομολόγιο από την Χώρα για το Λιβάδι αναχωρεί στις 2 το πρωί. Οι άνθρωποι της Σερίφου έχουν σκεφτεί για όλα όπως φαίνεται.
Πολύχρωμες καρέκλες με θέα το Αιγαίο, κόκκινες πλαγιές που οφείλονται στο πλούσιο μεταλλευτικό παρελθόν του νησιού, άνθρωποι που έκανα την διαμονή μας ακόμα πιο ευχάριστη, όλα μαζί συνέθεσαν μια ατμόσφαιρα που δυσκολευτήκαμε να αποχωριστούμε. Το νησί μας εξέπληξε ευχάριστα δίχως να υπερβάλει και το πέπλο μυστικοπάθειας που απλώθηκε από πάνω μας, θα γίνει η αφορμή να το διαλευκάνουμε με την επόμενη επίσκεψή μας. Υπάρχουν τόσα πράγματα που δεν καταφέραμε να χωρέσουμε σε 72 ώρες. Τα μεταλλεία, μικρότεροι οικισμοί, η κεραμική της τέχνη· αλλά κατά κύριο λόγο τα μυστικά που δεν σου φανερώνει με την πρώτη επίσκεψη, θα είναι ο λόγος που έχουμε ήδη αποφασίσει που θα περάσουμε το καλοκαίρι του ’27.
Διαβάστε ακόμα:
Διακοπές στη Σέριφο: Βουτιές στις ωραιότερες παραλίες της
Αποστολή στη Σέριφο: 9 προτάσεις για νόστιμο φαγητό στο όμορφο νησί των Δυτικών Κυκλάδων
