Είχε βρέξει όλη τη νύχτα. Όταν ξεκίνησα την ανηφόρα, ο ουρανός είχε ανοίξει, αλλά το νερό κατέβαινε ακόμη από τα σκαλιά και κυλούσε ανάμεσα στις μαύρες ηφαιστειακές πέτρες του καλντεριμιού. Όπου έπεφτε ο ήλιος, το λιθόστρωτο γυάλιζε. Στη σκιά, τα γκρίζα βαμμένα σκαλοπάτια κρατούσαν ακόμη νερά.
Ο Πύργος είναι το ψηλότερο χωριό της Σαντορίνης, χτισμένο στην πλαγιά του Προφήτη Ηλία, περίπου δέκα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από τα Φηρά. Τον Οκτώβριο ο κόσμος είναι λιγότερος και περπατάει πιο αργά. Ένα ζευγάρι ντυμένο στα κόκκινα, κατέβαινε τα σκαλιά, και πιο ψηλά μια κοπέλα φωτογραφιζόταν πάνω στο πεζούλι ενός καμαρόσπιτου.
Ένα από τα πέντε καστέλια
Ο Πύργος ήταν ένα από τα πέντε οχυρωμένα καστέλια του νησιού και το νεότερο από αυτά. Παλιότερα τον έλεγαν Καινούργιο Πύργο ή Καινουργιόμπουργο. Όταν εγκαταλείφθηκε το κάστρο του Σκάρου στο Ημεροβίγλι, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε εδώ, μέχρι να πάρουν τη θέση τους τα Φηρά.
Το χωριό χτίστηκε για να αμύνεται. Τα σπίτια ακουμπούν το ένα στο άλλο και οι εξωτερικοί τους τοίχοι λειτουργούσαν σαν τείχος. Τα σοκάκια ανεβαίνουν απότομα και περνούν κάτω από καμάρες, και χωρίς χάρτη χάνεσαι εύκολα. Στην κορυφή, εκεί όπου στεκόταν κάποτε ο πύργος που έδωσε το όνομα στο χωριό, χτίστηκε ο Άγιος Γεώργιος. Μέσα στο καστέλι βρίσκεται και το Θεοτοκάκι, ένας μικρός ναός που οι περισσότερες πηγές χρονολογούν στον 10ο αιώνα. Πιο χαμηλά, τα Εισόδια της Θεοτόκου, του 17ου αιώνα, είναι από τις μεγαλύτερες εκκλησίες του νησιού.
Τα χρώματα μετά τη βροχή
Η βροχή είχε ξεπλύνει τη σκόνη του καλοκαιριού. Οι ώχρες στους τοίχους των παλιών σπιτιών έδειχναν πιο σκούρες, σχεδόν πορτοκαλί, και στους ασβεστωμένους τοίχους φαινόταν καθαρά η ανάγλυφη υφή από τις πολλές στρώσεις ασβέστη. Σε ένα πλατύσκαλο, κάποιος είχε αφήσει μια πήλινη γλάστρα με παχύφυτο, στρωμένη με μαύρα βότσαλα. Πιο πέρα, μια σκάλα βαμμένη ολόκληρη γαλάζια ανέβαινε ανάμεσα σε καμινάδες με μικρές γαλάζιες καμάρες στην κορυφή.
Σε ένα από τα στενά, το καμπαναριό είχε χτιστεί με κοκκινωπή ηφαιστειακή πέτρα που ξεχώριζε πάνω στο λευκό. Δίπλα σε ένα κίτρινο σπίτι με γκρίζα παραθυρόφυλλα, κάποιος είχε αφήσει μια σιδερένια καρέκλα στην ταράτσα.
Ένας σκύλος στεκόταν μπροστά σε μια γαλάζια σιδερένια αυλόπορτα με τα μάτια μισόκλειστα στον ήλιο και δεν είχε καμία διάθεση να κάνει στην άκρη. Λίγο πιο κάτω, κάτω από μια θολωτή καμάρα, ένας άντρας με σκούφο έπαιζε μπουζούκι, με ένα πήλινο κύπελλο μπροστά του για τα κέρματα.
Η θέα από ψηλά
Από το πλάτωμα, δίπλα στον Άγιο Γεώργιο βλέπεις σχεδόν όλο το νησί. Δυτικά απλώνεται η καλντέρα με τη Θηρασιά απέναντι. Ανατολικά ο κάμπος κατεβαίνει με τα αμπέλια του προς τη θάλασσα, και πάνω από το Μέσα Βουνό τα σύννεφα άφηναν τον ήλιο να πέφτει σε κομμάτια στο νερό. Μετά τη βροχή η ορατότητα ήταν τέτοια που ξεχώριζα τα σπίτια στα χωριά του κάμπου.
Τα αμπέλια γύρω από τον Πύργο είναι από τα σημαντικότερα του νησιού, με τα κλήματα πλεγμένα σε κουλούρες κοντά στο έδαφος για να αντέχουν τον αέρα. Ο τρύγος έχει τελειώσει από τον Αύγουστο και τα φύλλα έχουν αρχίσει να κιτρινίζουν.
Πριν κλείσει η σεζόν
Τα καφέ στην πλατεία, οι γκαλερί, τα μικρά μαγαζιά και οι ταβέρνες δουλεύουν ακόμη. Τα περισσότερα κλείνουν στα τέλη Οκτωβρίου ή στις αρχές Νοεμβρίου. Στις ταβέρνες θα βρεις φάβα, ντοματοκεφτέδες με τη μικρή σαντορινιά ντομάτα και το λευκό κολοκυθάκι του νησιού. Με τη δροσιά του Οκτωβρίου, ένα ποτήρι Ασύρτικο πίνεται ευχάριστα και το μεσημέρι.
Πρακτικά
Το αυτοκίνητο το αφήνεις στο πάρκινγκ στην είσοδο του χωριού. Αν ανέβεις μετά από βροχή, φόρεσε παπούτσια με καλό πάτο, γιατί τα βρεγμένα βότσαλα γλιστράνε, κυρίως στις κατηφόρες.
Διαβάστε ακόμα:
Πύργος: Το πανέμορφο, μεσαιωνικό χωριό της Σαντορίνης με τη γαλήνια ατμόσφαιρα
Ο Σκάρος στο Ημεροβίγλι, το καστέλι του Εμπορείου -Περιήγηση στην άλλη πλευρά της Σαντορίνης
