Προσπαθώ κάθε χρόνο να κάνω ένα ταξίδι σε κάποιο μακρινό προορισμό μαζί με τη συνταξιδιώτισσα και λατρεμένη μου φίλη Θεώνη. Το Περού ήταν ένα ταξίδι που μας συντάραξε και μας έκανε να αλλάξουμε. Αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα, γεμίζεις εικόνες και συνειδητοποιείς ότι πολλές φορές βρίσκεσαι στον μικρόκοσμό σου και δεν γνωρίζεις τι συμβαίνει στον κόσμο. Είναι σημαντικό σε κάθε ταξίδι να υπάρχει σεβασμός και προστασία προς τα μέρη που πηγαίνουμε αλλά και προς τους ανθρώπους που είναι οι μόνιμοι κάτοικοι.
Το Περού συνδυάζει τέσσερις εποχές και μία δική του. Χρειαζόμασταν όλα τα είδη ντυσίματος, από πολύ ζεστό μπουφάν και ζεστά ρούχα μέχρι μαγιό και σαγιονάρες. Η πρώτη μας στάση ήταν στη λίμνη Τιτικάκα. Στη λίμνη βρίσκονται τα πλωτά νησιά των Ούρος, τα οποία είναι κατασκευασμένα από totora, ένα είδος καλαμιού που φύεται στην περιοχή.
Οι κάτοικοι προσθέτουν τακτικά νέα στρώματα totora, ώστε να συντηρούν την επιφάνειά τους. Η λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 3.800 μέτρων, γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή και σωστή προετοιμασία για την απότομη αλλαγή υψομέτρου, που μπορεί να προκαλέσει ζαλάδα και ναυτία. Το κρύο εκεί ήταν πάρα πολύ έντονο και χρειάστηκε να εφοδιαστούμε με γάντια και κασκόλ.
Το Μάτσου Πίτσου προκαλεί δέος. Η διαδρομή που επιλέξαμε μέχρι εκεί διήρκεσε τρεις μέρες, κατά τις οποίες περπατούσαμε μέσα στο δάσος, κάναμε ποδήλατο, ράφτινγκ και zip-line, μέχρι να φτάσουμε στους πρόποδες του βουνού. Στη διαδρομή αυτή είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε παραδοσιακό περουβιανό καφέ (αν και δεν πίνω σκέτο, εκεί ήπια τρεις!) καθώς και φύλλα κόκας (φυσικό φυτό), τα οποία οι ντόπιοι χρησιμοποιούν παραδοσιακά για την ανακούφιση από τα συμπτώματα του μεγάλου υψομέτρου. Όταν φτάσαμε στο Μάτσου Πίτσου, το τοπίο ήταν ομιχλώδες και φοβηθήκαμε ότι δεν θα προλάβουμε να το δούμε καθαρό. Τελικά, όμως, καταφέραμε έστω και για λίγο να το δούμε καθώς η ομίχλη υποχωρούσε. Το γεγονός ότι βρίσκεσαι ανάμεσα στα βουνά και βλέπεις την αρχαία πόλη των Ίνκας σου κόβει την ανάσα.
Στον Αμαζόνιο θα ήθελα σίγουρα να είχαμε μείνει περισσότερες μέρες. Η εμπειρία μέσα στη ζούγκλα, συναντώντας είδη ζώων και φυτών χαρακτηριστικά της περιοχής, ήταν μοναδική. Συναντήσαμε γιγάντια δέντρα, αράχνες, καϊμάν, βραδύποδες και μαϊμούδες. Οι ντόπιοι μας εξήγησαν ότι η περιοχή έχει αλλάξει πολύ, καθώς τα ζώα φοβούνται τους επισκέπτες και ο πληθυσμός τους έχει μειωθεί: οπότε, ακόμα και ένα ζώο να δεις, είναι σημαντικό!
Φτάνοντας στο Κούσκο, δοκιμάσαμε παραδοσιακό σεβίτσε και σοκολάτα από περουβιανό κακάο. Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε την περιοχή Παράκας, η οποία μας απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι το Περού είναι γεμάτο εκπλήξεις: αφήνοντας πίσω μας το τροπικό τοπίο του Αμαζονίου, βρεθήκαμε ξαφνικά σε ένα ξηρό και απόκοσμο μέρος στις ακτές του Ειρηνικού, γεμάτο πιγκουίνους, θαλάσσιους λέοντες και άγρια θαλασσοπούλια.
Το ταξίδι μας ολοκληρώθηκε στην όαση Χουακατσίνα. Εκεί οδηγήσαμε στους αμμόλοφους και απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα στη μέση της ερήμου. Δοκιμάσαμε το παραδοσιακό ποτό του Περού, το πίσκο, που μας θύμισε πολύ τη δική μας τσικουδιά. Όσα και να γράψω για το Περού, πιστεύω ότι δεν θα είναι ποτέ αρκετά. Είναι μια εμπειρία ζωής και το προτείνω ανεπιφύλακτα ως προορισμό.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Αλέξανδρο Καραμπoίκη για την πολύτιμη βοήθειά του στην οργάνωση και στη διαμόρφωση αυτού του ταξιδιού, γιατί χωρίς εκείνον δεν θα είχε γίνει ποτέ.
*Η Μελίνα Λεφαντζή είναι ηθοποιός.
Το άρθρο αποτελεί προσωπική άποψη και αφήγηση της γράφουσας. Το περιεχόμενο δημοσιεύεται όπως παραδόθηκε από τη δημιουργό του, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση από την ομάδα του Travel.gr, πέραν των απαραίτητων συντακτικών ή τεχνικών διορθώσεων.
Διαβάστε ακόμα:
Ανακαλύψτε τους σπάνιους θησαυρούς της Βολιβίας
Grand Kanyon: Ταξίδι ζωής στο επιβλητικό φαράγγι της Βόρειας Αμερικής
Ταξίδι ζωής στην Κόστα Ρίκα: Εκεί όπου η ζωή κυλά με ρυθμό χαράς και αρμονίας
